Να ξεκαθαρίσουμε ότι οδός Αγίου Βλασίου δεν υπάρχει στα χαρτιά, η οδός που θα περιηγηθούμε είναι ανώνυμη και την «βαφτίσαμε» εμείς, επειδή οδηγεί στην μοναδική Εκκλησία του Κάμπου εκείνη του Αγίου Βλασίου.
Εισερχόμεθα σε αυτήν από την κεντρική Μίμη Χανδρή αριστερά, με πρασινάδες να μας περιβάλουν παντού και ένα κιοσέ να μας προστατεύει από την βροχή.
Δεξιά μας μια πράσινη σιδερένια πόρτα και αριστερά μας μια πλούσια βουκαμβίλια στο σημείο, που ο δρόμος στενεύει οδηγώντας μας στους στενούς περιβολότοιχους του Κάμπου, ανάμεσα σε ελιές και εσπεριδοειδή.
Αριστερά μας ένας χώρος στάθμευσης αποκαλύπτει δεξιά ένα μάγγανο και στο βάθος μια πόρτα, που μας οδηγεί στην λουλουδιασμένη είσοδο μιας αυλής. Ωραία διακοσμητικά στοιχεία στους τοίχους και πίσω μας μια περίτεχνη στέρνα με καμάρες και ανάγλυφα μαρμάρινα μοτίβα.
Στην έξοδο μας άλλο ένα γιασεμί και μια μεγάλη σιδερένια κόκκινη γκαραζόπορτα. Τοιχία με κρεμασμένα αμπέλια από την μια πλευρά και ένα μεγάλο περιβόλι από την άλλη με την Εκκλησία του Αγίου Βλασίου στο βάθος, που κατά την Χριστιανική παράδοση θεωρείται προστάτης των ζώων.
Ένα πράσινο «φράγμα» για την συνέχεια με ένα αναρριχόμενο κισσό πάνω σε ένα στύλο και μια κόγχη εσοχής, έχοντας απέναντι της την πόρτα που οδηγεί στην Εκκλησία, που σε διάφορες μορφές προϋπάρχει τουλάχιστον από το 1620 και είναι κτητορική της ιστορικής οικογένειας των Ζυγομαλάδων.
Το πανέμορφο βοτσαλωτό οδηγεί στο ταφικό μνημείο των Χανδρήδων, που μοιράζονται με τους Ζυγομαλάδες τον τόπο της τελευταίας τους κατοικίας, δίπλα σε ένα μάγγανο με χρώμα και αντικρύζοντας απέναντι μια σειρά περίτεχνα κάγκελα με εσπεριδοειδή στο βάθος.
Η Εκκλησία κλασική Καμπούσικη σε ανθρώπινο μέγεθος, νεοσυντηρημένη από τους Χανδρήδες το 2005 και με ένα μικρό για τα μεγέθη της περιοχής καμπαναριό.
Στο κέντρο της αυλής ίσως το ωραιότερο ταφικό μνημείο της Χίου, με την τελευταία κατοικία του μεγαλεμπόρου και εφοπλιστή Μιχαήλ Θεοδοσίου Ζυγομαλά κάτω και πάνω την προτομή του και μια γλυπτή καλλιτεχνική σύνθεση του σπουδαίου Κεφαλονίτη γλύπτη Γεωργίου Μπονάνου (1863–1940), ενός από τους κυριότερους εκπροσώπους της ακαδημαϊκής γλυπτικής στην Ελλάδα.
Ο Μιχαήλ Ζυγομαλάς δολοφονήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1885 στο γραφείο του, στη σημερινή οδό Βενιζέλου στη Χίο. Δράστης ήταν ο Βρονταδούσης καπετάνιος Νικόλαος Σκανδάλης, με τον οποίο ο Ζυγομαλάς είχε έντονες οικονομικές και ναυτικές διαφορές.
Ο γλύπτης Μπονάνος υπήρξε από τους παραγωγικότερους της εποχής του έχοντας φιλοτεχνήσει εκατοντάδες έργα: ανδριάντες, ταφικά μνημεία, ηρώα, προτομές, αντίγραφα αρχαίων γλυπτών αλλά και ελεύθερες συνθέσεις. Τα έργα του βρίσκονται σε πολλές πόλεις της Ελλάδας αλλά και στην Κύπρο και την Αίγυπτο.
Το μνημείο του Μιχαήλ Ζυγομαλά, συχνά αναφερόμενο ως ταφικό μνημείο Μπονάνου στον Άγιο Βλάση, είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά δείγματα νεοκλασικής γλυπτικής, ξεχωρίζει για την καλλιτεχνική του αρτιότητα, τη λεπτομέρεια στο σκάλισμα του μαρμάρου και τη βαθιά αίσθηση πένθους και αξιοπρέπειας που εκπέμπει η σύνθεση, ακολουθώντας τα πρότυπα των μεγάλων ταφικών έργων του Μπονάνου.
Αποτελεί ζωντανή μαρτυρία της οικονομικής και πολιτιστικής ακμής που γνώρισε ο Κάμπος της Χίου, καθώς και των στενών δεσμών της χιώτικης αριστοκρατίας και εμπορικής τάξης με κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής.
Θαυμάζοντας το μοναδικό ταφικό αυτό μνημείο πάλι πάνω σε βοτσαλωτό αποχωριζόμαστε την αυλή του Αγίου Βλασίου, αφού περιηγηθήκαμε την οδό που αφιερώσαμε εμείς στο όνομα του, εισερχόμενοι από την οδό Μίμη Χανδρή και στην έξοδο της Εκκλησίας του «Φτου» και τερματίσαμε.
Ρεπορτάζ Γιάννης Τζούμας, εικονοληψία – φωτογράφιση Κωστής Αναγνώστου, επεξεργασία εικόνας Νέλο Μέσι
