Χίος, Τρίτη 14 Ιουλίου

Σπέρμα, αίμα και… βιτριόλι!

Σάβ, 30/05/2020 - 08:16
H εφημερίδα «Εσπρέσσο», άξια αντικαταστάτρια της «Απογευματινής»…

Παλιά στις εφημερίδες «πουλούσε» το αίμα και το σπέρμα… Με λίγα λόγια όποια υπόθεση συνδυαζόταν με σεξ, που πάντα γοήτευε και προσέλκυε το ενδιαφέρον των περισσοτέρων, και με εγκλήματα και ιδιαίτερα όσα αφορούσαν ερωτικές σχέσεις. Έτσι όποτε συνέβαιναν τέτοια αποτρόπαια γεγονότα οι πωλήσεις έπιαναν ταβάνι ενώ και οι εφημεριδοπώλες «διαφήμιζαν» με στεντόρεια φωνή την πραμάτεια τους και δεν προλάβαιναν να μοιράζουν φύλλα. Η περιέργεια του κόσμου, σε μια εποχή που ό,τι είχε σχέση με το σεξ ήταν απαγορευμένη, έβρισκε διέξοδο στις γλαφυρές περιγραφές των γεγονότων από τους δημοσιογράφους. Και, όπως ήταν επόμενο, ο κάθε δημοσιογράφος έβαζε και τη δική του «σάλτσα» για να γίνει το προσφερόμενο «πιάτο» πιο νόστιμο και πιο περιζήτητο. Με προτροπή, βέβαια, του αρχισυντάκτη, του διευθυντή και του εκδότη, αφού ζητούμενο ήταν πώς θα πωληθούν περισσότερα φύλλα.

   Αυτά συνέβαιναν πριν λίγα χρόνια σε άλλες εφημερίδες σε μεγαλύτερο και σε άλλες σε μικρότερο βαθμό. Πάντως όλων ο στόχος ήταν η άνοδος της κυκλοφορίας καθώς από τους περιστασιακούς αναγνώστες μπορούσαν να κερδηθούν και κάποιοι μόνιμοι… Και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμάστε, ίσως, ότι τα σκήπτρα στο αίμα και στο σπέρμα είχε η πάλαι ποτέ «Απογευματινή» που δεν κυκλοφορεί πια…

   Να όμως που στις μέρες μας στο αίμα και στο σπέρμα προστέθηκε και το… βιτριόλι. Θα παρακολουθείτε τις τελευταίες μέρες το σίριαλ με την κοπέλα που της έριξαν βιτριόλι στο πρόσωπο… Και ξέρετε τι με εντυπωσιάζει; Ότι ακόμα και τα τηλεοπτικά κανάλια πολλές μέρες έχουν πρώτο θέμα την υπόθεση με το βιτριόλι, αφού εξάπτει τη φαντασία μας και όπως φαίνεται υπάρχει και γαργαλιστικό παρασκήνιο… Αφήνω την εφημερίδα «Εσπρέσσο», άξια αντικαταστάτρια της «Απογευματινής»…

   Δε λέω να αποκρυβεί η είδηση, αλλά νομίζω πως κάποιοι ξεπέρασαν τα όρια και καθημερινά μας σερβίρουν μια δόση βιτριολιού για να ικανοποιηθούν τα απόκρυφα ένστικτά μας… Τι λέτε κι εσείς;

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Δευ, 13/07/2020 - 08:01
Αποχαιρετώντας έναν αγαπητό φίλο, τον Στέλιο Κουϊμάνη, που μπάρκαρε

Μία από τις αιτίες που εγκατέλειψα τα βαπόρια, 36-37 χρόνια πριν, ήταν ότι δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς, όταν μπάρκαρα… Από τη στιγμή που μάθαινες ότι αναχωρείς, μέχρι εκείνη που ετοιμαζόταν η βαλίτσα, η κατήφεια και η στενοχώρια μέσα στο σπίτι ήταν ό,τι χειρότερο. Και όταν έφτανε εκείνη η ημέρα, τα βλέμματα προσπαθούσαν να αποφύγουν το ένα το άλλο, η γυναίκα ήταν σαν Μεγάλη Παρασκευή, τα μάτια βουρκωμένα και παραπονεμένα, τα παιδιά σε τραβούσαν από το παντελόνι φωνάζοντας «μπαμπά μη φεύγεις» όταν έβγαινες από την πόρτα του σπιτιού, για το λιμάνι ή το αεροδρόμιο. Και το μυαλό σου τριγύριζε και στους μεγάλους, σε ηλικία, γονείς που άφηνες πίσω, επιστρέφοντας αν θα τους εύρισκες ζωντανούς. Βλέπετε, εκείνα τα χρόνια, τα μπάρκα δεν ήταν εξάμηνα αλλά δωδεκάμηνα και δεκαοκτάμηνα…

Ήταν μια κατάσταση που, όλα αυτά τα 8 χρόνια που ταξίδευα, δεν μπόρεσα ποτέ να ξεπεράσω… Και η αλήθεια είναι ότι δεν διαρκούσε και πάρα πολύ, καθώς φτάνοντας στον Πειραιά είχες άλλες έγνοιες στο κεφάλι σου. Να πας στο γραφείο, να τακτοποιηθούν οι τελευταίες εκκρεμότητες, να πας στο τότε Ελληνικό, να μπεις στο αεροπλάνο για το λιμάνι προορισμού σου. Εκεί, πια, μέσα στο αεροπλάνο, το έπαιρνες απόφαση και άρχιζες να ηρεμείς, κατά κάποιο τρόπο, αφού δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά… Και αφού έφτανες και στο βαπόρι, ε, τότε πια έκανες τα πικρά γλυκά, και η ζωή συνεχιζόταν…

Τα θυμήθηκα όλα αυτά τις προάλλες, πηγαίνοντας να αποχαιρετήσω έναν αγαπητό φίλο, τον Στέλιο Κουιμάνη (φωτό), που μπάρκαρε. Και καθώς τον αποχαιρετούσα «εμνήσθη ημερών αρχαίων» και συγκινήθηκα. Και συγκινήθηκε κι αυτός και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του καθώς τον αποχαιρετούσε και η Φρόσω που κι αυτή βούρκωσε…

Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί, αλλά τις περισσότερες φορές αναγκαίοι και απαραίτητοι, είτε για το εσωτερικό είτε για το εξωτερικό… Αυτή όμως είναι η ζωή! Γι’ αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που μένουν.

Του Δημήτρη Φρεζούλη