Ετών... ξεκαέξι

Σάβ, 18/07/2020 - 21:11

 Χθες το βράδυ μόλις διάβασα στο διαδίκτυο πώς «Δεκαεξάχρονη κοπέλα βρέθηκε νεκρή στα Τρίκαλα-ερευνώνται όλα τα ενδεχόμενα» ένα σφίξιμο στο στήθος κι ένας αηδιασμός για το κόσμο που ζούμε  για άλλη μια φορά ήρθε στο προσκήνιο. Ξάπλωσα να κοιμηθώ κι αυτά τα δεκαέξι χρόνια μου τρυπούσαν τον εγκέφαλο. «Δηλαδή γεννήθηκε το 2004;» μονολογούσα όλο το βράδυ. «Τί έκανες Κατερίνα το 2004;» Ήσουν φοιτήτρια, έτρεχες στο δρόμο με την ελληνική σημαία γιατί η Ελλάδα πήρε το Ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο, καμάρωνες για την Αθήνα Ολυμπιακοί Αγώνες 2004, είκοσι χρόνων ζώντας τη ζωή πιο πολύ από ποτέ. Κι η Μαρία τότε μόλις είχε ανοίξει τα μάτια της στο κόσμο που εσύ ήδη ανέπνεες…

Να ζητήσω εξαρχής συγνώμη για την οικειοποίηση της ιστορίας αυτής, όμως κάτι μέσα μου ρήμαξε. Αυτά τα δεκάξι χρόνια με διέλυσαν. Δεν μπορεί, δεν γίνεται, είναι ανεπίτρεπτο, αδιανόητο, απαράδεκτο. Κι ύστερα  μου ήρθαν κι άλλα μπροστά στα μάτια. Το κορίτσι στο Μοσχάτο που έπεσε στις ράγες του τρένου δεκατεσσάρων χρονών για έναν αδιέξοδο έρωτα ,τον δεκαπεντάχρονο  πιτσιρικά που αυτοκτόνησε προ διετίας γιατί δεν τον «παίζαν οι φίλοι του» όπως λέει και το γλυκόπικρο παιδικό τραγουδάκι «Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει γιατί δεν την επαίζουν οι φιλενάδες της». Δεν κάνω πλάκα μιλάω σοβαρά.

Υπάρχει πρόβλημα μεγάλο, κοινωνικό, ηθικό, αξιών. Η κοινωνία μας «τρίζει» συθέμελα. Το μεγάλο  οικοδόμημα του σύγχρονου αστικού κόσμου αρχίζει να καταρρέει. Παιδιά που δεν έχουν συμπληρώσει ούτε δυο δεκαετίες ζωής πάνω  σ’ αυτό το κόσμο πεθαίνουν όχι από φυσικά αίτια -που κι αυτό κι αν είναι άδικο – αλλά για λόγους ενήλικους. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους να προσπερνάμε. Έχουμε κάνει λάθος όλοι μας, λαός, εξουσία, σχολείο, εκκλησία, οικογένεια, κοινωνία, έθνος.

Θα με ρωτήσετε «Καλά, γι’ αυτό που συνέβη στο κορίτσι στα Τρίκαλα, φταίνε όλοι αυτοί;» Φταίνε και φταίμε. Κι όχι μόνο για τη Μαρία στα Τρίκαλα αλλά και για την Ελένη στην Ρόδο, τον Άλεξ στην Εύβοια,  και για δεκάδες ονόματα ακόμα, η λίστα μεγαλώνει συνέχεια.

Λες και γεννάμε τα παιδιά μας και τα στέλνουμε στο πόλεμο, τα ρίχνουμε στην αρένα να τα φάνε τα λιοντάρια, τα θεριά, σωστά τα’ λεγε ο Καζαντζάκης «Θεριό είναι ο άνθρωπος αφεντικό» αλλά σάμπως τον άκουσε κι αυτόν κανείς; Έχω την αίσθηση πώς τα παιδιά γεννιούνται ενήλικες πια. Μπλέκουν σε καταστάσεις κι αδιέξοδα που κάποτε ζούσαν μόνον οι ήρωες σε σαπουνόπερες του’ 90. Νιώθω πώς η σύγχρονη κοινωνία δεν επιτρέπει στα παιδιά να είναι παιδιά και στους νέους να είναι νέοι. Δεν έχουν το δικαίωμα αυτό. Έχουν την υποχρέωση μόνο να μεγαλώσουν άμεσα, χωρίς πολλά- πολλά, με συνοπτικές διαδικασίες αφαιρώντας στάδια από τη ζωή που είναι απαραίτητα, παιδική ηλικία – εφηβική-νεανική. Δεν επιτρέπεται να παίξουν, να γελάσουν, να ερωτευτούν, να ονειρευτούν. Έχουν μόνο το δικαίωμα να ζήσουν με προβληματισμούς και προβλήματα ενηλίκων δίχως χρόνο στη μοίρα τους.

Θαρρείς κι από  το πρώτο σκαλί η ισχύουσα τάξη πραγμάτων τα πάει στη κορυφή της σκάλας. Τ’ ανεβάζει πάνω-πάνω ψηλά  εκεί που είναι η θέα αγνοώντας τί υπάρχει στους κάτω ορόφους. Χάνονται χαζεύοντας το κόσμο, τον απέραντο αυτό κόσμο με τα φώτα, κι εκείνα ζαλίζονται τόσο από την «ομορφιά» αυτής της θέας χωρίς να τους νοιάζει το «πώς» και το «γιατί» βρέθηκαν κατευθείαν εκεί, ζαλίζονται και χάνουν την ισορροπία, παραπατούν και πέφτουν κάτω και «σκοτώνονται».

Σε δυο χρόνια το κορίτσι αυτό  θα γινόταν δεκαοχτώ, ίσως έδινε πανελλήνιες ίσως ακολουθούσε το δρόμο της τέχνης, μπορεί και ν’ άλλαζε τον κόσμο, όπως κάθε παιδί που «έφυγε» νωρίς που ποτέ δεν μάθαμε τ’ όνομά του, γιατί ποτέ δεν του δώσαμε την ευκαιρία.

 

 

Άλλες απόψεις: Της Κατερίνας Σβύνου