«Όλη τη ζωή μας πάντα κυβερνά μια γλυκιά κοπέλα, μια Γαρουφαλιά»

Δευ, 19/07/2021 - 20:23

Έτσι λέει το τραγούδι του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Μάνου Λοΐζου.

Βέβαια εν έτη 2021 κάπου «χάλασε η φάση» έτσι γράφτηκε ότι είπε ο καθ’ ομολογίαν δολοφόνος της Γαρυφαλιάς· της Γαρυφαλιάς που όλη η ζωή ήταν μπροστά της γεμάτη όνειρα και σίγουρα όχι μόνο 26 καλοκαίρια…

Η Γαρυφαλιά δεν θα ξαναπάει διακοπές, δεν θα γυρίσει πίσω στη δουλειά της μαυρισμένη και ξεκούραστη,  δεν θα συναντηθεί με τις φίλες της να πει πώς τα πέρασε, δεν θα ξαναπιεί  καφέ στην αγαπημένη της κούπα, δεν θα ξαναδεί την αγαπημένη της ταινία, δεν θα την κάψει πια ο ήλιος,  δεν θα αφήσει τα μαλλιά της ανακατωμένα στον αέρα, δεν θα ξαναφορέσει το αγαπημένο της φόρεμα, δεν θα ξαναφιλήσει τη μάνα της, δε θα γυρίσει πια σπίτι.

«Χάλασε η φάση» έτσι μας είπε το «παλικάρι» επηρεασμένος μάλλον από τη διάλεκτο βιντεοταινιών του '80.

Μόνο που εδώ δεν είναι ταινία, να πλαντάξουμε στο κλάμα και μόλις τελειώσει να κλείσουμε τη τηλεόραση και να κοιμηθούμε ήσυχοι πώς ότι είδαμε ήτανε ψέμα…

 Εδώ δεν είναι ψέματα, εδώ υπάρχουν αίματα.

Τα μάτια σφάλισαν και δεν ξανανοίγουν.

Η  Γαρυφαλιά δεν θα κοιτάξει ξανά τον ήλιο.

Ούτε η Καρολαίν… η Ελένη,  η Κική, η Κλειώ,  η Αδαμαντία, η Φωτεινή,  η Εβίν, η Ανθή, η Κατερίνα, η Γιούλι, η Τάνια, η Ζωή, η Κωνσταντίνα, η Άννα, η Αγγελική, η Παναγιώτα, η Σβετλάνα κι όλα εκείνα τα Κορίτσια που «έφυγαν» ·νωρίς και άδικα.

Τα «παλικάρια» όμως συνεχίζουν να κοιτάνε τον ήλιο το λαμπερό, πίσω απ’ τα κάγκελα βέβαια. Ευτυχώς  όχι για πολύ γιατί το σωφρονιστικό σύστημα στην χώρα μας (από το σωφρονίζω=συνετίζω κάποιον που έχει διαπράξει ένα αδίκημα ή παράπτωμα) είναι πολύ μπροστά λέμε! Καταδικάζεσαι ισόβια και σε 12; 15; 10; χρόνια το πολύ είσαι έξω να «πιάσεις» τη ζωή σου από «τη κακιά την ώρα» που την άφησες.

Μάλιστα κάποιοι παίρνουν και bonus ανάλογα με τη πίστα που έχουν τερματίσει! Κελί VIP, βέβαια γιατί είναι very important people μέσα στη φυλακή, έχουν «αξία»…

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος λέει ο σοφός λαός…κι από «κακιές ώρες» πάνω –κάτω όλοι κάτι ξέρουμε, είτε από τους ίδιους μας τους εαυτούς  είτε από ανθρώπους που χάσαμε. Κάποια εγκλήματα όμως είναι ανθρώπινο να μη μπορείς να τα συγχωρέσεις.

Τα Κορίτσια που «έφυγαν» έπραξαν αυτό για το οποίο πασχίζουμε όλοι στη ζωή μας. Να βρούμε άνθρωπο ν’ αγαπάμε, να εμπιστευόμαστε, να νοιαζόμαστε, να του κρατάμε το χέρι και να προχωράμε μαζί του. Αυτό δεν είναι το αυτονόητο, ο λόγος της ίδιας μας της ύπαρξης; Γιατί ποιο το νόημα μιας ζωής μόνης χωρίς αγάπη, στιγμές, δημιουργία, φιλίες, όνειρα;

Τα Κορίτσια που «έφυγαν» έπραξαν αυτό για το οποίο  πασχίζουμε όλοι στη ζωή μας. Να βρούμε άνθρωπο ν’ αγαπάμε, να εμπιστευόμαστε, να νοιαζόμαστε, να του κρατάμε το χέρι και να προχωράμε μαζί του.

Όχι όμως γιατί δεν μπορούμε μόνες μας, μην μπερδεύεστε αγαπητοί μου, όχι γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε, να ονειρευτούμε, να δημιουργήσουμε, να πορευτούμε μόνες μας, ούτε γιατί φοβόμαστε να είμαστε μόνες μας, αλλά γιατί (κι ίσως αυτό να είναι το ένα και μόνο λάθος μας) …γιατί κάποιες φορές πολύ απλά δεν θέλουμε να είμαστε μόνες μας…

 

Κατερίνα Σβύνου

 

Υ.Γ.: «Είχα μιαν αγάπη μέσ’ στη γειτονιά όλοι την πλανέψαν κι άπλωσε πανιά…»

Από το ίδιο τραγούδι…

Άλλες απόψεις: Της Κατερίνας Σβύνου