Στους θαλάμους των νοσοκομείων…

Τρί, 06/10/2020 - 09:26
Στους θαλάμους των νοσοκομείων…

Με αφορμή το χτεσινό χρονογράφημα για τη μαυρίλα της ψυχής μας στις αρρώστιες γνωστών και φίλων, δημοσιεύω ξανά ένα αντίστοιχο που είχα γράψει τον Νοέμβριο του 2002, όταν νοσηλευόμουν σε νοσοκομείο με μια σοβαρή περιπέτεια της υγείας μου. Για να αποδώσω τα εύσημα στους συνοδούς όλων των νοσηλευομένων που δίνουν το δικό τους αγώνα…

«Μαννάδες, σύζυγοι, κόρες, αδελφές, γιοι… Τους βλέπω και τους ζω καθημερινά τις τελευταίες ημέρες και κυριολεκτικά τις θαυμάζω, όπως και τη δική μου γυναίκα ακοίμητη φύλακα, και τους βγάζω το καπέλο. Γριές, μεσήλικες, ώριμες, νιες, νιοι. Χωρίς καμία εξαίρεση. Και ας έχουν να λένε ότι οι τελευταίοι δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή σε τέτοιες περιπτώσεις… Μωρέ δίνουν και παραδίνουν!

Βιώνεις αυτή την αγάπη, τη στοργή, την αγωνία, την περιποίηση, τη ζεστασιά το δέσιμο, την ανθρωπιά τους σε τελική ανάλυση και πραγματικά αισθάνεσαι υπέροχα. Διαπιστώνεις και εκτιμάς πράγματα που ίσως να μην τα έχεις πάρει χαμπάρι, μέχρι να φτάσεις σε μία δύσκολη κατάσταση.

Συνέχεια καθισμένες, οι σε άβολες καρέκλες, να κοιτάζουν με αγωνία και λατρεία τους δικούς τους ανθρώπους στα κρεβάτια του πόνου των νοσοκομείων. Και η όποια επιθυμία των τελευταίων να είναι προσταγή. Να ξενυχτούν, να γέρνουν τα κεφάλια τους και να λαγοκοιμούνται πάνω στα χέρια τους, να εκλιπαρούν μία ελπίδα στα μετρημένα λόγια των γιατρών…

Μάτια νυσταγμένα, γεμάτα αγωνία, χαρακτηριστικά τραβηγμένα, μαλλιά αχτένιστα, πρόσωπα απεριποίητα. Γυναίκες και άντρες, με υπομονή και εγκαρτέρηση να μην ξεκολλούν κοντά από τα αγαπημένα τους πρόσωπα, να σκύβουν με αγάπη στα προσκέφαλά τους, να προσπαθούν να απαλύνουν τον πόνο τους. Και καλά οι νεότεροι στην ηλικία… Υπάρχουν και οι γυναίκες, οι τσακισμένες από τα βάσανα της ζωής, με τις μαντίλες να σκεπάζουν τα κεφάλια τους και να αναρωτιέσαι πού βρίσκουν το κουράγιο και την αντοχή. Γιατί χρειάζεται και θάρρος και κουράγιο και αντοχή να αντιμετωπίσεις τις φουρτούνες της ζωής που μεταφράζονται σε αρρώστιες, που είναι και πολλές και δεν ξέρεις και από πού θα σου έρθουν…

Αξίζει σε όλες και όλους ένα μεγάλο μπράβο!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα