
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, πάντα θα λατρεύω τον- πάλαι ποτέ - προσκοπικό κατασκηνωτικό χώρο των νιάτων μας!
Κάθε φορά πού τον επισκέπτομαι θαρρείς πως βλέπω τις σκηνές πού μας φιλοξενούσαν, τις αγουροξυπνημένες μουτζουρομένες από το φούμο, μούρες των εκάστοτε "θυμάτων"καί παραδίπλα το μαγειρείο πού με τη σειρά εξασκούσαμε τις ... αδέξιες δεξιότητές μας στη μαγειρική!..
Θαρρείς πως ακούω τη φωνή τού Περικλή τού Πυθή, στην τρομάρα της αποκάλυψης, να φωνάζει στον αείμνηστο αρχηγό μας τον Γιώργο τον Μαθιούδη : " Αβχηγέ! (Αρχηγέ) Το μύωψ (Ο Γιάννης ο Καζανόβας) είναι αξεκουκούλοτο (ξεσκέπαστο)!
Αξέχαστο βέβαια και το νυχτερινό παιχνίδι των "πειρατών" στο απέναντι νησάκι, τον Ταύρο!...
Χωρίς παρεξήγηση, κανένα Μάναργο δεν μπορεί να συγκριθεί με την φυσική ομορφιά στο Γιβάρι αλλά καί με τις αναμνήσεις μας εκείνων των χρόνων...
Κυριάκος Δηράκης







































