Από την… πρωτιά του Πανεπιστημίου, στο… Πιλοτήριο της Ακαδημίας Πλοιάρχων Οινουσσών

Δείτε το ΒίντεοΔείτε τις Φωτογραφίες
Κυρ, 19/06/2022 - 21:49

«Η θάλασσα είναι… θηλυκό, θέλει σεβασμό, όταν πείς την ξέρω, την… έχασες. Είναι όμως και μια θάλασσα ευκαιριών, πουθενά δεν υπάρχουν τόσες μαζεμένες προκλήσεις»

Όποιος θεωρήσει ότι τα λόγια αυτά είναι βγαλμένα από το στόμα ενός απόμαχου του κύματος, με την ωριμότητα της ηλικίας και της αλμύρας έχασε.

Τα λόγια αυτά ανήκουν σε ένα μόλις 24χρονο παλληκάρι, που όντως δεν είναι… συνηθισμένο, αλλά εκτός της γενικότερης παιδείας του, είναι για μας η πρακτική απόδειξη του πόσο θα ωφελήσει την πατρίδα η υποχρεωτική θητεία στα 18χρόνια, όπως χρόνια τώρα εφαρμόζεται με επιτυχία στην Κύπρο.

Αυτό γιατί ο Καρδιτσιώτης Δημήτρης Σμέτης, που ποτέ του δεν είχε δεί θάλασσα και που σπούδαζε Λογιστής στη Λάρισα, ψάχνοντας να δεί τι θα κάνει στη ζωή του, αφού δεν τον τραβούσε η Λογιστική, είπε να βγάλει πρώτα από πάνω του το «βάρος» της στρατιωτικής θητείας.

Ε, αυτό, όπως σημειώνει ο ίδιος στον Γιάννη Τζούμα, την Πέμπτη στις 7.00 και στις 11.00 μ.μ. στην Αλήθεια ΤV, στην εκπομπή «Αυτοπροσώπως» άλλαξε τη ζωή του.

Τυχαία, είπε, κατατάχθηκα στο Πολεμικό Ναυτικό και συγκεκριμένα στον «Αβέρωφ». Το πλοίο θρύλος, που σήμερα είναι «Μουσείο» ρυμουλκείται τότε στη Θεσσαλονίκη, για τις εκδηλώσεις απελευθέρωσης και ο ναύτης Δημήτρης Σμέτης το ακολουθεί. Εκεί βαφτίζεται στη θάλασσα και συνυπηρετεί με ναυτικούς, που επίσης υπηρετούν την θητεία τους.

Αυτό ήταν, ο Δημήτρης Σμέτης «μεταλαμβάνει με νερό θαλασσινό» και αποφασίζει να δώσει εξετάσεις με μοναδική επιλογή το Τμήμα Ναυτιλίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το οποίο εργαζόμενος παρακαλούμε παράλληλα στα Everest, αποφοιτά πρώτος.

Αν ικανοποιείται με αυτό; Όχι βέβαια, το θεωρεί «μισή δουλειά» ξαναδίνει εξετάσεις και εισάγεται στην Ακαδημία Πλοιάρχων Οινουσσών.

Γιατί όμως Πανεπιστήμιο Αιγαίου; Γιατί Ακαδημία Πλοιάρχων Οινουσσών και κυρίως γιατί θάλασσα;

Έχουν τόσο ενδιαφέρον οι απαντήσεις του, που σας καλούμε αν έχετε χάσει μια εκπομπή «Αυτοπροσώπως» να μην είναι… αυτή.

Τα υπόλοιπα επί της οθόνης.

Eδώ πάρτε μια γεύση των σκέψεων του.

Το κείμενο είναι γραμμένο από τον ίδιο στην διάρκεια της θητείας του στο "Αβέρωφ".

Θεσσαλονίκη 2018

Η εμπειρία ενός ναύτη στο  θωρηκτό «Γ.ΑΒΕΡΩΦ»

Η ζωή του ανθρώπου είναι γεμάτη στιγμές. Στιγμές καθημερινές, συνηθισμένες πολλές φορές, χωρίς νόημα και σημασία. Αυτές μη σε φοβίζουν. Έρχονται και φεύγουν. Υπάρχουν, ωστόσο και άλλες στιγμές, καταλυτικές, εκείνες που γνωρίζεις τα κατάλληλα άτομα για να σου προσδώσουν τη θετικότητα -ελάχιστα σε αριθμό, που συμβαίνουν απρόσμενα καλά και οι οποίες στιγμές σε καλούν να αποφασίσεις, αν θα τις κάνεις αφετηρία στο ταξίδι σου, το οποίο ανεξάρτητα από το πόσο θα διαρκέσει και που θα καταλήξει, ένα είναι σίγουρο: ότι θα σου μείνει αξέχαστο!

Πριν ξεκινήσω τη θητεία μου, στις 4 Σεπτεμβριου 2017 …; του 2017, το Πολεμικό Ναυτικό και κατ΄ επέκταση το θωρηκτό «Γ.ΑΒΕΡΩΦ», ήταν κάτι μακρινό για μένα, πέρα από την καθημερινή  μου ζωή και τα όνειρά μου.

Έχοντας ακούσει βέβαια για την ιστορία του Θωρηκτού και ότι λειτουργεί ως πλωτό μουσείο, ήθελα κάποια στιγμή στη ζωή μου να το επισκεφτώ. Τελικά όχι μόνο το επισκέφτηκα, αλλά κατά κάποιο τρόπο το υπηρέτησα.

Τον Νοέμβριο του 2017, ανεξίτηλη μέχρι και σήμερα θα μου μείνει η στιγμή, που έμαθα ότι θα αποσπαστώ για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο Αβέρωφ, το οποίο βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, ταξίδι που έκανε μετά από 72 χρόνια παροπλισμένο και αφού χρειάστηκαν δύο μέρες για να φθάσει από την Αθήνα, από το Π. Φάληρο, όπου ελλιμενίζεται μόνιμα. Τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα. Κυρίως φόβος γιατί για εμένα ήταν κάτι άγνωστο, αλλά και προσμονή για το καινούργιο. Ένας νέος ορίζοντας ανοιγόταν… Μικρό το χρονικό διάστημα, αλλά ήταν αρκετό για μια μεγάλη εμπειρία ζωής. Ίσως η καλύτερη!

Την πρώτη μέρα, καθώς ανέβαινα τη μεγάλη σκάλα του θωρηκτού, μια άγια δύναμη με διαπέρασε αντιλαμβανόμενος ότι το πλοίο αυτό αν και παροπλισμένο εδώ και πολλά χρόνια εξακολουθεί να έχει «ΖΩΗ». Στη συνέχεια, όταν αντίκρισα το εσωτερικό του πλοίου, οι εικόνες μιλούσαν από μόνες στη ψυχή μου, σαν να έλεγαν την ιστορία τους.

Η πρώτη πρωινή επιθεώρηση στο πλοίο ήταν εποικοδομητική και άκρως ενδιαφέρουσα. Πιο συγκεκριμένα μετά την πρωινή προσευχή ρώτησα τον Κυβερνήτη Αρχιπλοίαρχο Σωτήριο Χαραλαμπόπουλο  ΠΝ «Γιατί η σημαία του Αβέρωφ είναι τόσο μεγάλη;», η απάντηση που πήρα με εντυπωσίασε και με έκανε να αισθανθώ περήφανος Έλληνας.

Τα λόγια του με σημάδεψαν: «…Ξέρεις καμιά φορά η εικόνα, είναι η αντανάκλαση της ιστορίας μας...» , τα λίγα του λόγια ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσω τη μεγάλη σημασία του πλοίου και της ιστορίας του και τότε ξεκινάει το ταξίδι!

Η πρώτη μου ξενάγηση ήταν μαζί με τον Κυβερνήτη. Όσο περνούσαν τα λεπτά ολοένα και περισσότερο πλησίαζα στην εποχή που το Θ/Κ «Γ.ΑΒΕΡΩΦ» με πλήρωμα άνω των χιλίων ατόμων, δοξάζονταν για απαράμιλλες επιτυχίες. Η συγκίνηση στα μάτια του κόσμου όσο και στον ίδιο, ήταν οφθαλμοφανής. Η ιστορία του πλοίου συνεπήρε και εμένα βάζοντάς με σε σκέψεις και σε γέννηση πολλών ερωτημάτων. Χαρακτηριστικό της ξενάγησής του ήταν η θέρμη με την οποία μιλούσε για τα σπουδαία πρόσωπα της ιστορίας, που επάνδρωσαν το Αβέρωφ και κυρίως για τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν βαθιά θρησκευόμενος και με τη βαθιά του πίστη στο Θεό, βρισκόταν πάντα απροστάτευτος στην εξωτερική, ακάλυπτη γέφυρα του πλοίου κατά τις ναυμαχίες, εμψυχώνοντας το πλήρωμά  του!

Εδώ ξεκινούν οι δικές μου ξεναγήσεις. Έχοντας κατανοήσει την ιστορία του πλοίου και την ψυχή του τότε πληρώματος, «μετέδιδα» με τη σειρά μου τη δράση του πλοίου στους επισκέπτες. Όταν έφτανε στο τέλος η ξενάγηση, όλων τα βλέμματα ήταν δακρυσμένα και κατευθυνόμενοι προς την έξοδο από το πλοίο μου έλεγαν, «να σας έχει πάντα όλους ο θεός καλά» και έφευγαν περήφανοι και αυτοί μαζί με εμένα που περίμενα με λαχτάρα να ξεναγήσω την επόμενη ομάδα επισκεπτών!

Το δικό μου μήνυμα απέναντι στους επισκέπτες ήταν το εξής : «το Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» για την εποχή του ήταν ένα άρτια εξοπλισμένο τεχνολογικά πλοίο. Τι να κάνουμε όμως ένα πλοίο αν δεν έχουμε το πλήρωμα; Για να κυριαρχεί μέχρι και σήμερα η ελληνική σημαία στον ελλαδικό χώρο το πλήρωμα εκείνη την εποχή πολεμούσε με βαθιά πίστη και θέληση ότι θα τα καταφέρουν ...και επιτύγχαναν κάθε φορά». Και πράγματι μόνο με θέληση και ψυχή έρχεται ένα καλύτερο αύριο(!)

Το ταξίδι έφτασε στο τέλος. Η εμπειρία μου συγκλονιστική. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα ποικίλα και ανάμεικτα που δεν χωρούν σε ένα λευκό χαρτί… Κάθε τέλος όμως επιφέρει και μια νέα αρχή. Έτσι κι έγινε… Το Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» άλλαξε για πάντα τη πορεία της ζωής μου και με έκανε να πιστέψω βαθιά μέσα μου ότι μια αλλαγή έρχεται μόνο με πίστη και θέληση.

Εν κατακλείδι τα χρόνια που διανύουμε είναι δύσκολα. Πόσο μάλλον για εμάς τους νέους που βλέπουμε τα όνειρά μας καθημερινά να γκρεμίζονται… Ένα είναι σίγουρο και αδιάσειστη αλήθεια, ότι με θέληση, πίστη και πειθαρχία, το καλύτερο αύριο είναι η επόμενη μέρα. Πράγματι, η αληθινή ζωή είναι μακριά από την εικονική που χτίζουμε καθημερινά, αρκεί η δραστηριότητα και τα όνειρά μας να δομούνται σε μια στάση ζωής, όπου κυριαρχεί η θέληση, η πίστη, η πειθαρχία, αποστασιοποιημένοι από το πλασματικό της εικόνας.

Άλλωστε η ιστορία αναβιώνει μέσα από εμάς…

Ναύτης (ΑΡΜΕΝΙΣΤΗΣ)…

Σμέτης Δημήτριος

 

 

 

aytoprosopos_dimitris_smetis

Σχετικά Άρθρα