
Κάθε τέτοια εποχή στο λιμανάκι ζούμε το ίδιο σκηνικό, το οποίο για εμάς τους μόνιμους είναι ευχάριστο κατά μία έννοια, αλλά και δυσάρεστο. Ένα σκηνικό που έχει σχέση με αναχωρήσεις, σε αντίθεση με εκείνο της άνοιξης που έχει σχέση με αφίξεις. Έτσι το φθινόπωρο και τον χειμώνα μένουμε «εμείς κι εμείς» με απόλυτη γαλήνη, ησυχία και ηρεμία. Και είναι κακό αυτό, θα με ρωτήσετε… Δε θα το έλεγα αλλά, έτσι κι αλλιώς, η κάθε εποχή έχει τα πάνω και τα κάτω της, οπότε δεν μπορείς και να τα αλλάξεις… Και όταν λέω «εμείς κι εμείς» το εννοώ, στη γειτονιά του λιμανακιού τουλάχιστον. Μετρημένοι στα δάχτυλα, οι… γάτες και οι βάρκες, αλλά και οι δυνατές σοροκάδες με τα τεράστια κύματα να πηδούν τους μόλους…
Φέτος την αρχή έκαναν ο Λάκης και η Ερατώ που δεν μένουν ακριβώς στο λιμανάκι μας αλλά λίγο πιο πάνω, όμως είχαμε συνηθίσει την απογευματινή συντροφιά τους όταν έρχονταν με τη βέσπα τους. Μετά πήρε σειρά η Αθηνά και την χάσαμε… Ακολούθησαν η Άννα και ο Λευτέρης που άδειασαν κι αυτοί την αυλή τους και την κοπάνησαν και έμειναν παραπονεμένα τα λουλούδια τους. Η Πλουμίτσα και ο Γιώργης που ήταν μια καλή συντροφιά η καλημέρα και η καλησπέρα τους, φέτος την «κοπάνησαν» αν και ο Γιώργης επανέρχεται για τα καλαμάρια.
Δεν βλέπουμε πια και περιπατητές του καλοκαιριού με τους σκύλους τους που ήταν καθημερινό φαινόμενο. Εδώ που τα λέμε γλυτώσαμε και από το πολύ σκυλόσκατο.
Βγήκαν και τα κότερα στη στεριά για να μην κινδυνεύουν τον χειμώνα αλλά και για συντήρηση, όπως και πολλές βάρκες…
Και ποιοι είμαστε οι «εμείς κι εμείς» στα… ανατολικά; Κατ’ αρχάς οι καλαμαράδες, αν και λιγόστεψαν οι βάρκες τους. Ο Στέλιος στην άκρη του λιμανακιού μπαρκάρισε, αλλά τον αντικατέστησε η Μαρία κάτω από την εκκλησία. Η Σταυρούλα που της αρέσει το σπιτάκι του παππού και έχει και ένα σκυλάκι και προσπαθεί να «του μάθει γράμματα». Χάσαμε και τον μαστρο-Δημήτρη Καΐτη που ερχόταν να ταΐσει τις γάτες και τις προσκαλούσε με πι-πι της κόρνας του αυτοκινήτου του που χάλασε και έτρεχαν να τον ανταμώσουν…
Προσωπικά εμένα και της Φρόσως μας αρέσει. Μπορεί το καλοκαίρι να έχει κόσμο να σεργιανίζει αλλά και το φθινόπωρο και ο χειμώνας έχουν τις χάρες τους. Όμως, πώς το έλεγαν οι πιο παλιοί; Μόνος σου ούτε στον παράδεισο…
Του Δημήτρη Φρεζούλη







































