Ο κύριος Γιάννης

Σάβ, 03/06/2023 - 07:56
Ο Γιάννης Μεργές

Ξέρω ότι είναι αδόκιμος ο χαρακτηρισμός ως κυρίου κάποιου που φεύγει από τη ζωή. Όμως όταν μια ζωή ξέρεις και αποκαλείς κάποιον κύριο με όλη την έννοια της λέξης σεβασμός δεν μπορείς να το αλλάξεις. Και ένας τέτοιος κύριος ήταν ο δικηγόρος Γιάννης Μεργές που έφυγε πρόσφατα τόσο άδοξα αλλά και άδικα. Είναι κάποιοι θάνατοι που είναι εντελώς, αφενός αναπάντεχοι και αφετέρου άγουροι. Και όταν μαθαίνεις την αιτία του θανάτου τρελαίνεσαι στην κυριολεξία. Ποιος θα μας έλεγε ότι ένα κλαδί θα ήταν η αφορμή και η αιτία να φύγει από τη μια στιγμή στην άλλη ο κύριος Γιάννης;

Ο Γιάννης Μεργές ήταν μια εμβληματική προσωπικότητα της κοινωνικής και νομικής ζωής της Χίου. Υπηρέτησε με ειλικρίνεια και αψεγάδιαστο τρόπο τη νομική επιστήμη και γι' αυτό έχαιρε και ιδιαίτερης εκτίμησης, όχι μόνο από τους συναδέλφους του αλλά και από τους πολίτες του νησιού. Την ίδια εκτίμηση έτρεφαν προς το πρόσωπό του και οι κατά καιρούς δικαστές που πέρασαν από το Πρωτοδικείο γιατί και μόνο η παρουσία του προκαλούσε συμπάθεια.

Τον γνώρισα από κοντά τότε που προσλήφθηκα στο Πρωτοδικείο, το 1984. Και μέχρι που πήρα σύνταξη ήταν αμέτρητες οι φορές που είχαμε «πάρε - δώσε» σε ποινικές και ανακριτικές υποθέσεις. Και πάντα με εντυπωσίαζε η ευγένειά του, η καλοσύνη, η καταδεκτικότητά του. Ήταν ένας θαυμάσιος και αξιοθαύμαστος άνθρωπος και δικηγόρος, από την παλιά φρουρά, που έγραψε, όπως και πολλοί άλλοι, ιστορία στη νομική επιστήμη.

Πάντα περιποιημένος, με τη γραβάτα του, σου θύμιζε έναν μπον βιβέρ. Ένας εμβληματικός άνθρωπος, αγαπητός από όλους, με άψογη συνέπεια στην επιστήμη αλλά και στην καθημερινότητά του. Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, με πηγαίο χιούμορ, με αγάπη για τον τόπο, με αλληλεγγύη, με προβληματισμό και αγωνία για το αύριο.

Με τιμούσε με την προσοχή του (σε παρακολουθώ, μου έλεγε, και στην τηλεόραση και στην εφημερίδα) και πραγματικά χαιρόμουν και αισθανόμουν ηθική ικανοποίηση. Αειθαλής και αεικίνητος μέχρι το τέλος, χωρίς να τον αγγίζουν τα χρόνια που κουβαλούσε στην πλάτη του, τον καμάρωνες να κυκλοφορεί και να τον συναντάς στο δρόμο πάντα με το χαμόγελό του σε πρώτη ζήτηση. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο γιος του Γιώργος, που συνεχίζει την παράδοση που είχε ξεκινήσει από τον παππού του.

Δυστυχώς η μοίρα του επεφύλαξε ένα αναπάντεχο τέλος. Θα τον θυμόμαστε με αγάπη.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Υ.Γ. 1: Είχαμε μαγνητοσκοπήσει το οδοιπορικό του για την εκπομπή «Ανθρώπινες Διαδρομές» όταν ήταν πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου, το 1996, και θα προβληθεί κάποια Τρίτη του καλοκαιριού.

Υ.Γ. 2: Το χρονογράφημα για το μοναστήρι των Αγίων Πατέρων την Τρίτη.  

 Υ.Γ. 3: Η φωτό είναι της Μαριάννας Σπάρταλη.

Σχετικά Άρθρα