Τι θέλει η Μαριάννα μεσημεριάτικα, αναρωτήθηκα βλέποντας στο καντράν του τηλεφώνου μου το όνομα Σπάρταλη. Δεν θα το πιστέψετε αλλά απευθείας το μυαλό μου, μέχρι να σηκώσω το ακουστικό, πήγε στο κακό. Και ήταν πολύ κακό αυτό που μου ξεστόμισε η Μαριάννα το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο… «Πέθανε ο κυρ-Αλέκος». Ο αγαπημένος μας κύριος (αδόκιμος ο όρος αλλά έτσι τον είχαμε συνηθίσει) Αλέκος που τα δυο τρία τελευταία χρόνια έπασχε από πολλές ασθένειες και ο θάνατός του, όσο εξωφρενικό και αν ακούγεται, ήταν λύτρωση. Βλέπετε, σε πολλές περιπτώσεις, κάποια θέματα υγείας φτάνουν στο ως εδώ και μη παρέκει… Ίσως να μην μας ενδιαφέρει ένας ακόμα θάνατος, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που μας έχουν σημαδέψει και ο αποχωρισμός είναι τότε πιο πικρός και οδυνηρός. Και ιδιαίτερα όταν έχουν σχέση με συναδέλφους σου με τους οποίους ήσασταν μαζί πολλά χρόνια και έχεις τις καλύτερες αναμνήσεις. Και δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα ο συνάδελφος να είναι αληθινός και πραγματικός και να εννοεί και στον απόλυτο βαθμό το δεύτερο συνθετικό του αδελφός, που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει.
Ο Αλέκος Γκιάλης (90), λοιπόν, δεν είναι πια κοντά μας. Επί πολλά χρόνια προϊστάμενος στο Πρωτοδικείο, συνεπέστατος και άψογος στην εκτέλεση των καθηκόντων του, ο τέλειος δημόσιος υπάλληλος. Τον θυμάμαι, μόλις είχα προσληφθεί το 1984 στο Πρωτοδικείο, να με καλωσορίζει με καλοσύνη και ευγένεια και αναρωτιόμουν μωρέ τι άνθρωπος είναι τούτος. Και πραγματικά ήταν ένας ξεχωριστός και μοναδικός άνθρωπος, κάτι που αντιλήφθηκα στη συνέχεια. Εχω την εντύπωση ότι δεν υπήρξε ποτέ καλύτερος συνάδελφος από τον κυρ-Αλέκο. Να σε πλησιάσει με αγάπη, να σε καθοδηγήσει, να σε συμβουλέψει με εκείνο το γλυκύτατο ύφος και χαμόγελό του, χωρίς αυστηρότητα και εγωισμό.
Δεν ξέρω τι γινόταν σε άλλες υπηρεσίες, αλλά στα 28 χρόνια που υπηρέτησα στο Πρωτοδικείο Χίου χάρηκα συναδέλφους που σε αγαπούσαν, που ενδιαφέρονταν, που σε πονούσαν, που σε πρόσεχαν. Και δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα να βλέπεις μια τέτοια συμπεριφορά που σε συγκινεί και σε ικανοποιεί απόλυτα, καθώς κι εσύ προσπαθείς να ανταποκριθείς. Και μεταξύ αυτών και ο κυρ-Αλέκος με την ήρεμη φυσιογνωμία του και με το χαμόγελο στα χείλη. Καλοσυνάτος, ευγενικός, δοτικός, εξυπηρετικός. Περίπτωση μοναδική.
Ένας προϊστάμενος που θα ήθελαν να τον είχαν όλοι οι υπάλληλοι. Ένας κυρ-Αλέκος με κατανόηση, αλληλεγγύη, συμπάθεια προς όλους, άψογος στα καθήκοντά του, συνεννοήσιμος, καταδεκτικός και προπάντων φιλικός. Και γι' αυτούς, αλλά και για άλλους λόγους, τον αγαπούσαμε όλοι όσα χρόνια τον είχαμε μαζί μας και εκείνος το ίδιο.
Τι να σου πω τώρα κυρ-Αλέκο… Τα λόγια είναι φτωχά για να αποδώσουν την ευγνωμοσύνη που αισθανόμασταν όλοι οι συνάδελφοί σου. Η πίκρα είναι μεγάλη καθώς σε αποχαιρετούμε σήμερα. Και φρόντισε, εκεί που θα πας, να μην είσαι τόσο τέλειος και να σκοτώνεσαι κι εκεί στη δουλειά. Αναπαύσου εν ειρήνη και να θυμάσαι πως σε αγαπήσαμε πολύ. Αντίο.
