Χίος, Κυριακή 19 Ιανουαρίου

Τα γειτονάκια.... των Κουρουνίων

του Γιώργου Β. Κεφάλα
Τρί, 10/12/2019 - 16:02

Τέλος Οκτώβρη. Έχει σχεδόν ξημερώσει στην έρημη γειτονιά. Δυο μικρά κοριτσάκια φορτωμένα με δυο βαριές σχολικές τσάντες, περπατούν αργά στο πρωινό αγιάζι. Η μια ψιλογκρινιάζει, μάλλον… ψευτοκλαίει, λέγοντας “Μπαμπά! Μπαμπά! Γιατί να πάω σχολείο; Εγώ νυστάζω!”

 Πίσω ακριβώς, ακολουθεί ο πατέρας τους, ο Ιλίρ, που οι λιγοστοί κάτοικοι τον έχουν... βαφτίσει Ηλία, μ’ ένα καφέ, φραπέ, και το απαραίτητο τσιγάρο στο χέρι. Όλοι μαζί βαδίζουν αργά μέχρι το αυτοκίνητό τους.

Η παρουσία μικρών παιδιών, που σηκώνουν σχολικές τσάντες, αποτελεί ευχάριστη έκπληξη για ένα χωριό όπως τα Κουρούνια. Τέτοια εικόνα έχει να καταγραφεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Τότε που το σχολειό μας έκλεισε για πάντα, οδηγώντας την άλλοτε ζωντανή μας κοινότητα στη

ζώνη του λυκόφωτος.

Η μεγαλύτερη από τα κοριτσάκια, η εννιάχρονη Ευγενία, σηκώνει το πιο βαρύ

φορτίο, από βιβλία και τετράδια, γιατί είναι σε μεγαλύτερη τάξη. Είναι πάντα χαμογελαστή και ευγενική. Η άλλη, η Κατερίνα, είναι αμίλητη και δεν έχει συνήθως όρεξη για πολλές κουβέντες.

Η μικρή κομπανία μπαίνει στ’ αμάξι και τραβά για τη Βολισσό, που βρίσκεται το σχολείο τους. Το πέτρινο εντυπωσιακό κτήριο, στην είσοδο του μεγαλύτερου χωριού της Αμανής, στεγάζει το νηπιαγωγείο, το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο για όλα τα χωριά της περιοχής μας. Σύμφωνα με την εννιάχρονη Ευγενία, που είναι η πηγή της πληροφόρησής μου, το νηπιαγωγείο έχει 5 παιδάκια, το δημοτικό 30, το γυμνάσιο 8 και το λύκειο 5 μαθητές.

Η Ευγενία έχει ξεκαθαρίσει ότι θα σπουδάσει οπωσδήποτε, για να γίνει δικηγόρος. Σε μικρότερη ηλικία, σαν τη ρωτούσαν από πού είναι, απαντούσε: «Από στα Κουρούνια».

Η άλλη, η μικρότερη, επιμένει πως θα γίνει γιατρός. Η αδερφή της όμως δεν συμφωνεί και λέει: «Με τέτοιο διάβασμα που κάνει ούτε στο… γυμνάσιο δε θα πα!» Η μικρή όμως δεν της δίνει καμιά σημασία. Κάνει πως δεν ακούει. Αν τη ρωτήσει κάποιος από πού είναι, και έχει βέβαια όρεξη για κουβέντα, λέει πως είναι Ελληνίδα. Μάλιστα, τον περασμένο χειμώνα, ο πατέρας της έκαιγε κάποια ξερόκλαδα στην άκρη του χωριού. Η Κατερίνα πλησίασε και του έκανε… αυστηρή παρατήρηση λέγοντας «Μπαμπά, γιατί καις την Ελλάδα;»

Τα δυο αδερφάκια είναι αχώριστα στο σχολείο και στο παιγνίδι. Μαζί τριγυρίζουν σε μοναχικούς περιπάτους, στην αυλή του σιωπηλού πια δημοτικού σχολείου του χωριού, και στο καφενείο της Τούλας, σαν ο καιρός το επιτρέπει. Παρά τη μοναξιά που βιώνουν, αφού δεν υπάρχουν για χρόνια τώρα, άλλα παιδάκια τέτοια εποχή, τα κοριτσάκια έχουν ένα και μοναδικό παράπονο τον τελευταίο καιρό. Η αποξήλωση της παιδικής χαράς Κουρουνίων, για λόγους λέει… ασφαλείας, τους προξένησε δικαιολογημένο παράπονο. Φοβούμαι ότι το παράπονο αυτό θα το έχουν μέχρι να… παντρευτούν, αφού μια πιστοποιημένη παιδική χαρά έχει πολύ υψηλό κόστος. Ο δήμος Χίου, αρκέστηκε απλά στην καταστροφή των οργάνων (που είχαν τοποθετηθεί από δωρεές συγχωριανών μας), και βέβαια δεν προβλέπεται στο ορατό μέλλον να δαπανήσει δέκα χιλιάδες ευρώ, για το ειδικό δάπεδο και τα

κατάλληλα όργανα, αφού αδιαφορεί για πολύ πιο σημαντικές υποδομές του χωριού μας.

 

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αυλόγυρος"

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 18/01/2020 - 07:21

Χρόνια Πολλά σεόλες καί σε όλους τούς εορτάζοντες σήμερα του Αγίου Αθανασίου. Μια μέρα που μας πηγαίνει στο διάβα του χρόνου από 61 έως 55 χρόνια πίσω σε μια εποχή πολυσύνθετη προόδου και αρχή της ανάπτυξης της Ελλάδας. Μια εποχή που προσπαθούσαμε τα χρόνια εκείνα τα πέτρινα να μορφωθούμε να αποκτήσουμε εφόδια και γνώσεις για να βγούμε στο στίβο της ζωής και να ξεφύγουμε από την μιζέρια των χρόνων πού γεννηθήκαμε και κυριολεκτώ μέσα στον εμφύλιο.

Είμαστε ορισμένοι πολύ τυχεροί που βρεθήκαμε μπροστά σε αξιόλογους ανθρώπους δασκάλους και καθηγητές, που προσπαθούσαν να μας μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους για να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον στην ζωή μας . Ήμουν πραγματικά από τούς πολύ τυχερούς που μου άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας από τα δεκαέξι μου χρόνια.

Μαθητής ήμουνα ακόμη όταν ξαφνικά βρέθηκα να κάθομαι σε γραφείο ως λογιστής το Σεπτέμβριο του 1963 στην κλινική Αυγουστή  Και φυσικά το οφείλω στον μεγάλο μου δάσκαλο που μου είχε εμπεδώσει τις λογιστικές γνώσεις με την... χωριάτικη διδασκαλία του τον αείμνηστο Αθανάσιο Τσιλίμη που με πρότειναν μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό μου στον άλλο μεγάλο δάσκαλο μου Γιάννη Αυγουστή, που άλλαξε ριζικά η ζωή και η σταδιοδρομία μου.

Ή σημερινή μέρα του Αγίου Αθανασίου μου έφερε στο μυαλό θύμισες των μαθητικών χρόνων όταν από το υστέρημα μας ή το φτωχό χαρτζιλίκι μαζεύαμε όσα περισσότερα χρήματα μπορούσαμε στην τάξη μας που αποφοιτήσαμε το 1965 από την τότε Εμπορική Σχολή Χίου, που είχε γίνει η αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος και είμαστε η μοναδική τάξη που έχουμε απολυτήριο Οικονομικό Λύκειο Χίου για να προσφέρουμε ένα καλό και αξιοπρεπές δώρο στον μεγάλο και αξιαγάπητο καθηγητή μας που γιόρταζε τον Αθανάσιο Τσιλίμη !

Βέβαια το τί δώρο θα του πάρουμε το καθόριζαν οι συμμαθήτριες μας, που αναλάμβαναν την ευθύνη και τους είχαμε τυφλή εμπιστοσύνη γιατί πάντα μας έβγαζαν ασπροπρόσωπους, αλλά αυτό γινόταν και για τους περισσότερους καθηγητές και καθηγήτριες μας.

Ο αγαπημένος μας Θανάσης ήταν ο πιο αξιολάτρευτος καθηγητής μας γιατί ήταν άνθρωπος με ανοιχτά μυαλά με τεράστια μόρφωση και πάνω απ'όλα ανθρωπιά ! Ήταν από τους καλύτερους οικογενειάρχες με την σύζυγό του Μαρία Μπογή του Αγησιλάου και τα δύο αγόρια του τον Νίκο καί τόν Άγη. Τις σημερινές μου θύμισες και το κείμενο το αφιερώνω στά παιδιά και τα εγγόνια του αείμνηστου καθηγητή μας Αθανασίου Τσιλίμη και ειδικότερα στον εγγονό του Θανάση φαρμακοποιό που επάξια φέρει το όνομα του !

Χρόνια πολλά Θανάση για την σημερινή γιορτή σου και να σε χαίρονται οι γονείς σου και όσους αγαπάς και σ'αγαπάνε !

Τιμής ένεκεν αντί μνημοσύνου στον αξέχαστο μεγάλο δάσκαλο μας Αθανάσιο Τσιλίμη !

Γλυκές αναμνήσεις και μνήμες των μαθητικών μας χρόνων ! Καλημέρα !

Χίος 18 Ιανουαρίου 2020 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης