Ένα πέρασμα από την οδό Βουπάλου ήταν αρκετό για να συγκρίνω το χτες με το σήμερα που ήταν εντελώς διαφορετικό. Και θυμήθηκα τα παραδοσιακά μανάβικα που ήταν στη σειρά και έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία χρόνια.
Πάνε, λοιπόν, και τα μανάβικα. Τα μανάβικα που ήταν το χαρακτηριστικό της οδού Βουπάλου -νυν οδού Αερ. Βασιλειάδη- επί πολλά χρόνια. Τα θυμάμαι από μαθητής Γυμνασίου και, ποιος ξέρει και πόσα χρόνια πριν, είχαν πρωτεύουσα θέση στον συγκεκριμένο δρόμο, πριν καν γίνει πεζόδρομος. Όλα στη σειρά, με τα καφάσια τους να εκτείνονται ακόμα και μέχρι τη μέση του δρόμου και τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα τους σε τάξη και περιποιημένα. Και πώς μοσχομύριζε από τα φρούτα ολόκληρος ο δρόμος, ιδίως το καλοκαίρι... Και οι μανάβηδες με τις ποδιές τους απίκου στους διαδρόμους να εξυπηρετήσουν τους πελάτες που περνώντας, έστεκαν, έβλεπαν και έδιναν την παραγγελία τους…
Κλείνουν, λοιπόν, και τα μανάβικα εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Λίγα απέμειναν πια στην πόλη, ενώ υποθέτω πως έχουν εξαφανιστεί και από τα χωριά. Επιμένουν ακόμα ο Μανώλης, λίγο παρακάτω στην οδό αφών Ράλλη, ο Οδυσσέας στην οδό Πολυτεχνείου και ο Τσουρής αλλά για πόσο…; Τα τελευταία χρόνια έλειψαν και οι μανάβηδες από τις γειτονιές αν εξαιρέσεις κάποιους ρομά το καλοκαίρι. Άντε να περάσει κανείς στη χάση και στη φέξη… Με λίγα λόγια όλοι οι «μικροί» εξαφανίζονται σιγά - σιγά… Όπως πριν λίγα χρόνια χάθηκαν τα μπακαλικάκια με την έλευση των σούπερ μάρκετ και παρέμειναν ελάχιστα να αντιστέκονται, κυρίως στα χωριά…
Τέλος, σχεδόν, τα μανάβικα, αφού πάμε στο σούπερ μάρκετ και παίρνουμε από εκεί όλα όσα πουλούσαν τα πρώτα. Και μαζί τους τέλος και μια συμπαθής τάξη επαγγελματιών που έγραψαν τη δική τους ιστορία… Αρχικά με τα γαϊδουράκια τους και στη συνέχεια με τα μαγαζάκια τους. Τα μεγάλα σούπερ μάρκετ «τρώνε» τους «μικρούς»… Να δούμε πότε κάποιοι άλλοι πιο μεγάλοι θα καταβροχθίσουν και αυτά και θα έχουμε μονοπώλια με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
