Χίος - Φλώρινα. 24 ώρες ακριβώς. Αναχώρηση βράδυ Τετάρτης 23.00 –Άφιξη βράδυ Πέμπτης 23:00.
Αν πήγαινα Αυστραλία θα είχα φτάσει πιο γρήγορα κι αν είχα όρεξη για βόλτα θα είχα πάει και θα είχα γυρίσει από Αμερική. Ταλαιπωρία. Πάλι καλά που μπαίνοντας στο σπίτι μύριζε κοτόπουλο με μανιτάρια, φρεσκοπλυμένα ρούχα πάνω στο καλοριφέρ και η κολλητή μου είχε εφοδιαστεί με τσίπουρο.
Στο δια ταύτα όμως. Με τα μπλόκα των αγροτών ακυρώνονται δρομολόγια ή τα λεωφορεία κάνουν τις διπλές ή τριπλές ώρες για να φτάσουν στον προορισμό τους Όπως λένε και στο χωριό μου στον Βροντάδο πάνε από μεσαριές. Μόνο που αυτές οι μεσαριές (πάσης φύσεως) δεν έχουν τελειωμό. Υπό άλλες συνθήκες μπορεί να τους χτυπούσα στην πλάτη, να φώναζα μαζί τους συνθήματα ή να ξήλωνα κι εγώ καμιά ταμπέλα του Σύριζα από κάποιο μπαλκόνι πολιτικού γραφείου. Υπό άλλες συνθήκες… Ίσως αν ανήκα κι εγώ σε κάποια εργατική κατηγορία. Αλλά έτυχε να είμαι από εκείνα τα παιδιά που είναι «πολυτεχνίτες κι ερημοσπίτες» (ας μου επιτραπεί η κάκιστη χρήση της γλώσσας) που έλεγε κι ο συγχωρεμένος ο Θανάσης (…ο Βέγγος).
Σ’ αυτό λοιπόν το ταξίδι μου, όταν έβλεπα τρακτέρ μου ερχόταν να το σπάσω (λέμε τώρα). Γιατί ναι. Είμαι πολύ εγωίστρια και σκέφτομαι τον εαυτό μου και τη δική μου κούραση. Που επέλεξα δυστυχώς να κάνω μεταπτυχιακό στη χώρα μου. Που επέλεξα να μείνω κοντά στη μάνα μου, που επέλεξα να νιώθω ενοχές γιατί θέλω να μορφώνομαι. Που επέλεξα να τα κάνω όλα αυτά μόνη μου.
Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν πήγες με αεροπλάνο; Γιατί το εισιτήριο του αεροπλάνου ισοδυναμεί με τρεις ή τέσσερεις εργάσιμες ημέρες μου κι όπως καταλαβαίνετε αν έχεις φοιτητικό στα ΚΤΕΛ και στα πλοία αφήνεις αυτή την «ευκαιρία» να πάει χαμένη;
Δεν έχω τίποτα με κανέναν. Και σαν και μένα υπάρχουν πολλά παιδιά εκεί έξω που κάνουν πολλά χιλιόμετρα και πολύ σπουδαία πράγματα και είναι πολύ πιο κουρασμένα από μένα. Απλά εγώ μιλάω για τη δική μου πραγματικότητα και για τη δική μου κούραση.
Γιατί όταν ο δικός σου δρόμος είναι ευθεία, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε στέλνει από μεσαριές.