Στον Βροντάδο υπάρχει μία οδός που φέρει το όνομα «15ης Νοεμβρίου», γνωστός σε πολλούς ως «ανηφόρα του Κώτσου». Η ονομασία της προέρχεται από την ιστορική Μάχη του Αίπους, τον Νοέμβριο του 1912, όταν οι κάτοικοι του Βροντάδου, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, στάθηκαν με αυταπάρνηση στο πλευρό του ελληνικού στρατού, στον αγώνα εναντίον των Οθωμανών για την απελευθέρωση της Χίου. Ένα ιστορικό γεγονός που τιμούμε κάθε χρόνο, την πρώτη Κυριακή μετά τη 15η Νοεμβρίου, με τις καθιερωμένες επετειακές εκδηλώσεις στον Βροντάδο, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη και την προσφορά των προγόνων μας.
Για κάποιους από εμάς όμως, η οδός αυτή είναι κάτι περισσότερο. Είναι ένας δρόμος γεμάτος παιδικές αναμνήσεις. Τον ανεβαίναμε από μικρά παιδιά για να πάμε στο Δημοτικό Σχολείο, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στο Φαφαλίειο στάδιο, όταν δεν επιλέγαμε την ευκολότερη διαδρομή «από τη μεσαριά». Από τους ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ μάθαμε να αγαπάμε τον τόπο μας, να σεβόμαστε την ιστορία του και να μην αποφεύγουμε τις δυσκολίες. Μας έμαθαν πως κάθε ανηφόρα, όσο δύσκολη κι αν φαίνεται, ανεβαίνεται με Υπομονή, Επιμονή και Πίστη. Μάθαμε από μικροί να ανεβαίνουμε ανηφόρες. Και αυτή η 15η Νοεμβρίου μάς επιφυλάσσει μία ακόμη.
Η 15η Νοεμβρίου 2026, ημέρα με ιδιαίτερο συμβολισμό για τον Βροντάδο, σηματοδοτεί και την έναρξη της τετράμηνης διακοπής της αεροπορικής σύνδεσης της Χίου με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Για κάποιους, το αεροπλάνο είναι ένα μέσο μεταφοράς. Για άλλους, όπως στην περίπτωσή μου, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της οικογενειακής ζωής, αφού εργάζομαι στην Αθήνα και η οικογένειά μου ζει στη Χίο. Με σωστό προγραμματισμό και χάρη στις καθημερινές πτήσεις της Aegean, μπορώ να βρίσκομαι στην εργασία μου και παράλληλα να επιστρέφω στο σπίτι μου, ακόμη και μέσα στην ίδια ημέρα, όταν οι ανάγκες της οικογένειας το απαιτούν. Αυτή είναι η πραγματική αξία της αεροπορικής σύνδεσης. Να μπορείς να είσαι δίπλα στα παιδιά σου όταν σε χρειάζονται.
Η πιο όμορφη απόδειξη αυτής της σύνδεσης βρίσκεται στις ζωγραφιές των παιδιών μας, όπου το αεροπλάνο κατέχει κεντρική θέση, με τα γνώριμα σήματα της Olympic Air και της Aegean. Ακόμη και τα Χριστούγεννα, τα μικρά αεροπλάνα βρίσκουν τη θέση τους γύρω από τη φάτνη, τοποθετημένα από τα ίδια τα παιδιά, ενώ μια χριστουγεννιάτικη μπάλα της Aegean έχει τη δική της θέση στο δέντρο μας. Για τα παιδιά μας, όλα αυτά δεν συμβολίζουν απλώς ένα ταξίδι. Συμβολίζουν κάτι πολύ πιο σημαντικό, την προσμονή να επιστρέψει ο μπαμπάς στο σπίτι.
Η αεροπορική σύνδεση της Χίου με την υπόλοιπη Ελλάδα είναι κάτι που πολλές φορές θεωρούμε δεδομένο, ξεχνώντας πόσο πολύτιμη είναι όχι μόνο για την καθημερινότητα τόσων οικογενειών, αλλά και για την οικονομική και κοινωνική ζωή του νησιού μας. Μια σύνδεση που γίνεται καθημερινά πραγματικότητα χάρη στην προσπάθεια όλων των ανθρώπων που εργάζονται για την εξυπηρέτηση των πτήσεων και των επιβατών, στους οποίους αξίζει ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ.
Από την άλλη πλευρά, το επικείμενο κλείσιμο γεννά εύλογους προβληματισμούς. Η αναγκαιότητα των έργων και η ασφάλεια των πτήσεων δεν αμφισβητούνται. Είναι αδιαπραγμάτευτες. Εκείνο που προβληματίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο ανακοινώθηκε η τετράμηνη διακοπή, προκαλώντας αιφνιδιασμό και αβεβαιότητα για το επόμενο διάστημα.
Η κεντρική εξουσία όφειλε να έχει εξασφαλίσει έγκαιρη και ουσιαστική ενημέρωση, τόσο των κατοίκων όσο και των εργαζομένων, καθώς και ένα σαφές σχέδιο για την αντιμετώπιση των συνεπειών στην καθημερινότητα του νησιού. Ένα σχέδιο που δυστυχώς, μέχρι και σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί.
Αντίστοιχα, οι τοπικοί μας εκπρόσωποι, παρακολουθώντας επί χρόνια την εξέλιξη των έργων, θα μπορούσαν να είχαν αναζητήσει νωρίτερα απαντήσεις, να είχαν ζητήσει συγκεκριμένες δεσμεύσεις και να είχαν μεταφέρει εγκαίρως τις ανάγκες και τις ανησυχίες του νησιού.
Η σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, κατά την προσωπική μου άποψη, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες και στις πραγματικές ανάγκες του νησιού μας. Χωρίς να γνωρίζω τις επιμέρους τοποθετήσεις και τον χρόνο που δόθηκε σε κάθε συμμετέχοντα, το αποτέλεσμα αφήνει εύλογα ερωτήματα για την ουσία της διαπραγμάτευσης και την αποτελεσματικότητα της εκπροσώπησής μας. Όταν ένα ολόκληρο νησί βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πρωτόγνωρη τετράμηνη διακοπή της αεροπορικής του σύνδεσης, θα περίμενε κανείς περισσότερη προετοιμασία, ουσιαστικότερη διεκδίκηση και κυρίως, συγκεκριμένες λύσεις. Αντί γι' αυτό, από τη σύσκεψη δεν προέκυψε, τουλάχιστον με βάση τα όσα ανακοινώθηκαν επισήμως μέχρι σήμερα, ένα σαφές και ολοκληρωμένο σχέδιο που να δίνει ουσιαστικές απαντήσεις στις εύλογες ανησυχίες των κατοίκων του νησιού μας.
Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθεί η πρωτοβουλία του Δημήτρη Καράλη, ο οποίος δημιούργησε την ιστοσελίδα www.jkhwatch.gr, συγκεντρώνοντας και παρουσιάζοντας στοιχεία για την πορεία των έργων, τις καθυστερήσεις και τα χρονοδιαγράμματα. Μια αξιόλογη προσπάθεια που αναδεικνύει τις δυσκολίες και τα διαχρονικά προβλήματα στην εξέλιξη του έργου, προσφέροντας στους πολίτες τη δυνατότητα να ενημερώνονται και να διαμορφώνουν τη δική τους εικόνα. Όταν ένας πολίτης αναλαμβάνει μια τέτοια πρωτοβουλία ενημέρωσης, εύλογα γεννάται το ερώτημα γιατί δεν υπήρξε αντίστοιχη συστηματική και έγκαιρη ενημέρωση από τους αρμόδιους φορείς;
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκο, ο οποίος με τις συνεχείς δημόσιες παρεμβάσεις του ανέδειξε την ανθρώπινη αλλά και την ΕΘΝΙΚΗ διάσταση του προβλήματος, ιδιαίτερα για ένα ακριτικό νησί όπως η Χίος. Με λόγο ουσιαστικό, τεκμηριωμένο, εθνικό και πάνω απ’ όλα ανθρώπινο, μίλησε από καρδιάς, γνωρίζοντας ο ίδιος από πρώτο χέρι τις δυσκολίες της μετακίνησης από και προς το νησί μας, καθώς για χρόνια πραγματοποιούσε εβδομαδιαίως το ίδιο ταξίδι. Πάντοτε κοντά στον κόσμο και στα προβλήματά του, υπενθύμισε ότι πίσω από κάθε απόφαση υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες και πραγματικές ανάγκες, αλλά και ότι η απρόσκοπτη σύνδεση ενός ακριτικού νησιού με την υπόλοιπη Ελλάδα δεν είναι απλώς ζήτημα συγκοινωνίας, αλλά και εθνικής σημασίας. Άλλωστε, η στάση του στα σημαντικά ζητήματα του τόπου μας έχει αποδειχθεί διαχρονικά.
Ας ελπίσουμε ότι οι τέσσερις μήνες θα είναι πράγματι τέσσερις. Ότι θα παραδοθεί ένας ασφαλής και λειτουργικός διάδρομος και ότι η Χίος θα επιστρέψει στην κανονικότητά της, ανεξάρτητα από το τελικό μήκος του.
Και όπως λέει ο μικρός μου γιος Λεόντιος, με την απλότητα που χαρακτηρίζει τα παιδιά, «Αν χρειάζεται μία πατέντα για να μη βρέχει πια μέσα στο αεροδρόμιο, θα χρειαστούν εκατό χιλιάδες πατέντες για να φτιαχτεί ο διάδρομος».
Στον Βροντάδο μάθαμε να ανεβαίνουμε τις ανηφόρες. Θα ανεβούμε και αυτή.
Αρκεί στο τέλος της, να μας περιμένει ένα έργο ολοκληρωμένο, ΑΣΦΑΛΕΣ και αντάξιο των αναγκών του νησιού μας.
Νικόλαος Λεοντίου Αρακάς
