Μοναστηριακά

Παρ, 23/02/2024 - 07:11
Μοναστηριακά

H αρχή έγινε από το μοναστήρι του Αγίου Μάρκου πριν καμιά δεκαριά μέρες όταν η καθιερωμένη παρέα του βδομαδιάτικου ούζου ανέβηκε στο Προβάτειο. Και, όπως έγραφα και τις προάλλες, περάσαμε καλά. Αυθόρμητος ο γέροντας Γαβριήλ αυθόρμητος και ο δικός μας Μανώλης, με τον Σταμάτη να σταυροκοπιέται για τις θέσεις του τελευταίου, ήταν μια ενδιαφέρουσα επίσκεψη και πολύ μας άρεσε. Και μάλιστα είπαμε ότι θα ξαναπάμε…

Όμορφα είναι τα μοναστήρια μας, σκεφτήκαμε, και προγραμματίσαμε και δεύτερη επίσκεψη, αυτή τη φορά στο μοναστήρι των Αγίων Πατέρων. Ένας πέταξε την ιδέα και όπου  λωλού το πεις. Να πάμε ρε παιδιά, είπαμε όλοι μαζί. Πολλοί είχαν να πάνε και χρόνια στο μοναστήρι και να μας πάλι προχθές να ανεβαίνουμε προς το Προβάτειο. Το μεγάλο πλεονέκτημα των συνταξιούχων… Όποια μέρα θες και ό,τι ώρα γουστάρεις να κάνεις… εκδρομές. Κοντινές μεν αλλά υπέροχες με καλή παρέα. Και η αλήθεια είναι ότι τα έχουμε «βρει» μεταξύ μας, κάτι που είναι ζητούμενο, και τι καλύτερο να συμφωνείς, να πίνεις τα ουζάκια σου και ας πάει και το παλιάμπελο.

Ενώ πιο παλιά ήμουν τακτικός επισκέπτης στο μοναστήρι είχα να πάω από την εποχή του κορωνοϊού. Πέρασε ο ιός, τη μια να πάω την άλλη να πάω, οι μέρες και οι μήνες περνούσαν και δεν το αποφάσιζα.  Ώσπου με τους «ανισόρροπους» να ‘μαστε μπροστά στην πύλη του μοναστηριού να χτυπάμε το κουδούνι. Και να μπροστά μας ο ηγούμενος, ο γέροντας Αθανάσιος να μας υποδέχεται χαμογελαστός και με ανοικτές τις αγκάλες. Για τον Αθανάσιο έχω γράψει και στο παρελθόν και τον «πάω» γιατί με έχει εντυπωσιάσει τα 8 χρόνια που είναι στο μοναστήρι. Ταπεινός, πράος, ευγενικός, εκπέμπει μια γαλήνη και μια ηρεμία και σε «κατακτά» με την όλη στάση και συμπεριφορά του. Ένας Αθανάσιος που συκοφαντήθηκε μόλις ήρθε στη Χίο, που αντιμετώπισε δικαστικές διώξεις, άδικα, από κάποιους, όμως ήταν και είναι και εκείνος που κράτησε το μοναστήρι ζωντανό.

Πρώτη στάση στο Σπήλαιο, με τον Σταμάτη να αναλαμβάνει την ξενάγηση με λεπτομερή εξιστόρηση όσων προηγήθηκαν. Στο μπαλκόνι της αυλής για μια ακόμα φορά σταθήκαμε έκθαμβοι με την ομορφιά του τοπίου που ξετυλιγόταν στα πόδια μας, για να ακολουθήσει η συνέχεια της ξενάγησης στο μνήμα του Παχώμιου, στον τάφο του Αμβρόσιου, στην κεντρική εκκλησία, με κατάληξη, πού αλλού, στο Αρχονταρίκι. Με τον Γέροντα να μας κερνά την παραδοσιακή σούμα, να μας κάνει συντροφιά, να απαντά σε απορίες, να περνά η ώρα και να μην το καταλαβαίνουμε. Και μετά και πάλι στο μπαλκόνι, στην τράπεζα, στην ανατολική πλευρά με την εκπληκτική θέα προς την πόλη, στην παλιά τραπεζαρία όπου φυλάσσεται και η οβίδα που έπληξε το μοναστήρι το 1912 στην απελευθέρωση.

Και ο αποχαιρετισμός από τον Αθανάσιο με την ευχή να ξαναπάμε.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

dimfre@yahoo.gr

Υ.Γ.: Με τις συχνές επισκέψεις μας στα μοναστήρια λέτε κάποιος από εμάς να… ξεμείνει εκεί;

Σχετικά Άρθρα