Μα είναι δυνατόν να ξεχαστεί; Θα διερωτηθεί κάποιος, ιδιαίτερα στην «Πατρίδα» του την Ελβετία.
Το πρώτο πράγμα όταν πρωτοπάτησα το πόδι μου στη Ζυρίχη, ήταν να επισκεφθώ το Μέγαρο (το τμήμα Μουσείου) των Ηνωμένων Εθνών[1] και το Μουσείο του Ερρίκου Ντυνάν. Βέβαια ούτε για το ένα θέμα είμαι ειδικός να γράψω ούτε για το άλλο, όμως έχοντας επισκεφθεί πολλά Ιατρικά Μουσεία (η Ιστορία γενικά είναι το hobby μου) μπορώ να πω ότι το Μουσείο του Ερρίκου Ντυνάν δεν με εντυπωσίασε και τόσο. Σήμερα όμως, βλέποντας σημαίες με τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο να κυματίζουν πάνω στα μαζικά μέσα μεταφοράς και βρίσκοντας στο γραμματοκιβώτιο του γιου μου ένα ενημερωτικό φυλλάδιο περί του Ελβετικού Ερυθρού Σταυρού[2], ρώτησα κι έμαθα ότι εδώ στην Ελβετία ο Ερυθρός Σταυρός γιορτάζει 150 χρόνια παρουσίας σε Ανατολή και Δύση, σε Βορρά και Νότο! Και πού δε προσέφερε με αγνά και ανιδιοτελή κίνητρα: βοήθησε τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας σε πολέμους και σε ειρήνη, σε τσουνάμια και καταιγίδες, σε καταστροφές και σε πείνες!
Δεν γνωρίζω πώς λειτουργούν σήμερα οι Μ.Κ.Ο. (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις), οι Γιατροί του Κόσμου και γενικά οι εθελοντικές ομάδες. Αυτό που γνωρίζω όμως (διότι κάποτε είχα κάποια σχέση) είναι ότι πολλές φορές (τις περισσότερες) όχι μόνο δεν ακούς ούτε ένα «ευχαριστώ» αλλά… βρίσκεις και το μπελά σου!... Πρόσφατο παράδειγμα (εμπειρία) είχα προσωπικά όταν μετά από 17 χρόνια παρουσίας μου στο Σκυλίτσειο Νοσοκομείο Χίου[3] έλαβα ένα «μπουγιουρντί»(!) ότι σύμφωνα με τους νόμους τάδε, τάδε και τάδε, παραγράφους τάδε… κλπ. το Νοσοκομείο Χίου (το μοναδικό πανελληνίως που ερμηνεύει τους νόμους κατά το δοκούν) «είναι υποχρεωμένο να διακόψει τη συνεργασία μας!...». Βέβαια, εγώ ούτε είχα, ούτε έχασα. Σε σχετικό ερώτημά μου (Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, Προστασία του Πολίτη, Εθελοντικά Σωματεία κλπ. κλπ.) όλοι μου απήντησαν ότι είμαι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ως γιατρός να προσφέρω τις υπηρεσίες μου (οίκοθεν εννοείται, ανιδιοτελώς) σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου όταν μου ζητηθούν.
Και για να «ελαφρύνω» το κείμενο… Όταν ρώτησα τον ειδικό για τα «φακελάκια» φίλο μου Λ.Ρ. αν το κιλό τα χόρτα, ή τα καλαμαράκια ή το μέλι (τα «τυχερά» που έχω ενίοτε) συνιστούν παράπτωμα, η απάντηση ήταν: «Έλα μωρέ, τέτοια τυχερά είχε και ο Ασκληπιός!...» (βέβαια ο Ασκληπιός πήγε με κακό θάνατο όταν «καβάλησε το καλάμι» - άλλη μεγάλη ιστορία, την οποία θα πούμε άλλη φορά!...).
Προς το παρόν, έχοντας μόλις εορτάσει την Ανάσταση του Κυρίου μας, ας ανάψομε ένα κερί στη μνήμη και το Ερρίκου Ντυνάν και των λοιπών ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ που προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.
Χριστός Ανέστη αδέλφια.
Με ΑΓΑΠΗ,
Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Αγγειοχειρουργός
[1] Για τα Ηνωμένα Έθνη… θα επανέλθω με άλλο κείμενό μου.
[2] CRS: Croix-Rouge Suisse… εις «άπταιστα»… Γαλλικά που μας έμαθε ο συγχωρεμένος ο κ. Τσαγκαίος και η συγχωρεμένη η κ. Λιλή εις το Ανδρεάδειο Γυμνάσιο Βροντάδου Χίου, παράρτημα τότε του Γυμνασίου Αρρένων Χίου.
[3] Τριάντα οκτώ (38) χρόνια εξετάζω (= προσφέρω δωρεάν) ασθενείς στο Νοσοκομείο Συγγρού και κανένας δεν με ενόχλησε. Ποιους «ενόχλησα» στη Χίο; Γιατί δεν απαντούν ο Ιατρικός Σύλλογος Χίου και η «Διοίκηση» του Σκυλιτσείου; Γιατί δεν μου έγραψαν μια λέξη συμπάθειας οι επώνυμοι (διοικούντες, πνευματικοί ταγοί, κληρικοί κλπ. κλπ.) στους οποίους απευθύνθηκα; Άλλοι νόμοι υπάρχουν στη Χίο και άλλοι στην Αθήνα; Και εν τω μεταξύ οι αναξιοπαθούντες με ρωτάνε τηλεφωνικά «πότε θα ξαναπάω στη Χίο».