Η βεγγέρα στο Χαλκειός

Σάβ, 27/01/2024 - 12:50

Σε στιγμές περισυλλογής έρχονται στο μυαλό μου καταστάσεις, που ζούσαμε τα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας με τους συγχωριανούς μας. Κατά την περίοδο από το 1945 – 1960 η ζωή μου πέρασε από διάφορες φάσεις.

Η βεγγέρα είχε καθιερωθεί στο χωριό μας ως συνάντηση μεταξύ γειτόνων ή γνωστών και συγγενών τις πρώτες βραδινές ώρες σε κάποιο σπίτι μετά από συνεννόηση.

Ήταν η εποχή που μεταξύ των συγχωριανών λειτουργούσε η αλληλοκατανόηση, η αλληλοβοήθεια, η συνύπαρξη και η επικοινωνία.

Στις συναντήσεις αυτές καθόταν ο ένας κοντά στον άλλο για να μάθουν τα νέα της γειτονιάς και για ό,τι γινόταν στο χωριό. Συμμετείχαν στις λύπες και στις χαρές των άλλων.

Εμείς τα παιδιά απομακρυνόμαστε λίγο από τους μεγάλους για να ανταλλάξουμε τις εμπειρίες μας από τα παιχνίδια ή να συζητήσουμε για τη σχολική ζωή.

Το μαγκάλι μας συντρόφευε για να ζεσταινόμαστε ή να ψήνουμε κάστανα στη φωτιά και να τα τρώμε με ευχαρίστηση. Η νοικοκυρά που μας φιλοξενούσε ήταν πάντα πρόσχαρη προσφέροντας καφεδάκι με κουρκούμπινα ή κουραμπιέ στους μεγάλους και σε μας τα παιδιά στραγάλια ή άλλες λιχουδιές.

Περνούσαμε πολύ όμορφα όταν ακούγαμε ιστορίες από πρόσωπα, άνδρες ή γυναίκες, που είχαν το χάρισμα να μας προκαλούν ευχάριστα συναισθήματα.

Άλλες απόψεις: Του Χρήστου Κοντογιάννη