Το τραγούδι «πέντε Έλληνες στον Άδη» του Γιάννη Παπαϊωάννου, που ανταμώσαν ένα βράδυ και το γλέντι ξεκινάνε και όλα γύρω τους τα σπάνε, μου αρέσει πολύ για διαφορετικούς λόγους. Πρώτα απ΄ όλα είναι ο ρυθμός του τέτοιος που σε απογειώνει, είναι φοβερό ζεϊμπέκικο και τρίτο μου αρέσει το γλέντι που ξεκινάνε… Ήταν από τα αγαπημένα και του συγχωρεμένου αγαπημένου φίλου μας, Μάνου Γούτη, που έφυγε τόσο αναπάντεχα πριν δυο χρόνια. Και όταν είχαμε πάει στο μνήμα του να πιούμε το ουζάκι μας, όπως μας το είχε ζητήσει σε ανύποπτο χρόνο, δεν ήταν δυνατόν να μην το τραγουδήσουμε. Και μάλιστα στο «πέντε» προσθέσαμε και ως «έκτο» τον Μάνο που του άρεσε η διασκέδαση και γλεντούσε με όλη την ψυχή του.
Δεν ξέρω αν έπιασε η ευχή του Ζουμίδη να πάει στον Παράδεισο ο Μάνος και να τον προσέχει ένας άλλος φίλος, ο παπά Πλάτων Γκιάλης, αλλά όπου και να ‘ναι, θέλω να πιστεύω ότι περνά καλά.
Άσχετα όμως πού είναι ο Μανώλης, αναρωτηθήκατε ποτέ τι είναι ο Άδης; Το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας λέει πως ο Άδης είναι ο τόπος κατοικίας των νεκρών κατά τις αντιλήψεις των αρχαίων και τις λαϊκές δοξασίες. Επίσης είναι η Κόλαση, αλλά είναι και το όνομα του θεού του Κάτω Κόσμου. Ο Άδης, ο θεός του Κάτω Κόσμου, ο γιος του Κρόνου και της Ρέας και μεγαλύτερος αδελφός του Δία και του Ποσειδώνα, του κληρώθηκε το αόρατο βασίλειο των νεκρών, ο Κάτω Κόσμος. Ο θεός Άδης προξενούσε τρόμο στους αρχαίους. Εδώ που τα λέμε, κι όχι μόνο σ’ αυτούς – ποιος ζωντανός άνθρωπος δεν φοβήθηκε τον θάνατο;
