Ο παστελάς

Σάβ, 03/09/2022 - 18:52
Η τελευταία παρουσία του πιο παλιού θυμιανούση παστελά, του κυρ- Γιάννη Κωνσταντά

Τα τελευταία χρόνια δεν μπορώ να πω ότι πηγαίνω σε όλες τις εκκλησίες που γιορτάζουν όπως έκανα παλιά. Kαι έτσι δεν ζω έντονα τον πανηγυρικό χαρακτήρα της παραμονής των εορτών. Σε δύο όμως πήγαινα οπωσδήποτε, ίσως επειδή συνδέονταν με τα παιδικά χρόνια μου. Στις γιορτές των Αγίων Αναργύρων, στο ομώνυμο πρώην μοναστήρι του χωριού, και της Αγίας Ερμιόνης της οποίας η μνήμη τιμάται σήμερα και αύριο στον ομώνυμο παραλιακό οικισμό. 

Έτσι, έστω και δύο φορές το χρόνο, ζω την πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα ανεξάρτητα ότι δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Οι πάγκοι με τα παιχνίδια έχουν λιγοστέψει, οι Αρμολούσοι δεν έρχονται με τους μπουρμπούλους, τις στάμνες και τα πήλινα σφυριχτράκια με τις μπουρμπουλήθρες, αλλά κάποια πράγματα, παρόλα αυτά, μένουν τα ίδια και αναλλοίωτα. Και ένα από αυτά είναι και οι παστελάδες.  Από τους πιο παλιούς παραδοσιακούς κανείς δεν ζει πια, αλλά στη θέση τους έχουν ξεφυτρώσει καινούργιοι. Και, αν μη τι άλλο, αυτό είναι παρήγορο, αφού όπως φαίνεται το «επάγγελμα» δεν θα εκλείψει.

Σε κάθε τέτοιο πανηγύρι θυμάμαι τον πιο παλιό συγχωριανό μας παστελά, τον κυρ- Γιάννη Κωνσταντά, που έμενε στα Θυμιανά, αλλά καταγόταν από το Νεοχώρι που, όπως είναι γνωστό, ήταν η μάννα των παστελάδων. Τον έβλεπα πριν χρόνια την παραμονή της Αγίας Ερμιόνης και τον καμάρωνα. Και τότε ήταν 90άρης και έφυγε στα 100!

Τον θυμάμαι με την καθαρή σιδερωμένη άψογα ποδιά του (ήταν νοικοκυρά η κυρά Κατίνα η γυναίκα του) πίσω από το τραπεζάκι του με το παστέλι. Δεν το έβαζε κάτω γιατί το παστέλι ήταν η ζωή του όλη, εκτός από τις γεωργικές δουλειές που έκανε. Και δεν το έκανε, βέβαια, επειδή είχε οικονομική ανάγκη. Γκρίνιαζαν και τα παιδιά του να κατακάτσει πια, αλλά πού να τα ακούσει. Ήταν εκεί πίσω από το τραπεζάκι του, ακλόνητος σαν βράχος, να χαιρετά, να εύχεται, να χαμογελά. Να κάνει σαν μικρό παιδί. Πώς να μη τον χαιρόσουν και να μην τον καμάρωνες... Μία ζωή ολόκληρη αυτό έκανε και δεν μπορούσε να μην το κάνει. Μέχρι που τα γηρατειά τον ανάγκασαν και τον υποχρέωσαν να σταματήσει.

Ένα λιτό μνημόσυνο στον μπάρμπα Γιάννη σήμερα, παραμονή της Αγία Ερμιόνης. Τον θυμόμαστε με αγάπη.

 

Στη φωτό η τελευταία παρουσία του...

 
Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα