Χίος, Τρίτη 21 Ιανουαρίου

Μια θέση στον ήλιο…

Σάβ, 07/12/2019 - 07:04

Θυμάμαι τέτοιες μέρες, πριν 4-5 χρόνια, πόσο διαφορετικό ήταν το σκηνικό που είχε σχέση με τους πρόσφυγες που μας έρχονταν από τη Μέση Ανατολή. Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα όταν σύσσωμη η Χίος και τα άλλα νησιά, αλλά και η υπόλοιπη Ελλάδα, υποδέχονταν με αγάπη όλους εκείνους τους ανθρώπους. Και επειδή ήμουν κι εγώ μέλος μιας μικρής ομάδας υποδοχής στο λιμανάκι της Αγίας Ερμιόνης θα έλεγα ότι εκείνον τον καιρό είχα ζήσει τις συγκλονιστικότερες στιγμές της ζωής μου…

Και ποιος δε θυμάται όσα είχαν διαδραματιστεί «τω καιρώ εκείνω» με την αμέριστη και πρωτοφανή συμπαράσταση και συνδρομή όλων. Αυτό που βιώσαμε εκείνη τη διετία, ‘15-‘16, ούτε θα μπορούσαμε να το φανταστούμε. Και πόση αγάπη και αλληλεγγύη δείξαμε, όχι μόνο εμείς οι Χιώτες αλλά και από άλλα μέρη της χώρας. Νταλίκες έρχονταν με κάθε είδους χρήσιμα πράματα από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Και τέτοια συγκίνηση δεν την είχαμε νιώσει ποτέ!

Και μετά έκλεισε η Ευρώπη τα σύνορά της και άρχισε να στοιβάζεται κόσμος και κοσμάκης στη Χίο. Και κοντά στους πρόσφυγες της Συρίας άρχισαν να καταφτάνουν και άλλοι από το Αφγανιστάν, αλλά και μετανάστες από τις αφρικανικές χώρες και χάσαμε τον μπούσουλα, που λέει ο λόγος. Και εκείνη η αγάπη και αλληλεγγύη πήγαν περίπατο γιατί η όποια καλή πρόθεση φιλοξενίας ξεπέρασε τα λογικά όρια. Και γιατί υπήρχαν και φιλοξενούμενοι που δεν ήταν και «μάλαμα»…

Και έτσι άρχισε η «γκρίνια», που δεν ήταν και αδικαιολόγητη, αφού συσσωρεύτηκε τόσος κόσμος. Και ναι μεν και οι νυν κυβερνώντες δίνουν υποσχέσεις για αποσυμφόρηση αλλά τέτοια δε βλέπουμε. Και επειδή κάποιοι πυροδοτούν το καζάνι που βράζει, παρασέρνουν και άλλους κι έτσι δημιουργείται μια καθόλου «ωραία ατμόσφαιρα», που έλεγε και ο Ηλιόπουλος. Πάντως οι πρόσφυγες και μετανάστες δεν μας φταίνε. Μια θέση στον ήλιο ζητούν κι αυτοί, όπως όλοι μας. Μόνο που ο ήλιος γι΄ αυτούς είναι κρυμμένος…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Τρί, 14/01/2020 - 11:16
Δύσκολες οι συνθήκες για τους πρόσφυγες το χειμώνα

Όποιον μεγάλο σε ηλικία άνθρωπο ακούσεις θα σου πει ότι στις μέρες μας ή αν θέλετε τα τελευταία χρόνια χάθηκε η ανθρωπιά και η αγάπη που υπήρχε κάποτε. Και ότι η χτεσινή κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή. Άλλες ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων και εντελώς διαφορετικές είναι σήμερα. Και θα σου πει, ακόμα, ότι χάθηκε εκείνη η ζεστασιά που είχαν οι άνθρωποι μεταξύ τους και ότι καταντήσαμε ξένοι ακόμα και μέσα στη γειτονιά μας…

Με λίγα λόγια ότι στις μέρες μας υπάρχει μια αδιαφορία, μια αναλγησία, μια απονιά που μεταφράζεται σε απάθεια. Αν είναι έτσι ή όχι, ας αναρωτηθούμε μόνοι μας και ας βγάλουμε το δικό μας συμπέρασμα…

Προς το παρόν, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα κομμάτι που έγραψε η αγαπητή μου Γεωργία Φραγκάκη περί απάθειας και να δούμε αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε…

«Αν ρωτήσεις 100 Χιώτες/ Έλληνες /Ευρωπαίους αν συμφωνούν για το βρέφος που αυτές τις μέρες, με αυτό τον καιρό, μένει σε μια σκηνή σε ένα χωράφι, όχι και πολύ μακριά από το σπίτι του, οι 99 θα σου πουν πως δε συμφωνούν. Κι ο ένας, που θα σου πει «καλά να πάθει», θα αλλάξει γνώμη αν τον πας εκεί, να το γνωρίσει, να ακούσει το σπαρακτικό κλάμα του, να δει τη μαμά του ξεψυχισμένη, και το βλέμμα της απελπισίας στα μάτια του πατέρα του.

Όσο σκληρό κι απρόσωπο μπορεί να είναι το σύστημα, τόσο πρέπει να αγωνιστούμε για να αλλάξει. Και να το κάνουμε εγωιστικά, για μας και τα παιδιά μας, γιατί η σκληρότητα αυτή δεν έχει πρόσωπο. Σήμερα αφήνει ανθρώπους να αρρωσταίνουν από το κρύο, αύριο κόβει το επίδομα από τη μάννα που μεγαλώνει μόνη της παιδί Α.μεΑ., μεθαύριο βασανίζει χωρίς λόγο φοιτητή σε αστυνομικό τμήμα. Δεν χρειάζεται να αγωνιστούμε όλοι για το ίδιο πράγμα ή με τον ίδιο τρόπο. Αρκεί να μην είμαστε απαθείς...».

Του Δημήτρη Φρεζούλη