Πιστεύω πως είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι υπηρεσίες στο Νοσοκομείο μας, ιατρικές και νοσηλευτικές, έχουν αναβαθμιστεί σε σχέση τόσο με το κοντινό, όσο και με το πιο μακρινό παρελθόν… Υπάρχουν, βέβαια, ακόμα ελλείψεις υποθέτω, αλλά δεν μπορούν να συγκριθούν με τις αντίστοιχες παλιών ετών. Με λίγα λόγια νομίζω ότι η εμπιστοσύνη όλων μας, προς το νοσηλευτικό ίδρυμά μας, είναι σε πολύ καλό επίπεδο, άσχετα ότι υπάρχουν και οι άτυχες στιγμές ή εκείνες που δεν μπορούν να προβλεφθούν με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται.
Η τελευταία εμπειρία μου με το Νοσοκομείο ήταν χτες, όταν η γυναίκα μου υποβλήθηκε σε εξειδικευμένη επέμβαση για την αφαίρεση ενός πολύποδα. Και, όπως ήταν επόμενο, ήρθαμε σε επαφή με τον αρμόδιο γιατρό, τον Γιάννη Γκλώτσο, αλλά και τον βοηθό του νοσηλευτή. Και για μια ακόμα φορά, όπως και στο παρελθόν με άλλους γιατρούς, διαπίστωσα πόσο ανθρώπινα και αντιμετώπισαν την περίπτωση. Με πόση υπομονή προσέγγισαν το πρόβλημα. Ο γιατρός μας εξήγησε λεπτομερώς τι έκανε και τι πρέπει να κάνει η Φρόσω στη συνέχεια. Πραγματικά με εντυπωσίασε η γλυκύτητα με την οποία μάς κατατόπιζε και σου ενέπνεε εμπιστοσύνη. Μια εμπιστοσύνη που είναι αναγκαία και απαραίτητη στη σχέση γιατρού και ασθενή. Είχα ακούσει τα καλύτερα για τον κ. Γκλώτσο και αποδείχτηκαν πέρα για πέρα αληθινά. Και μπράβο του και να συνεχίζει με την ίδια ευγένεια και καλοσύνη.
Όμως όσες φορές, κατά καιρούς, χρειάστηκε να απευθυνθώ και σε άλλους γιατρούς του Νοσοκομείου, έβγαλα τα ίδια συμπεράσματα… Ποιον να πιάσεις και ποιον να αφήσεις… Το Καρδιολογικό που, με επικεφαλής τον Θανάση Καρτάλη, «πετάει»; Τον Σταμούλη, τον ουρολόγο Βασιλάκη, τον Σίσκο, τον Γανιάρη, τον Δρόσο, τον Πλέσσα και πιο παλιά την Ιουλία Χαλλιορή... Και πιθανότατα υπάρχουν και άλλοι, αλλά ευτυχώς δεν χρειάστηκε να απευθυνθώ και σε εκείνους, οπότε δεν έχω άμεση γνώση…
Είναι ευλογία να σε αντιμετωπίζουν οι γιατροί του Νοσοκομείου με κατανόηση, ευγένεια, αλληλεγγύη και αγάπη, όταν βρίσκεσαι σε αδύναμη θέση. Είναι ζητούμενο και μακάρι να μην τους χρειαζόμαστε, ελάτε όμως που εξαρτώμαστε από εκείνους σε πολλές περιπτώσεις… Και δεν πρέπει να είναι αυστηροί και απρόσωποι!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
