Θυμόμαστε τον Ξένο;…

Δευ, 16/11/2026 - 10:08

Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του Αλέκου Γκιάλη, συνταξιούχου δικαστικού υπαλλήλου, ποιον άλλο θυμήθηκα από το «σινάφι» που «έφυγε» τέτοιες μέρες το 2018…; Και ενώ ο κυρ-Αλέκος ήταν πλήρης ημερών τότε αναρωτήθηκα όμως  γιατί να «φεύγουν» πριν την «ώρα» τους οι άνθρωποι. Και πόσοι δεν έχουν «φύγει» τόσο άδικα και άδοξα από τότε που εμφανίστηκε η ζωή στη γη... Εντάξει, να μην είμαστε αθάνατοι, αλλά, βρε αδελφέ, ας ζούμε κάποια χρόνια, και όταν πια φτάνουμε σε μια κρίσιμη ηλικία, ας έρθει το μοιραίο… Και αυτά τα «οι καλοί πεθαίνουν νέοι» και ότι «τον κάλεσε ο θεός κοντά του», είναι σαχλαμάρες!

   Αυτό σκεπτόμουν καθώς μέσα στα μάτια μου άρχισε να φτερουγίζει ο Ξένος, ο αγαπημένος Ξένος Πιπίδης που «έφυγε» κι αυτός, όπως και τόσοι άλλοι, πριν συμπληρώσει το προσδόκιμο της ζωής του. Ο έντιμος Ξένος, ο χαμογελαστός, ο καλόκαρδος, ο αγαπησιάρης, ο αλληλέγγυος, ο χαρισματικός, ο μειλίχιος, ο ευγενικός… Και πόσα κοσμητικά επίθετα θα μπορούσε να προσθέσει κανείς που δεν θα ήταν σχήμα λόγου, γιατί ο Ξένος έμαθε στη ζωή του να είναι σωστός, ντόμπρος και σταράτος, χωρίς εκπτώσεις… Ο Ξένος που δεν εξόφλησε ποτέ τις κομματικές επιταγές που κέρδισε τα χρόνια του αγώνα για ένα καλύτερο αύριο.

   Τον θυμάμαι να έρχεται για πρώτη φορά στο Πρωτοδικείο γύρω στο 1985 ως ασκούμενος δικηγόρος με τον αγαπητό Γιώργη Κοκκαλιάδη, που ήταν μέντοράς του, έχοντας όμως πάρει τις αριστερές καταβολές του από τον συγχωρεμένο τον πατέρα του, Γιάννη και από την αγωνίστρια μητέρα του, Ειρήνη. Πάντα στην τσίτα, με το χαμόγελο μόνιμο στα χείλη του, με την καλή κουβέντα του, με το χιούμορ του. Και ως δικηγόρος, ωραίος, αγωνιστικός, συναινετικός με το τσουλούφι να είναι κρεμασμένο στο κούτελό του, το σακάκι στο χέρι του, τη λυμένη γραβάτα στο πουκάμισό του, να αγορεύει και να υπερασπίζεται την αλήθεια με πάθος.

   Δυστυχώς βίωσε και ο ίδιος φαρμακερές απώλειες, εκείνες του μικρού γιου και του αδελφού του, αλλά, βρε Ξένο, τι να σου πω, η δική σου, μας συγκλόνισε. Ας είναι αιωνία η μνήμη σου!

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

dimfre@yahoo.gr

 

Υ.Γ.: Πόπη Καλιορίτη: Αξιότιμε κ.Φρεζούλη, απλά ήθελα να σας εκφράσω τον βαθύ θαυμασμό μου στην λογοτεχνική έκφραση των γραφόμενών σας... Είτε είναι κάποια απώλεια γνωστού ατόμου ή κάποια χαρούμενη περίπτωση... Συγχαρητήρια για το αμέτρητο συναισθηματικό, πρωτόγνωρο, αξιόλογο γραφικό ταλέντο σας. Πηγαίο... αυθόρμητο... ξάστερο... γνήσιο... Σαν το νερό της πηγούλας!

Σχετικά Άρθρα