Γενικός ξεσηκωμός λοιπόν τη Δευτέρα για το Αεροδρόμιο… Όλοι, σχεδόν ομόφωνα, θα διαμαρτυρηθούμε γιατί ένα τετράμηνο θα μείνουμε χωρίς αεροπλάνα. Το ξέρετε, έχετε ενημερωθεί, η απόφαση είναι τελεσίδικη και από 15 Νοεμβρίου 2026 ξεχνάμε την αεροπορική σύνδεση. Κι εμείς οι πιο παλιοί είχαμε βιώσει τη Χίο χωρίς Αεροδρόμιο και αεροπλάνα, αφού τα εγκαίνια έγιναν τον Ιούλιο του 1969. Και θα σας γράψω παρακάτω πώς περνούσαμε πριν το ‘69. Τώρα όμως που καλομάθαμε πώς θα αντέξουμε τέσσερεις μήνες χωρίς αεροπορικές μεταφορές; «Καλόμαθε η γριά στα σύκα και εμπαινόβγαινε κι εζήτα». Και καλά έκανε η γριά αλλά κι εμείς καλά κάνουμε και δεν ανεχόμαστε τέσσερεις μήνες χωρίς αεροπλάνα. Δύο μήνες ας πούμε ότι τρώγονται και μασιούνται, αλλά τέσσερεις δεν είναι πολλοί; Όλοι καταλαβαίνουμε και είναι κατανοητό ότι απαιτείται ένα διάστημα για να γίνουν όλα όσα είναι απαραίτητα. Και επιτέλους να το παραλάβουμε και να περιμένουμε ότι τα τσάρτερ θα πηγαινοέρχονται…
Να επανέλθω όμως στα χρόνια πριν από την κατασκευή του Αεροδρομίου. Έτσι για αεροπλάνα ακούγαμε αλλά τέτοια δεν βλέπαμε παρά μόνο στις ταινίες του σινεμά. Τω καιρώ εκείνω η Χίος ζούσε και ανέπνεε αποκλειστικά στο λιμάνι, που ήταν και η μοναδική πύλη εισόδου στο νησί. Όταν ερχόταν το βαπόρι νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα γινόταν χαμός. Βλέπετε τα τότε πλοία δεν ήταν οχηματαγωγά. Με τα βίντζια ξεφορτώνονταν τα εμπορεύματα στην προκυμαία, όπου συνωστίζονταν επιβάτες και κάρα, που ήταν εκεί για να φορτώσουν. Ακόμα και τραπεζάκια για το ουζάκι. Με λίγα λόγια ένα τρελό «πανηγύρι» και μια φοβερή αναστάτωση. Εκείνο τον καιρό ήταν και δύσκολο να ανέβεις τη σκάλα που κρεμόταν καθώς όλοι σχεδόν κουβαλούσαν βαλίτσες, καλάθια και άλλα συμπράγκαλα. Ταλαιπωρία και δυσκολία μεγάλη, αλλά τι να έκανες; Και τότε δεν είχες άλλη εναλλακτική αν ήθελες να ταξιδέψεις εκτός νησιού…
Στην προκυμαία γινόταν και η υποδοχή των επισήμων, στην προκυμαία κατευοδώνονταν και οι βουλευτές και πλήθος κόσμου πήγαινε να τους αποχαιρετήσει…
Τι άλλο; Α, ναι… Και τις εφημερίδες τις διαβάζαμε με μια ημέρα καθυστέρηση. Την εφημερίδα που είχε ημερομηνία Δευτέρα, τη διαβάζαμε Τρίτη. Και μάλιστα για μας το σήμερα των δημοσιευμάτων ήταν χτες και το αύριο σήμερα και έτσι διαβάζοντας έπρεπε να τα προσαρμόσουμε. Αφήστε που οι Κυριακάτικες έρχονταν Τρίτη γιατί δεν είχε δρομολόγιο το βράδυ της Κυριακής για Χίο. Και πρέπει και αυτό να συνηθίσουμε…
