Η μόνη μας... ελπίδα

Σάβ, 26/12/2020 - 18:30

ΚΑΘΕ στιγμή δίνει και παίρνει ο ανθρώπινος πόνος...

Μα και τώρα που δοκιμαζόμαστε από την ανασφάλεια της πανδημίας που μοιάζει τόσο πολύ με ένα κοινωνικό πόλεμο.

Δηλαδή με την κοινωνική μας ψυχολογία κατακερματισμένη είναι ανάγκη να κοιτάξουμε κάτι πιο ψηλά από το ανάστημα μας...

Να δούμε κάτι πιο πέρα από τις παρωπίδες της καλοπέρασης μας...

Να γιορτάσουμε την ουσία τής ζωής μας με αντιστάθμισμα την αξία τής ζωής στις αναλογίες των αληθινών αισθημάτων και συναισθημάτων...

Μάλιστα τώρα που η λέξη ενσυναίσθηση έγινε και επιστημονικός όρος ιστορικής ανάγκης...

Και με αυτές λοιπόν τις προϋποθέσεις να αρχίσουμε να ανταλλάσσουμε ευχές προσευχές επισκέψεις...

Και να κουβαλάμε και μικρά κουτάκια με δώρα από τα πιο ακριβά... όπως αγάπη ενδιαφέρον έννοια χαρά χαμόγελα παραμυθία συγκατάβαση τραγούδια αν χρειαστεί κι αστεία...

Έτσι θα αρχίσουν να σημαίνουν πολύ όλα τα πολύχρωμα φώτα τα στολίδια στα χριστουγεννιάτικα δένδρα...

Και όλα αυτά με αυτό τον τρόπο θα μπούνε και θα καθρεφτίζονται μόνιμα στα μάτια μας τις ώρες που θα δίνουμε συμπαράσταση κι αγάπη στο κρεβάτι του κάθε ανθρώπου που δοκιμάζεται από την ασθένεια , η στην μοναξιά των ξεχασμένων ανθρώπων όπουδήποτε...

Και όλα αυτά βέβαια .. ταπεινά, αθόρυβα και σιωπηλά,... ας γίνουν η ακριβή μας ελπίδα για την συνέχεια της ανθρωπιάς που τόσο λείπει , που τόσο σπάνια έχει γίνει...

Μ.ΦΥΣΣΑΣ

Άλλες απόψεις: του Μανώλη Φύσσα