Χίος, Δευτέρα 3 Αυγούστου

Κολόμβος επ’ αυτοφώρω!

Δευ, 21/10/2019 - 20:29

Όποιος δεν παίρνει από λόγια παίρνει με έργα και καταλήγει στον γερανό της Express με ξηλωμένες τις πινακίδες!

Από το πρωί γύρω στις εννέα πού βρέθηκα στην πλατεία Βουνακίου ή Νικολάου Πλαστήρα με τον κολλητό μου φίλο τουλάχιστον για τον χειμώνα και τα λέγαμε πίνοντας το καφεδάκι μας ένα λευκό Ι.Χ. αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο μπροστά στην είσοδο του Μουσείου Τζαμί!

Ο αστυνομικός σαΐνι Γεώργιος Κολόμβος σφύριξε μερικές φορές, μετά από μισή ώρα του έβαλε το μπιλιετάκι, πήγε έκανε και πάλι τον καθημερινό έλεγχο στο κέντρο της πόλης και γύρω στις 11.40 π.μ. άρχισαν να κελαηδούν τα πουλιά!

Είχαμε φύγει για κάποιες δουλειές μας και δεν ήμουν μπροστά όταν ήρθε ο γερανός και σήκωσε το αυτοκίνητο!

Αλλά ήμουν τυχερός λίγο πριν φύγει να αποθανατίσω το θέαμα με τον κόσμο συγκεντρωμένο και με ποικίλα σχόλια περισσότερα θετικά για την ενέργεια του Κολόμβου και μηδαμινά αρνητικά!

Η δική μου άποψη είναι ότι πρέπει να υπάρχει τάξη και νομιμότητα σε όλους τους τομείς της ζωής μας!

Και λέω αυτό πού λένε και οι συνάδελφοι του Κολόμβου, που είναι πλέον το παράδειγμα τους!

Ευτυχώς που υπάρχει ο Κολόμβος γιατί όταν βγει στη σύνταξη θα πρέπει να επιβάλλουμε εμείς την κυκλοφοριακή τάξη και τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα!

Πιστεύω ότι σε όλους τους τομείς υπάρχει και κάποιος Κολόμβος.! Ίσως είμαι ένας από αυτούς πού λέω και γράφω τα πράγματα με το όνομα τους χωρίς φόβο και έξω από τα δόντια!

Καλό απόγευμα με Υγεία και Χαρά και Καλή εβδομάδα!

 

Χίος 21 Οκτωβρίου 2019

 

 

Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης

 

Σχετικά Άρθρα

Συζητώντας με την Εκπαιδεύτρια των Θεατρικών Εργαστηρίων του Ομηρείου Λένια Ξενάκη
Κυρ, 02/08/2020 - 23:52

Η Λένια είναι ολόκληρη ένα χαμόγελο, κουβαλάει μαζί της μια φρεσκάδα και χωρίς να… υποκρίνεται, παρ’ ότι αυτή είναι η δουλειά της, οι λέξεις της είναι κοφτές και τσεκουράτες, κάτι που ίσως να μην δικαιολογεί η ηλικία της.

Βλέπετε η Λένια Ξενάκη, παιδί εκπαιδευτικών, γεννήθηκε μόλις το 1992 και από τότε που θυμάται τη ζωή ήθελε να γίνει ηθοποιός.

Πήγα στο Ομήρειο, λέει στον Γιάννη Τζούμα την Πέμπτη στις 7.00 και στις 11.00 μ.μ. στην εκπομπή «Αυτοπροσώπως» στην ΑΛΗΘΕΙΑ ΤV, όπου η θεία μου έπαιζε σε μια Θεατρική ομάδα και μόλις είδα τη σκηνή και τα φώτα είπα "Εγώ θα ανέβω εδώ".

Για χατίρι των γονιών της περνάει στην Αγγλική Φιλολογία στην Αθήνα, αλλά παράλληλα σπουδάζει και παραστατικές τέχνες, κάτι που το οφείλει στην νόσο του Crohn ένα αυτοάνοσο του εντερικού συστήματος.

Τίποτα δεν έρχεται τυχαία, μας λέει. Φοιτήτρια νόσησα και για να μην τα παρατήσω, μου λέει η μητέρα μου, δεν σπουδάζεις και… Θέατρο;

Μ’ αυτό το… δέλεαρ ο έρωτας της Λένιας γίνεται πράξη. Σπουδάζει κοντά στον Κώστα Γάκη, την Όλια Λαζαρίδου και τον Δημ. Καταλειφό ενώ γνωρίζει και τον Γιώργο Γαλάντη στη Χίο.

Από τότε η Λέναι είναι ευτυχισμένη, κάνει αυτό που αγαπά με θέρμη και αποφασιστικότητα.

Όταν θέλεις κάτι πολύ γίνεται, μας λέει, διαβάζω ασταμάτητα, παίζω, κουράζομαι, αλλά κάποια στιγμή το Ομήρειο ζητά Εκπαιδευτή, οπότε η Λένια κάνει αίτηση και το… παιδί, που φαντάστηκε να ανεβαίνει στη Σκηνή, όχι μόνο ανεβαίνει αλλά παίζει και διδάσκει, ένα τμήμα ενηλίκων και δύο παιδικά.

Τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε η Λένια με επιτυχία είναι «Τα ρέστα» του Κ. Ταχτσή, σχεδιάζει πολλά ακόμα ενώ ως γυναίκα ηθοποιό θεωρεί «Ιερό τέρας» την Ειρήνη Παππά, ενώ από τους άνδρες θαυμάζει τον δάσκαλο της Δημ. Καταλειφό.

Η Λένια μιλάει και γελάει, έχει τσαγανό, κάποια στιγμή πήγε να κάνει και Σύλλογο ασθενούντων με την νόσο του Κρόν και δεν μασάει τα λόγια της, εκπλήσσοντας για την ωριμότητα της.

_Ζούμε εποχές άγριας απομόνωσης.

_Από τα παιδιά διδάσκομαι, δεν τα μαθαίνω μόνο.

_ Ηθοποιός σημαίνει φώς, αλλά σημαίνει και ανεργία

_Έχουμε γίνει φοβικοί.

_Ο κορωνοϊός θέλει… θέατρο.
 

_ Οι πολιτικοί είναι οι καλύτεροι ηθοποιοί.

_ Η φροντίδα φέρνει το κέρδος.

_ Όταν έχεις όμως χρέος δεν έχεις επιλογή.

Η Λένια λέει πολλά, λέει και τι την τρομάζει.

_Τίποτα, φοβήθηκα μόνο τα ΜΑΤ, που ήρθαν στο νησί.

Αλλά κυρίως κλείνει με την ατάκα, που τα λέει όλα.

_Είμαι ευτυχισμένη, γιατί δεν παίζω… θέατρο, όπως πολύς κόσμος, κάνω αυτό που μου αρέσει, ανεξάρτητα αν εμένα μου αρέσει το Θέατρο.