Πρίν μερικά χρόνια ασχολούμενος με διάφορες αγροτικές εργασίες στο κτήμα στη Παναγία Κρήνα μέσα σε όλα είχα και μερικά κουνέλια για οικογενειακή χρήση.
Ένα βράδυ μπήκε κάποιο αρπακτικό, δεν ξέρω τι ακριβώς, αλεπού ή ατσίδα (αγριόγατα) και μου έπνιξε όλα τα κουνέλια περίπου δυό τσουβάλια γεμάτα. Δηλαδή έγινε η νύκτα του Αγίου Βαρθολομαίου όπως την βάπτισα εκείνη τη στιγμή.
Καθόμουν λοιπόν σε μια ξερολιθιά παρέα με ένα θείο της οικογένειας και του έλεγα το γεγονός στενοχωρημένος, λέγοντάς του τι θηρία έχει η φύση προκειμένου να επιβιώσουν, αλλά στη προκειμένη περίπτωση δεν έφθανε μόνο αυτό, δηλαδή για τροφή της στιγμής αλλά επρόκειτο για ολική σφαγή πέραν της ανάγκης για επιβίωση.
Γυρίζει λοιπόν και μου λέει, «Ανηψιέ μου το χειρότερο θηρίο της φύσης είναι ο άνθρωπος». Έμεινα να τον κοιτάζω και έφυγα σκεπτόμενος αυτό που μου είπε.
Ανθρωπος λοιπόν, αυτός λέει που άνω θρώσκει δηλαδή κοιτάζει προς τα πάνω, ίσως λοιπόν κάποτε να κοιτούσαμε κάτω και να προχωρούσαμε και στα τέσσερα.
Γεννιόμαστε λοιπόν ως βρέφη λές και βγαίνουμε σε ένα αγγελικό κόσμο με τυμπανοκρουσίες, γλέντια, πούπουλα, βαπτιζόμενοι ενώ δεν έχουμε ακόμα συνείδηση της ύπαρξής μας και του κόσμου ότι θα διάγουμε ένα βίο χριστιανικό μακριά από τα δαιμόνια που θα μας προκαλούν.
Μεγαλώνοντας ακόμα και στα πρώτα νηπιακά-παιδικά χρόνια, ενώ δεν έχουμε προλάβει να δεχθούμε τις μητρικές-πατρικές συμβουλές, βλέπουμε πολλές φορές το ποιο ισχυρό σωματικά ή και νοητικά παιδί ή και όχι να αντιδρά με μικρή σωματική βία ή και λεκτική, σπρώχνοντας ή φωνάζοντας, με σκοπό να επιβληθεί στο άλλο παιδί και να κερδίσει κάτι υλικό ή την επικράτησή του στην ομάδα, δηλαδή αντίδραση από ένστικτο, δηλαδή το έχει από μέσα του ο άνθρωπος πρίν ακόμα γαλουχηθεί αρνητικά ή θετικά.
Στην πορεία της ζωής μας αργότερα ανάλογα με τον εκ γενετής χαρακτήρα και τη γαλούχηση από την οικογένεια διαμορφώνουμε ένα χαρακτήρα μέσα από τα παιδικά και εφηβικά χρόνια και φθάνοντας ενήλικες ή και περισσότερο στην εφηβία βγαίνουμε στο κόσμο και πέφτουμε από τα σύννεφα, ούτε Αγιος Βασίλης που φέρνει τα δώρα υπάρχει, αλλά και όταν γυρίσεις το άλλο μάγουλο αφού έχεις φάει χαστούκι στη μια πλευρά, απλώς θα ξαναφάς και άλλο ένα, και εάν εσύ είσαι καλός και δεν εύχεσαι να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα κάποια μέρα η θα έχει ψοφήσει η δικιά σου ή θα έλθει να σου τη πάρει γιατί τον εμπιστεύτηκες.
Προσπαθούμε μέσα σε ένα υποκριτικά ευνομούμενη και ηθικολόγα κοινωνία πώς θα ξεπεράσει ο ένας τον άλλον, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στα πλούτη στη δύναμη, στη επιβολή και τον έλεγχο του άλλου, μια ασταμάτητη αχόρταγη επιδίωξη για όλο και περισσότερα υλικά αγαθά, όπως την ατσίδα που δεν αρκέστηκε να φάει ένα λαγό και να φύγει, αλλά έσφαξε και όλους τους άλλους, και όσοι δεν φθάσαμε το ανώτερω στάδιο, μήπως δεν βρήκαμε αρκετούς... λαγούς.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει αντίστοιχα και με τις κυβερνήσεις των ισχυροτέρων κρατών, πράγμα το οποίο συνέβαινε στο παρελθόν και το βλέπουμε και σήμερα, η δύναμη του ισχυροτέρου υπερισχύει και το διεθνές δίκαιο πάει περίπατο.
Οι αρχαίοι Ελληνες φιλόσοφοι νομίζω ότι έλεγαν ότι τα δαιμόνια τον κακό και καλό εαυτό μας τον έχουμε μέσα μας, δηλαδή το χειρότερο θηρίο της φύσης για να μη πώ ζώο το έχουμε μέσα μας και το θέμα είναι τι υπερισχύει στο τέλος.
Οσο και να θέλεις να αγιάσεις που λέμε, δεν σε αφήνουν, ποιός άραγε;
Παρόλα αυτά ίσως είναι ποιό εύκολο να αγιάσεις μέσα στη κοινωνία που ζούμε παρά στο Αγιο όρος, για τον απλούστατο λόγο διότι ζούμε μέσα στη Ζούγκλα με τα θηρία που κάποια ώρα θα σε φάνε.
Εν τέλει που λέμε, κατά τη γνώμη μου μπορούμε σε ατομικό επίπεδο μετά από αρκετή αυτογνωσία, παιδεία να τιθασεύσουμε αυτό το θηρίο που κρύβουμε μέσα μας και να κυριαρχήσει ο Ανθρωπος που βλέπει ψηλά στα αστέρια, στους εκατομμύρια γαλαξίες, στο σύμπαν την μικρότητά μας, όχι για την αποδοχή ως αμνοί και θύματα , αλλά για τον ίδιο μας τον εαυτό και μόνο.
Οι ατομικότητες και συνολικότητες διαφόρων ιδεών πολιτικών και θρησκευτικών προκειμένου να αλλάξουν προς το δήθεν καλύτερο, το μόνο σίγουρο που φέρνουν είναι ένα κύκλο βίας και σφαγών μέχρι να έρθουν οι επόμενοι.
Ο κόσμος-Ζούγκλα που ζούμε δεν πρόκειται να αλλάξει, μπορούμε όμως να αλλάξουμε εμείς… με το ερώτημα ως θύτες ή θύματα.