Σήμερα η Χίος έχει επέτειο. Συμπληρώθηκε ένας χρόνος που το νησί είναι χωρίς λεωφορειακή συγκοινωνία στην ύπαιθρο.
Εν μέσω λοιπόν Αυγούστου εορτάζουμε.
Πρώτα απ’ όλα την παροιμιώδη αδράνεια και ωχαδελφισμό μας έως… Ουργιάδας. Ας αναρωτηθούμε αν σε άλλο σημείο της χώρας έχει συμβεί κάτι τέτοιο και εάν συνέβαινε, αν όλοι θα συμπεριφέρονταν σαν να μην συνέβη τίποτε!
Μετά εορτάζουν τα «καμάρια» που εκλέξαμε για να ασχολούνται και να λύνουν προβλήματα από τον Περιφερειάρχη, τον Δήμαρχο μέχρι τους Προέδρους όλων των Κοινοτήτων, που ουδείς αρνήθηκε να λαμβάνει επί έτος την αντιμισθία του χωρίς να προσφέρει.
Ταυτοχρόνως εορτάζει και η Κυβέρνηση, που ένιψε τας χείρας δίνοντας την αυτοδιοίκηση το νομοθετικό πλαίσιο και μετά πέταξε εκ των πραγμάτων ένα «κόψτε το κεφάλι σας» και καθάρισε.
Σαφώς και το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό, δεν έκλεισε μια ιδιωτική εταιρεία που δεν έβγαινε. Αν ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορεί να παρέχει μια υπηρεσία, όταν αυτή αφορά την δημόσια συγκοινωνία, αυτό σε όλο τον κόσμο είναι υποχρέωση της Πολιτείας.
Σε όλο τον κόσμο πλην Χίου.
Ας μην αναρωτιόμαστε λοιπόν γιατί το νησί είναι 50 χρόνια πίσω. Έπονται τα χειρότερα.
