Φτωχότερος από το Σάββατο 26/9/26 ο καλλιτεχνικός και πνευματικός κόσμος της χώρας από την αναχώρηση της αγαπημένης μας Δέσποινας Τομαζάνη. Μιας Δέσποινας που υπηρέτησε με συνέπεια και αγάπη όλα όσα είχαν σχέση με τις τέχνες και τα γράμματα. Άφησε ανεξίτηλη την παρουσία της και η απώλειά της ήταν πικρή για όλους όσοι την είχαμε γνωρίσει από κοντά, ως ηθοποιό και ως συγγραφέα. Μπορεί για τους νέους να έλεγε λίγα πράγματα, για όλους όμως όσοι παρακολουθούσαμε την πορεία της όλα αυτά τα χρόνια, ήταν μια γυναίκα που μας έκανε να την αγαπήσουμε για το μεγάλο ταλέντο της. Ένα ταλέντο που φάνηκε από πολύ μικρή ηλικία και εξελίχθηκε σε βαθμό που ήταν ζηλευτός.
Ένας άλλος αγαπημένος φίλος ο «Μουγγός τελάλης», Στρατής Ζαχαριάδης, γοητεύθηκε από την πανέμορφη Δέσποινα, ένωσε τη ζωή του μαζί της και τη βοήθησε στα πρώτα βήματά της. Βήματα που με την επιμονή και την υπομονή της Δέσποινας έγιναν άλματα που την καθιέρωσαν στον θεατρικό, κινηματογραφικό και πνευματικό χώρο, με την έκδοση πολλών βιβλίων. Η αλήθεια είναι ότι είχε παράπονα με τη χιακή κοινωνία. Όταν έγραψα ένα χρονογράφημα για τον Ισίδωρο Κιολέογλου μου έστειλε μήνυμα: «Χαίρομαι, Δημήτρη που τον θυμήθηκες. Το ουδείς προφήτης στον τόπο του ταιριάζει στην περίπτωση του Ισίδωρου. Ήρθε στον τόπο του, όπου κανείς δεν αγκαλιάζει αυτούς που έρχονται από άλλη γη κι άλλα μέρη».
Όπως έγραψε η Χαριτίνη Ξύδη «απ’ όπου και αν πέρασες άφησες το χνάρι σου, άφησες ομορφιά ατόφια, αγκάλιασες την αγάπη και γι' αυτό η αγκαλιά σου μύριζε γιασεμί. Μου έλεγες ο χρόνος είναι δολοφόνος, ο χρόνος είναι βαρύς σαν σίδερο. Ο χρόνος με μπερδεύει, μου είπες. Αντίο Δέσποινα, της ποίησης και των ερώτων, κορίτσι της Χίου και της Μάνης, κορίτσι μαγικό σαν παραμύθι, σαν θυσία, σαν αγγέλιασμα και σαν ομίχλη. Αντίο, κορίτσι, από το καλοκαίρι της Μήδειας. Πέτα ψηλά, τώρα. Ελαφριά και ζαλισμένη από τα φώτα, σαν πεταλούδα της νύχτας, με μεγάλα μωβ φτερά.»
Και η Στέλλα Τσιροπινά «άνθρωπος ευθύς, με τόλμη και παρρησία, έζησε τη ζωή της και όλες τις μορφές Τέχνης που υπηρέτησε όσο πιο συνειδητά μπορούσε, αποφασισμένη να πληρώνει και το τίμημα των γενναίων αποφάσεών της. Άνοιξε φτερά μεγάλα που όσο κι αν λαβώθηκαν στην πορεία της ζωής της, άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στον κινηματογράφο και στη λογοτεχνία. Υπάρχει, όμως, μια παρηγοριά: η αγέρωχη καλλονή των γραπτών της και των κινηματογραφικών της εικόνων πάντα θα είναι η "γλυκιά συμμορία" που θα περιγελά θάνατο και λήθη μαζί».
Και όπως έγραψε η ίδια η Δέσποινα: «Όποιος δεν ερωτεύτηκε, με έρωτα ανελέητο, δεν έχει πάρει μυρωδιά από τίποτε.» Και ακόμα «ο χρόνος, επινόηση του ανθρώπου. Που όλα θέλει να τα μετράει. Η φθορά, ναι, είναι πραγματική».
