«Εγώ που δεν έχω παιδιά»

Δευ, 09/07/2018 - 17:11

Εγώ που δεν έχω παιδιά κι ας λένε πως μόνο όταν έχεις καταλαβαίνεις ας μου πει κάποιος γιατί πόνεσε η ψυχή μου όταν διάβασα πώς ένα παιδί 15 χρόνων κρεμάστηκε;

Πώς γίνεται στην Ελλάδα του 2018 να κρεμαστεί ένα αγόρι που γεννήθηκε το 2003; Πώς γίνεται στην Ελλάδα του 2018 να πέφτει από το φωταγωγό ένα κορίτσι που γεννήθηκε το 2001;Πώς γίνεται να κόβει τις φλέβες του ένα παλληκάρι 20 χρονών; Πώς γίνεται στην Ελλάδα του 2018 να  στρέφει το όπλο του στη σκοπιά ένας φαντάρος ούτε καν 20 χρονών;

Με ποια λογική μια τόσο μικρή χώρα χάνει τόσο νέο αίμα εν καιρώ ειρήνης;

Πώς γίνεται ένα παιδί να μη συλλογίζεται τη ζωή που έχει μπροστά του και να πηδάει από τη ταράτσα για μια «Μπλε Φάλαινα»; Πώς γίνεται πάλι ένα παιδί να είναι τόσο σκληρό σε λόγια και σε πράξεις απέναντι σ’ ένα συνομήλικο του;

Τα παιδιά μας τα κάναμε μονομάχους και τα ρίξαμε στην αρένα; Ή θα σκοτώσεις ή θα σκοτωθείς; Τί ακριβώς συμβαίνει κι ένα παιδί περνάει θηλιά στο λαιμό του; Πώς γίνεται στην Ελλάδα του ’18 παιδιά να περνάνε θηλιές στον εαυτό τους ή σε άλλους με άσεμνες πράξεις και συμπεριφορές;

            Χάνονται νιάτα στο βωμό του  bulling και  του Facebook. Τα παιδιά μας το τί κουβαλούν στη ψυχή τους το μαθαίνουμε από μια ανάρτηση στο Facebook. Με ποια λογική κοινοποιείται ο φόβος κι ο πόνος σε μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης;

Πώς γίνεται στην Ελλάδα του 2018 ένα αγόρι 15 χρονών να επιλέγει να κρεμαστεί από το να ζήσει, να μεγαλώσει, να σπουδάσει, να ταξιδέψει, να ερωτευτεί;

            Κάτι κάναμε λάθος σαν κοινωνία. Κάπου χάσαμε το δρόμο και πιάσαμε τα άκρα. Τα παιδιά μας τα στέλνουμε σχολείο για να μάθουν γράμματα όχι για να κρεμαστούν.  Τα παιδιά μας πάνε  σε πάρτι για να χορέψουν να γελάσουν να ερωτευτούν, όχι για να κρεμαστούν.

            Φταίνε οι γονείς που είναι κοινοί θνητοί με τα δικά τους λάθη και πάθη;

Φταίει η εξέλιξη της τεχνολογίας; Φταίει η κοινωνική- πολιτική-οικονομική παγκόσμια κρίση; Φταίνε οι λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο; Φταίει η έλλειψη παιδείας και γνώσης; Φταίει το θεαθήναι και το φαίνεσθαι; Φταίει το DNA μας; Ή θα γίνεις πολύ σκληρός ή θα γίνεις πολύ ευαίσθητος; Και  πώς συνεχίζει τη ζωή του ένας γονιός που βρίσκει το παιδί του κρεμασμένο; Πώς να μην τρελαθεί από τις τύψεις τί έκανε λάθος ή τί δεν έκανε σωστά γι’ αυτό το παιδί;

            Τα παιδιά μας έχουμε χρέος να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι από εμάς. Τα παιδιά μας έχουμε χρέος να είναι σωματικά και ψυχικά υγιείς άνθρωποι. Βέβαια καμμιά φορά αυτό δε μπορεί να συμβεί γιατί πολύ απλά η ζωή βγαίνει μπροστά και καλώς ή κακώς δεν περνάνε όλα από το χέρι μας…όμως μπορούμε να προσπαθήσουμε να μη μετρήσουμε άλλες θηλιές.

 

 

 

Άλλες απόψεις: Της Κατερίνας Σβύνου