Χίος, Τρίτη 4 Αυγούστου

Μια θέση στον ήλιο…

Σάβ, 07/12/2019 - 07:04

Θυμάμαι τέτοιες μέρες, πριν 4-5 χρόνια, πόσο διαφορετικό ήταν το σκηνικό που είχε σχέση με τους πρόσφυγες που μας έρχονταν από τη Μέση Ανατολή. Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα όταν σύσσωμη η Χίος και τα άλλα νησιά, αλλά και η υπόλοιπη Ελλάδα, υποδέχονταν με αγάπη όλους εκείνους τους ανθρώπους. Και επειδή ήμουν κι εγώ μέλος μιας μικρής ομάδας υποδοχής στο λιμανάκι της Αγίας Ερμιόνης θα έλεγα ότι εκείνον τον καιρό είχα ζήσει τις συγκλονιστικότερες στιγμές της ζωής μου…

Και ποιος δε θυμάται όσα είχαν διαδραματιστεί «τω καιρώ εκείνω» με την αμέριστη και πρωτοφανή συμπαράσταση και συνδρομή όλων. Αυτό που βιώσαμε εκείνη τη διετία, ‘15-‘16, ούτε θα μπορούσαμε να το φανταστούμε. Και πόση αγάπη και αλληλεγγύη δείξαμε, όχι μόνο εμείς οι Χιώτες αλλά και από άλλα μέρη της χώρας. Νταλίκες έρχονταν με κάθε είδους χρήσιμα πράματα από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Και τέτοια συγκίνηση δεν την είχαμε νιώσει ποτέ!

Και μετά έκλεισε η Ευρώπη τα σύνορά της και άρχισε να στοιβάζεται κόσμος και κοσμάκης στη Χίο. Και κοντά στους πρόσφυγες της Συρίας άρχισαν να καταφτάνουν και άλλοι από το Αφγανιστάν, αλλά και μετανάστες από τις αφρικανικές χώρες και χάσαμε τον μπούσουλα, που λέει ο λόγος. Και εκείνη η αγάπη και αλληλεγγύη πήγαν περίπατο γιατί η όποια καλή πρόθεση φιλοξενίας ξεπέρασε τα λογικά όρια. Και γιατί υπήρχαν και φιλοξενούμενοι που δεν ήταν και «μάλαμα»…

Και έτσι άρχισε η «γκρίνια», που δεν ήταν και αδικαιολόγητη, αφού συσσωρεύτηκε τόσος κόσμος. Και ναι μεν και οι νυν κυβερνώντες δίνουν υποσχέσεις για αποσυμφόρηση αλλά τέτοια δε βλέπουμε. Και επειδή κάποιοι πυροδοτούν το καζάνι που βράζει, παρασέρνουν και άλλους κι έτσι δημιουργείται μια καθόλου «ωραία ατμόσφαιρα», που έλεγε και ο Ηλιόπουλος. Πάντως οι πρόσφυγες και μετανάστες δεν μας φταίνε. Μια θέση στον ήλιο ζητούν κι αυτοί, όπως όλοι μας. Μόνο που ο ήλιος γι΄ αυτούς είναι κρυμμένος…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Τρί, 04/08/2020 - 11:03
Μάλλον, τα μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που γίνονται στα σχολεία πάνε στον βρόντο.

«Είμαι καθαρό παιδάκι κι η μαμά μου μ’ έχει μάθει τα χαρτιά και τα σκουπίδια να τα ρίχνω στο καλάθι»… Θυμάμαι σα να 'ναι χτες που η γυναίκα μου έλεγε αυτό το στιχάκι τόσο στην κόρη μου, όσο και στο γιο μου, όταν ήταν σε νηπιακή ηλικία. Το έλεγε και το ξανάλεγε, το έλεγαν κι αυτά με την ελπίδα και την ευχή μας να το καταλάβουν. Και, ευτυχώς, οι δύο από μικροί, μέχρι τώρα που μεγάλωσαν, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι με το περιβάλλον γενικότερα.

   Δεν ξέρω αν οι σημερινές μαμάδες λένε κάτι τέτοια συμβουλευτικά στιχάκια  στα παιδιά τους, εκείνο που βλέπω είναι ότι, μάλλον, τα μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που γίνονται στα σχολεία πάνε στον βρόντο. Και τα τελευταία χρόνια φράκαραν τα σχολεία με τέτοια περιβαλλοντικά προγράμματα. Με στόχο και σκοπό, βέβαια, να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά με το περιβάλλον… Κατά πόσο όμως εκπληρώνονται αυτοί οι σκοποί, είναι ένα ερώτημα.

   Γενικά στη θεωρία όλα είναι εύκολα. Τι γίνεται όμως στην πράξη και όταν κάποια παιδιά ξεφεύγουν από τα μάτια των δασκάλων τους και από τις διάφορες εκδηλώσεις; Δυστυχώς, εκείνο που διαπιστώνω εγώ είναι ότι δεν έχουν καμία ευαισθησία για το περιβάλλον! Όχι μόνο δεν σκύβουν τη μεσούλα τους να μαζέψουν ένα σκουπιδάκι, αλλά είναι τα ίδια που τα δημιουργούν.

   Και βέβαια βλέποντας μια τέτοια νοοτροπία και συμπεριφορά απορείς τι τα θέλουν στα σχολεία «τα μπουγαδιάσματα και τα πολλά σαπούνια». Εντάξει, δεν είναι όλα στην ίδια μοίρα, αλλά μου φαίνεται ότι είναι τα περισσότερα. Θα μου πείτε και λίγα να ευαισθητοποιήσουμε θα είναι ένα κέρδος. Δυστυχώς η αναισθησία μας μάλλον είναι… κληρονομική!

Του Δημήτρη Φρεζούλη