Χίος, Σάββατο 8 Αυγούστου

"Η Σκούνα" το Στελάκι

Του Δημήτρη Τσεσμετζή
Κυρ, 26/07/2020 - 07:44

 

Σα σκούνα πήγαινε, μποτζάριζε.

Το ρακί βλέπεις.

Σκυφτός, ξερακιανός, ρυτιδιασμένος.

Και όλο πήγαινε, πάντα πεζός.

Για "πόρτα" (λιμάνια) είχε όλα τα χωριά.

Για κλίνη, τους νεκρούς και τα γεφύρια.

Ποτέ του δεν αρρώστησε.

Ή κι αν, ποτέ δεν το κατάλαβε κανένας.

Πάτησ' ο Σταύρος* το ποδάρι του στη Χιό.

Καραβοκύρης πια, μεγάλος.

Γλέντι γινότανε μεγάλο,

στη βίλα του εφοπλιστή.

Κι η "Σκούνα" πέρναγε απέξω,

το ίδιο γνωστοί στο Χιακό κοινό κι οι δυό!

Για τα λεφτά και τα βαπόρια του ο ένας,

και για τις ρίμες και ατάκες του, ο άλλος!

Λένε, πως ήταν μορφωμένος,

αλλά του "σάλεψε το νου",

όμορφης κόρης έρωτας,

σ'εφοπλιστή δοσμένη.

Ο φύλακας κι ο κηπουρός,

τον είδαν να περνάει,

και τόπαν στην ομήγυρη,

κι αυτοί : "φέρτε τον μέσα,

ποίημα να μας πει..."

Μέσα τον έβαλαν, για να γελάσουν!

- Ύμνους θα πρόσμεναν! -

Κι αυτός τους είπε, μία ρίμα της στιγμής.

"Η θάλασσα κι ο ουρανός,

έχουν το ίδιο χρώμα.

Η Σκούνα και ο Λιβανός,

θα μπουν στο ίδιο χώμα! "

Έπαιρνε αμπάριζα κι άλλους εφοπλιστές που ήταν μπροστά,

μα τι να κάνουν;

Λίρες του πέταξαν, χρυσές,

να σκύψει.

Τις πέταξαν, μ'αυτοί τις έπιασαν,

όταν τον είδαν, τη πλάτη να γυρίζει και να φεύγει.

Σαν πούχε έρθει.

Με το σακάκι το σχιστό, όχι απ τη μόδα.

Πέρασαν χρόνια, το 63,

σα τούπαν τα μαντάτα τα παιδιά.

Για να τον κλάψει;

Και κείνος είπε πάλι στη στιγμή.

" Η θάλασσα κι ο ουρανός,

έχουν το ίδιο χρώμα.

Ο Λιβανός απέθανε,

μα η Σκούνα, ΖΕΊ ΑΚΌΜΑ!"

Τα παρακάτω για τους εκτός Χίου αναγνώστες.

* Σταύρος Λιβανός : Χιώτης μεγαλοεφοπλιστής."Ο πατριάρχης" της Ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας. Πεθερός των Ωνάση και Νιάρχου.

Παρόλο τις αιχμηρές ρίμες που δέχθηκε, έδωσε διαταγή, όταν η Σκούνα γεράσει να φιλοξενηθεί στο Γηροκομείο Καρδαμύλων, όπως και έγινε, και εκεί πέθανε η "Σκούνα".

Υ. Γ. (Για αυριανό διάβασμα, για να μη κουραστείτε, παραθέτω στο τέλος, μερικές ανέκδοτες ιστορίες με τη "Σκούνα " που έμαθα από πρώτο χέρι.)

Τη μέρα της Αγίας Μαρκέλλας, το 1969, είδα τη Σκούνα έξω από την, με ώχρα βαμμένη, τενεκεδένια παράγκα - ουζερί στα όρθια (2 καρέκλες χωρούσε μόνο) του θείου μου (εύζωνα!) Θανάση Καζάνα, που όσοι ζούσατε τότε, θα θυμάστε πως ήταν δίπλα στους ευκαλύπτους, απέναντι από τη παλαιά πόρτα του Νοσοκομείου, στην άκρη της - τότε - χωράφας. Την παράγκα την είχε για μπόκερ πόιντ (σημείο ανεφοδιασμού), όποτε πήγαινε βόρεια.

Του λέω εγώ, πιτσιρικάς τότε, με όλο το σέβας. "Κύριε Στέλιο, το ξέρεις ότι οι Αμερικανοί πήγαν, και περπάτησαν στο φεγγάρι;"

(Πριν δύο μέρες, πράγματι, στις 20 Ιουλίου, οι Άρμστρονγκ και Όλντριν είχαν πρωτοπερπατήσει στη Σελήνη, με την αποστολή Απόλλων 11, μέγα γεγονός τότε, που είδαμε από ασπρόμαυρη τηλεόραση και μέσα από αδύνατο σήμα με πολλές διακοπές και πολλά χιόνια!)

Κι εκείνος : "Άσε τα κυριλίκια, και πες του θείου σου, να μου βάλει δύο καρτούτσα ούζο, (τότε είχαμε την οκά, αντί του λίτρου) σ'αυτό το τενεκεδάκι, νάχω καύσιμα, γιατί πάω Αγιά Μαρκέλλα. Όσο γι αυτά με τους Αμερικάνους, ότι θέλουν σας δείχνουν και σας λένε." ... Φυσικά ο θείος μου ποτέ δεν του έπαιρνε χρήματα, δεν ξέρω κι αν είχε.

Άλλη μια ιστορία έγινε στο νεκροταφείο της Λέτσαινας, στις 4 το πρωί. Δύο φουρνάριδες που δούλευαν στο φούρνο του Καρύδα, λίγο πιο κάτω από τη εκκλησία Λέτσαινα, περνώντας μπροστά από το νεκροταφείο, μπήκαν μέσα ν'ανάψουν τσιγάρο από καντήλι, αλλά και να "δανειστούν" καντήλι για να ανάψουν το φούρνο, μια και ο δυνατός αέρας όχι μόνο δεν τους άφησε ν'ανάψουν, αλλά και τους έκαψε και τα σπίρτα που είχαν να ανάψουν το φούρνο.

Μπήκαν βέβαια με δισταγμό και φόβο στο νεκροταφείο, γιατί έλεγαν ότι σφάνταζε, και είχαν δει κάποιον Σακαράκη (που είχε αυτοκτονήσει) να περιφέρεται.

Την ώρα λοιπόν, που με τρεμάμενα χέρια, άνοιξαν το καντηλάκι και έσκυψαν να ανάψουν το τσιγάρο, ακούνε μια φωνή, από παρακείμενο τάφο, αλλοιωμένη από τις ριπές του ανέμου, να τους λέει. "Ρε, δώσμου ένα τσιγάροοο." Περιττό να σας πω, ότι έσπασαν το ρεκόρ του Μάντικα, πηδώντας πάνω από τάφους και φεύγοντας σαν αστραπή, άλλος από τη πόρτα και άλλος πηδώντας τα κάγκελα, με άλμα Φόσμπερι, που μόλις τότε, το 1968, είχε ανακαλυφθεί (με την πλάτη), μέχρι να φθάσουν στου Καρύδα το φούρνο. Και να μην έχουν φωτιά να ανάψουν το φούρνο, όχι για ψωμιά, αλλά για τα παντελόνια τους που τα είχαν κατουρήσει, από το φόβο τους!

Εκεί τους βρήκε σε λίγο η Σκούνα, που το πιο ήσυχο ύπνο του τον έπαιρνε στα νεκροταφεία, κρατώντας ένα αναμμένο καντηλάκι και βγάζοντας τους απ τη δύσκολη θέση, τους είπε. "Πάρτε το καντηλάκι, το ξεχάσατε..."

Όχι 1 τσιγάρο, αλλά 1 πακέτο άφιλτρα ΤΕΛΕΙΟΝ, (η φθηνότερη μάρκα της εποχής), έδωσαν στο Στελάκι.

Επειδή το Στελάκι κοιμόνταν τακτικά σε νεκροταφεία, παρόμοιο περιστατικό έγινε και στο νεκροταφείο των Βαβύλων!

Η χαρακτηριστική αλλά και πολύ καλητεχνική φωτογραφία, της " Σκούνας"που ακολουθεί, είναι του Γιώργου Μουτσάτσου.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 08/08/2020 - 06:57

Αυτές οι φωτογραφίες είναι οι ρίζες της οικογένειας, παιδιά εγγόνια και δισέγγονα του Στέφανου και της Ελένης Πυκνή !

Έναν παππού που δεν γνωρίσαμε τα περισσότερα εγγόνια αφού δεν είχε την τύχη να τον γνωρίσει και το ένατο τελευταίο παιδί του ο Σπύρος Πυκνής ο πατέρας μας .

Δεν θα αναφέρω τα ονόματα αναλυτικά των φωτογραφιών γιατί είναι πολλά και δυστυχώς όλα τα παιδιά καθώς και πολλά από τα εγγόνια έχουν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο !

Λόγω της Καλλιμασιώτικης εορτής του Αγίου Αιμιλιανού που είναι σήμερα 8 Αυγούστου 2020 και ήταν γιορτή ξεχωριστό πανηγύρι και στον Άγιο Αιμιλιανό αλλά και στο χωριό μας την Καλλιμασιά, μνήμες και η νοσταλγία ξύπνησαν τα συναισθήματα και τα ανέμελα παιδικά και εφηβικά χρόνια... ίσως στριμωγμένα και δύσκολα γιατί δυστυχώς ήταν τα πέτρινα χρόνια μετά τον εμφύλιο και γίνονταν η αναστήλωση και η αναδημιουργία της Ελλάδας και φυσικά και της Χίου !

Όσα και να γράψω δεν είναι δυνατόν να περιγράψω την πραγματικότητα της εποχής που πιστεύω ότι όλοι όσοι τα έχουμε ζήσει ειδικότερα τις δεκαετίες του 1950 και 1960 έχουμε το στίγμα μέσα στο αίμα και το μεδούλι του μυαλού της καρδιάς και της ψυχής μας !

Πολλοί με ρωτούν καθημερινά γιατί κάτω από το ονοματεπώνυμο μου γράφω και το Μαλλιάς Καλλιμασιώτης και εδώ πρέπει να δώσω μια δημόσια εξήγηση !

Κατά τον σοφό γέροντα της Καλλιμασιάς Αρχιεπίσκοπο των γραμμάτων και του πολιτισμού της Καλλιμασιάς και της Χίου καπτεν Δημήτρη Μελαχροινούδη γύρω στο 1700 μ.χ. το επίθετο μας ήταν το Φουσκωμός ίσως από το φουσκωτό μαλλί της κεφαλής των προγόνων μας... γύρω στο 1770 παρουσιάζεται το Μαλλιάς από το πολύ και φουσκωμένο μαλλί και γύρω στο 1806 εμφανίζεται στα γραφτά κιτάπια της εποχής από το Μαλλιάς το Πυκνής που η δική μου εκδοχή και εξήγηση είναι ότι καθιερώθηκε από το πυκνό μαλλί ή πυκνή την κώμη δηλαδή πυκνά τα μαλλιά εξ ού και έμεινε πλέον και καθιερώθηκε το Πυκνής χωρίς να σταματήσει επί τόσα χρόνια να υπάρχει και να λέγεται και ως παρατσούκλι το Μαλλιάς !

Αυτή είναι η πραγματική ιστορία και η αιτία που έχω βάλει ως στίγμα το Λευτέρης Πυκνής, Μαλλιάς Καλλιμασιώτης !

Χρόνια Πολλά σ'όλες και σ'όλους τους εορτάζοντες με το όνομα Αιμιλιανός και Τριανταφυλλιά που επίσης γιορτάζει σήμερα ! 

Καλό ξημέρωμα ! Χίος 8 Αυγούστου 2020 

Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης