Θέλω να αθωωθεί ο Πατήρ Αντώνιος

Άρθρο του συγγραφέα Χρήστου Χωμενίδη
Δευ, 21/11/2022 - 05:14

Μέσα από την καρδιά μου εύχομαι οι καταγγελίες εναντίον της "Κιβωτού του Κόσμου" να αποδειχθούν ψευδείς. Αφού η αστυνομία και η δικαιοσύνη ερευνήσει εξονυχιστικά, να αποδώσει την ηγεσία και τα στελέχη της στην κοινωνία άσπιλα, χωρίς ίχνος σκιάς, ώστε να εξακολουθήσουν το έργο τους.

Γιατί;

Τούς ξέρουμε και τους απεχθανόμαστε. Όχι κυρίως επειδή είναι καθάρματα, παράδες κάλπικοι, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα, όπως αμίμητα τους τα σούρνει ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο ποιήμα του "Επιτύμβιο". Αλλά διότι κάνουν πολύ μεγάλη ζημιά. Στην αντίληψη του κόσμου για τον κόσμο.

Τι λένε -τι υπονοούν έστω- διαρκώς; Πως πουθενά δεν υπάρχει φως ιλαρό, νερό καθαρό, καλοσύνη ατόφια, προσφορά ανιδιοτελής, που να μην περιμένει ανταπόδοση. "Παντού σκατά, παντού αμαρτίες..." κράζουν στη διαπασών. Οι ιερείς απατεώνες, αν όχι και ανώμαλοι. Οι πολιτικοί φαύλοι, αλητήριοι. Οι επιχειρηματίες κλέφτες και διαπλεκόμενοι. Οι γιατροί φακελάκηδες. Οι εκπαιδευτικοί βολεμένοι υπαλληλίσκοι. Αν πεις για τους καλλιτέχνες – δεν είδατε τον Λιγνάδη; δεν είδατε τον άλλο, τον συγγραφέα παιδικών βιβλίων που συνελήφθη για παιδοφιλία;

Πλέουμε άρα σε μια λίμνη με πιράνχας. Και οι μόνοι που ξεχωρίζουν θετικά είναι εκείνοι που αενάως καταγγέλλουν, μαστιγώνουν, σκίζουν τα ιμάτια τους δίχως να προσφέρουν άλλο τίποτα, δίχως καν να προσπαθούν - "γιατί να προσπαθήσεις; αφού το ματς είναι σικέ! τα χαρτιά σημαδεμένα! το σύστημα προωθεί αποκλειστικά τους δικούς τους!"

Και όμως… Ακόμα και στις πιο ζοφερές εποχές (η δικιά μας δεν είναι τέτοια), ακόμα και στη βαθύτερη παρακμή πάντοτε το καλό θα επιμένει. Κάποιος θα δίνει τον ένα και μοναδικό μανδύα του σε εκείνον που κρυώνει περισσότερο. Κάποιος θα γιατροπορεύει δωρεάν, εξ υστερήματος καρδίας. Κάποιος με ένα μολύβι, με ένα πινέλο, με ένα μουσικό όργανο στο χέρι θα θυμίζει στους άλλους τα ωραία της ζωής. Κάποιος θα μπαίνει θαρραλέα μπροστά, θα ανοίγει τον δρόμο γιατί; για το γαμώτο! για ένα καλύτερο μέλλον, που ο ίδιος πιθανότατα δεν θα χαρεί ποτέ.
Εάν τα ξεχάσουμε αυτά, εάν τα διαγράψουμε από την ψυχή μας, θα είμαστε ήδη ηθικώς νεκροί.

Θέλω να αθωωθεί ο πατήρ Αντώνιος. Ακόμα ωστόσο και αν πάει η υπόθεση κακήν κακώς, εγώ δεν θα ορφανέψω από την ελπίδα. Θα ξέρω ότι κάπου αλλού, στη σκιά της κοινωνίας, στο περιθώριο, υπάρχει ένας άλλος παπάς που κερδίζει τον εαυτό του προσφέροντάς τον. Μοιράζοντας τον αδιακρίτως σαν ψωμί και σαν κρασί.

Πηγή: capital.gr

Σχετικά Άρθρα