Είπα και εγώ ο χριστιανός να ξοδέψω τα «πλεονάσματα» της σύνταξής μου στο νησί μου, τη Χίο, να φουρνίσω, να γλεντήσω και να «ταΐσω» τα τρωκτικά ζωάκια που τρύπωσαν στο σπίτι και γεννοβόλησαν κατά το διάστημα της απουσίας μου. Έτσι βρήκα τον μαύρο, τον Αράπη τον κηπουρό, και του ανέθεσα να φυλάγει στην Ανάβυσσο τα λάχανα, που φύτευα εκεί τα σαββατοκύριακα.
Στην Αθήνα μένω περισσότερο από τον μισό χρόνο για να μην αφήσω τα κόκαλά μου στο νησί νέος και δροσερός, λόγω των προβλημάτων υγείας που με ταλαιπωρούν. Έτσι σκέφτηκα να πάρω μαζί και το παιδί μου και τα παιδάκια του παιδιού μου που στην Αθήνα δεν συμμαζεύονται, για να μην «αποχνωτίζονται» και να μάθουν αφήνουν τακτικά τα «πλεονάσματά» τους στο νησί μου, όπως κάνω και εγώ.
Σήκωσα το ακουστικό και άκουσα φωνή βαριά να μου λέει ότι «δεν έχουμε εισιτήρια κύριε, διότι ήρθατε πολύ αργά». Ενωρίς ήρθα του απάντησα και του ζήτησα να μας βάλει σε σειρά προτεραιότητας των ακυρωμένων θέσεων. Δούλεψε η τύχη μας Πρωτοχρονιάτικα είπα όταν έμαθα ότι βρέθηκαν καθίσματα και ρώτησα πότε φεύγει και πότε φθάνει το πλεούμενο. Απόγευμα φεύγει και απόγευμα της αύριον τρόπος του λέγειν φθάνει μου απάντησε, στην Χίο θέλω να πάω του διευκρίνισα και όχι στην Αμερική. Δεν γίνεται ενωρίτερα μου απάντησε γιατί το δρομολόγιο είναι Πειραιάς, Σύρο Μύκονο, Εύδηλο, Καρλόβασι, Βαθύ, Χίο, Μυτιλήνη, Λήμνο, Καβάλα. Θα μπούμε λοιπόν στο πλοίο ζωντανοί την νύχτα και θα καταλήξουμε μπαγιάτικα λείψανα πάνω στα καθίσματα και ίσως με το κεφάλι μου όπως άλλοτε πάνω στα γόνατα της διπλανής που δεν καταλαβαίναμε την κατάσταση, γιατί είχαμε χάσει τις αισθήσεις μας.
Αυτά περιέγραψα στην οικογένεια η οποία φρονίμως ποιούσα πλειοψήφησε την γνώμη να φουρνίσουμε την γαλοπούλα στην Ανάβυσσο. Έτσι έχασε η Χίος τον οβολό τον δικό μας των παιδιών και των εγγονιών μας που δήλωσαν ότι δεν θα ξαναπατήσουν στο νησί. Έτσι γνωστός μας έφυγε από τον Πειραιά την 23/11/14 στις 1700 έφθασε σκεβρωμένος την επομένη στην Χίο στις 0700 σύνολο ταξιδίου 14 ώρες. Έτσι με τούτα και με τα άλλα η οικονομία του νησιού έπαθε μαρασμό, ο πληθυσμός έπαθε αποψίλωση και τα ερείπια πολλαπλασιάζονται. Αυτά συμβαίνουν όταν το κράτος αντίθετα με άλλα Ευρωπαϊκά, εμπιστεύεται επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας στην κερδοβόρα ιδιωτική πρωτοβουλία που είτε δεν θέλει, είτε δεν μπορεί ή και τα δυο. Στην περίπτωσή μας δύο ευνοϊκότατοι παράγοντες, η πτώση της τιμής των καυσίμων και η μαζική διακίνηση επιβατών και αγαθών λόγω των εορτών καθιστούσαν την πύκνωση των γραμμών απαραίτητη. Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του θετικά ή αρνητικά συμπεράσματα. Κατά την ταπεινή γνώμη μας η ανακοπή της πληθυσμιακής διαρροής θα βοηθηθεί με την ανάπτυξη. Αυτή πάλι συντελείται με ένα κύκλο δραστηριοτήτων ορθής και ανάδρομης φοράς. Για να γίνει ανάπτυξη απαιτούνται και συγκοινωνίες, αλλά και η ανάγκη δημιουργίας συγκοινωνιών προϋποθέτει την ανάπτυξη. Αυτή πάλι επιτυγχάνεται με τον τουρισμό και την πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή. Αποπροσανατολισμός γίνεται με το ναυτικό επάγγελμα με την αλήθεια της παγιωμένης ανεργίας και την πτώση των αμοιβών, γιατί αυτό ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο και ραγδαία πηγαίνει στα χέρια των έγχρωμων.
Αυτά είναι τα χριστουγεννιάτικα παρατράγουδα και αυτά πρέπει να ορθοφωνήσουν όσοι θέλουν να έχουν μέλλον στο νησί αυτό.