Τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί η ογδοηκονταετής πλύση εγκεφάλου σχετικά με το “μέγα το της θαλάσσης κράτος “που ερήμωσε τη χιώτικη στεριά και δημιούργησε τα ερείπια των Καρδαμύλων με τους παχτωλούς του πλοιαρχικού και εφοπλιστικού συναλλάγματος. Έτσι, οι χιώτες ναυτικοί, οι απόγονοι των χίων γεωργών αφού μπαρκάρησαν και έπαθαν και έμαθαν, μετοίκησαν στην Αττική και εκτός ελαχίστων σπούδασαν τα παιδιά τους τις διάφορες επιστήμες.
Τα χρόνια πέρασαν ήρθε η οικονομική κρίση και η ναυτική ανεργία και οι μερικοί δεινοπαθούντες επιχειρηματίες “ό,τι θυμούνται χαίρονται” θυμήθηκαν το “μέγα το της θαλάσσης κράτος” και το διατυμπανίζουν στα αυτάκια των παιδιών για να τα μπαρκάρουν να δουν πάλι οι άνθρωποι προκοπή. Όμως “η αλεπού είναι 100 χρονών και το αλεπουδάκι είναι 120” και κάνει το κουμάντο του για να έχει το μηχανάκι του και την βολτούλα του, και τις αγκαλίτσες του, και δεν μπαρκάρει να χαραμίσει τα νιάτα του μακριά από αγαπημένα πρόσωπα που το θέλουν κοντά τους.
Είδαν και οι εφοπλιστές την ανεργία και την χρεοκοπία των επιχειρήσεων και προσέφεραν θέσεις εργασίας αλλά επειδή και οι ίδιοι δεινοπαθούν από τον ανταγωνισμό των έγχρωμων στις ναυλαγορές, πληρώνουν μισθούς τριτοκοσμικούς. Τέτοιους μισθούς πληρώνει η παγκόσμια ναυτιλία στους Μπαγκλαντέζους Φιλλιπινέζους Αιγυπτίους και τους ομοίους που επανδρώνουν στην εποχή μας τα πλοία διεθνώς, ανάμεσα σ’ αυτούς μέσα στο ίδιο κάδρο θα είναι προς τιμήν τους και οι Έλληνες και ως άλλοι Μαγγελάνοι και Κολόμβοι θα “μεγαλουργούν” θαλασσομαχώντας και οργώνοντας τους ωκεανούς.
Χιώτης επιχειρηματίας θυμήθηκε την παλιά καλή εποχή. Ήταν τότε που η καπετάνισσα φορούσε το γουναρικό της και το μπριγιάντ και πήγαινε στο ψαράδικο για ψάρια, τότε που ο πονηρός ψαράς έκανε μικρό χωνάκι και έβαζε μέσα το μεγάλο ψάρι για να φαίνεται. Είναι και οι άλλοι, αυτοί που πρώτη λέξη στο στόμα έχουν τις αμοιβές. -”Μα παίρνει 17.000 ευρώ στα χημικά”. Είναι λίγα του απάντησα. Θέλεις να σου δώσει το πλοίο του; Όχι, δεν το θέλω, του απάντησα γιατί η ζωή στη θάλασσα δεν πληρώνεται μα τίποτα.
Είναι μερικοί παραδόπιστοι που νομίζουν ότι κριτήριο ευτυχίας είναι τα πολλά χρήματα και αυτά προβάλουν οσάκις αναφέρονται στο επάγγελμα. Έτσι νόμιζαν και οι προηγούμενες γενιές αλλά όταν έπαθαν και έμαθαν έκαναν ΜΑΖΙΚΑ τα παιδιά τους στεριανούς. Εμείς δεν έχουμε παρά με λύπη μας να δούμε τη δυστυχία πολλών εκατομμυριούχων της χώρας μας.
Ας σταματήσουμε λοιπόν τις μεγαλοστομίες με την μπαγιάτικη χιλιομασημένη ογδοηκονταετή τσίχλα “Μέγα το της θαλάσσης κράτος” γιατί γινόμαστε γραφικοί. “Άθλιον είναι το της θαλάσσης κράτος” που ξελογιάζει τα λίγα παιδάκια που είναι ακόμη στο νησί γιατί τα περισσότερα είναι στην Αττική και κάνουν τις διακοπές τους στην Κέρκυρα και στην Σαντορίνη. Στη Χίο μας περισσεύουν τα αλλοδαπά και εύχομαι να μην χρειαστεί να εργαστούμε ως εργάτες τους, στις ελιές, στα αμπέλια και στα μαστιχόδενδρα των προγόνων μας. “Άθλιον είναι το της θαλάσσης κράτος” στο οποίον καταλήγουν και σαπίζουν πτώματα ανθρώπων και ζώων, δηλητηριώδη βιομηχανικά απόβλητα, φυτοφάρμακα και εντομοκτόνα της στεριάς, οι άνθρωποι κρατούν τα καταβρεκτήρια τους και την κατουρούν, άλλοι την φτύνουν και εκατομμύρια τριτοκοσμικών αδειάζουν σε αυτήν τα… καθίκια τους.
Ας δούμε λοιπόν πως τα καταφέρνουν οι Μυτιληνιοί, οι Κρητικοί, οι Σαμιώτες και οι όμοιοι που δεν μπαρκάρουν και ας πράξουμε ανάλογα για να μην ερημώσει ολοσχερώς αυτό το όμορφο νησί της πατρίδας μας.