Το τεφτεράκι…

Παρ, 26/03/2021 - 17:55

Μία φορά και έναν καιρό, όχι και τόσο μακρινό, ήταν απαραίτητο και αναγκαίο όταν πηγαίναμε στο μπακάλικο της γειτονιάς να πάρουμε οτιδήποτε. Έπρεπε να έχουμε μαζί μας το χρεωστικό τεφτεράκι, όπως λεγόταν. Ένα μικρό σε σχήμα φυλλαδιάκι στο οποίο καταχωρούνταν ό,τι παίρναμε από το μπακάλικο και ακριβώς απέναντι η τιμή του. Ένα αντίστοιχο χρεωστικό ήταν το μεγάλο τεφτέρι στο οποίο μεταφέρονταν που ήταν πάνω στον πάγκο του μπακάλη. Ηταν χαρακτηριστική και η λέξη που απευθύναμε στον μπακάλη… «Γράψε τα».

Ήταν οι εποχές που το χρήμα δεν έρρεε, οι τραπεζικές κάρτες ήταν άγνωστο είδος και τα οικονομικά «σφιξίματα» στην ημερήσια διάταξη.  Αν δεν πληρωνόταν ο πατέρας στο τέλος της εβδομάδας ή του μήνα  οι ανοιχτοί χρεωστικοί λογαριασμοί παρέμεναν για την επόμενη εβδομάδα ή τον άλλο μήνα. Και το μεγάλο βιβλίο, το τεφτέρι, που είχε ο κάθε μπακάλης και μανάβης, γέμιζε με τα χρωστούμενα των πελατών με τα ονόματα καταχωρημένα με αλφαβητική σειρά… Και το δικό μας, μικρό βέβαια, γέμιζε και αυτό. Και όσο γέμιζε τόσο έσκαγαν και η μάνα και ο πατέρας, πώς θα τα κατάφερναν να ξεχρεώσουν…

Ο λόγος για τον τεφτεράκι, λοιπόν, που είχε και μία άλλη χρησιμότητα για όσους πηγαίναμε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, καθώς στο οπισθόφυλλό του ήταν τυπωμένη η προπαίδεια. Και, όπως  θα θυμάστε οι μεγαλύτεροι, από κει μαθαίναμε τον πολλαπλασιασμό. Κρατούσε η μάνα του τεφτεράκι και εμείς λέγαμε, σαν ποιηματάκι, το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού.

Από τη δεκαετία του ‘70 άρχισε σιγά- σιγά να εξαφανίζεται και λέγαμε ότι θα ήταν μία άσχημη ανάμνηση… Πού να περιμέναμε ότι την περίοδο της κρίσης θα επέστρεφε με κάποια άλλη μορφή καθώς και πάλι τα οικονομικά είχαν ζοριστεί. Βρέθηκε άλλος τρόπος καταγραφής των χρεών αλλά σε περιορισμένα μαγαζιά… Γιατί υπάρχουν και εκείνα που κάνουν πίστωση. Όχι μόνο στα τρόφιμα αλλά και σε πολλά άλλα είδη. Και ένα παραπάνω και τώρα, στην εποχή του κορωνοϊού, που η ανεργία θέριεψε και το ρευστό δυσεύρετο. Και ποιος θα μας το έλεγε ότι θα επιστρέφαμε στην κατάσταση που πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει στο παρελθόν.

Δυστυχώς, όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, η ιστορία επαναλαμβάνεται και δεν είναι ό, τι πιο ευχάριστο. Αφού, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι μας, «δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων»…

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα