Από την Σοφία Καρασούλη μνήμες παρέλασης από τα παλιά χρόνια: «Στην αυλή του Θηλέων κάποιον μακρινό Οκτώβρη τη δεκαετία του ‘70. Σαν τέτοιες μέρες ετοιμαζόμασταν πυρετωδώς για την παρέλαση. Ατελείωτες πρόβες στην αυλή του Θηλέων, με τους γυμναστές μας, τον Αλ. Καλούδη κι αργότερα τον Γ. Βαλανιδά, να παρακολουθούν τον βηματισμό, να διορθώνουν τους στοίχους που όλο έχαναν το ίσο τους. Εν-δυο, εν-δυο σφύριζε η σφυρίχτρα του κυρ-Αλέκου, εν-δυο, εν-δυο, περνούσαμε για πολλοστή φορά την προτομή του Λιβανού σηκώνοντας σκόνη με τα πόδια μας.
Έβγαινε απο την ντουλάπα η μπλε πλισεδωτή φούστα, το σκούρο μπλε γιλέκο, και το άσπρο κολαριστό πουκάμισο. Λευκές κάλτσες μέχρι το γόνατο κι άσπρες ελβιέλες συμπλήρωναν τη "στολή"!
Έτσι, έτοιμες για την παρέλαση, πηγαίναμε στο Γυμνάσιο Θηλέων ανήμερα της 28ης. Οι άλλοτε ερμητικά κλειστές πύλες του σχολείου ήτανε σήμερα ανοιχτές κι ο γυμνασιάρχης μας ανησυχούσε για τους νεαρούς με τα μηχανάκια που όλο και περνούσαν απ' έξω, στριφογυρίζοντας το τετράγωνο σαν τις μέλισσες το μέλι.
Ήταν πολύ αυστηρός ο Γ. Μαρμαρινός! Θυμάμαι μερικές χρονιές μάς είχε βάλει να περάσουμε μια-μια από το τοιχαλάκι μπροστά από τα γραφεία των καθηγητών -την "πασαρέλα", όπως το λέγαμε- για να βεβαιωθεί πως το μήκος της φούστας μας δεν ήταν πολύ κοντό!»
Του Δημήτρη Φρεζούλη
