Τις προάλλες η κυρία Παϊδούση, πρόεδρος των ξενοδόχων, μας έλεγε ότι φέτος το καλοκαίρι θα έχουμε δυσκολίες με την τουριστική κίνηση. Ο Κώστας Μούνδρος, επίσης με δηλώσεις του, εξέφραζε δυσπιστία όσον αφορά τις αφίξεις. Προφανώς στηριζόταν σε κάποιες ενδείξεις που είχαν και που δεν ήταν καθόλου αισιόδοξες.
Το ερώτημα όμως είναι ποια θεωρείται επιτυχημένη χρονιά και ποια αποτυχημένη. Και μια αλήθεια είναι ότι μέχρι τις αρχές του Ιουλίου ήταν φανερό ότι δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος. Και μια άλλη είναι ότι κι εμείς, αναμεταξύ μας, ψιθυρίζαμε ότι δεν έχουμε κόσμο. Και μια τρίτη, αλήθεια πάντα, είναι ότι ανέκαθεν στη Χίο η τουριστική περίοδος είναι περιορισμένη χρονικά και εντοπίζεται ουσιαστικά σε δυο μήνες τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, τους κατ' εξοχήν μήνες των διακοπών.
Δεν ξέρω τι περίμεναν ή τι περιμένουν οι αγαπητοί επιχειρηματίες, αλλά εκείνο που διαπιστώνουμε όλοι είναι πως το νησί «βουλιάζει» στην κυριολεξία, έστω με το μεγαλύτερο, ίσως, ποσοστό να προέρχεται από τις απέναντι ακτές. Άσχετα με τις όποιες παραξενιές στη συμπεριφορά τους, ιδιαίτερα στον τομέα της εστίασης, είναι ένα σωσίβιο. Και το άλλο ερώτημα είναι με τι είναι ευχαριστημένος ο καθένας που ασχολείται με τον τουριστικό κλάδο.
Είναι γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες δεν πέφτει καρφίτσα στους κεντρικούς δρόμους μας. Το ίδιο στις παραλίες και στα παραθαλάσσια. Η προκυμαία το βράδυ ασφυκτιά. Οι καφετέριες γεμάτες, στις ταβέρνες και στα εστιατόρια το πατείς με πατώ σε. Τα χωριά μας έχουν γεμίσει. Στα πανηγύρια χαμός. Σε συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις το αδιαχώρητο. Η κυκλοφορία στους δρόμους μας έχει καταστεί επικίνδυνη. Και το ωραίο, ξέρετε, ποιο είναι…; Ότι όλοι εκφράζονται με κολακευτικά λόγια για το νησί και ας κλείνουν τα ρουθούνια τους όταν περνούν έξω από τον Βιολογικό…
Υπάρχει λύση για να μην εκφράζονται παράπονα; Υπάρχει. Να μην είναι πανάκριβα τα εισιτήρια. Να επεκταθεί κι εδώ η τουριστική περίοδος, κάτι που ανέκαθεν ήταν ζητούμενο, αλλά μέχρι τώρα είναι ακατόρθωτο. Τι πρέπει να γίνει; Δεν είμαι αρμόδιος. Πάντως χαίρομαι κάποιους εστιάτορες που όταν τους ρωτώ, πώς τα πάνε, λένε κι ένα "Δόξα τω Θεώ".
