Για άλλη μια φορά, αξιωθήκαμε να βρεθούμε την ημέρα της Αγίας Μεγάλης Παρασκευής, στον Ιερό Ερειπιώνα του κάποτε χωριού της Κυδιάντας. Ανταμώσαμε, άνθρωποι πολλοί, από όλα τα σημεία του Μυροβόλου νησιού μας, για να τιμήσουμε, την ξεχωριστή για όλους εμάς, «ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ».
Με χαρά είδαμε, νέους ανθρώπους να συμμετέχουν ενεργά, μαζί μας, στα δρώμενα των ωρών.
Πιθανά, και το πιστεύω αυτό, τα βήματα των πιότερων να τα οδήγησε, εδώ πάνω, στην ξεχασμένη, μαρτυρική αετοφωλιά των προπατόρων μας η περιέργεια και το ολότελα άγνωστο.
Ζήσαμε την χαρά και την συγκίνηση να δούμε, τα δακρυσμένα μάτια όλων αυτών των ανθρώπων.
Να ακούμε τη φωνή τους, τρεμάμενη από ιερή κατάνυξη και δέος. Ας είναι όλες και όλοι τους καλά. Η υπόσχεση και μόνο, ότι από δω και πέρα θα είναι κάθε χρόνο, τέτοια ημέρα μαζί μας, λέει πολλά.
Καλωσορίσαμε όλους. Κάναμε ειδική αναφορά στο έθιμο και την απουσία ιερέα, ώστε να διαφυλάξουμε τους ευλαβείς προσκυνητές από ανόητα ψέματα, που διαδίδουν άνθρωποι άσχετοι, οι οποίοι ποτέ μα ποτέ δεν είχαν χάρη Κυρίου να συμμετέχουν. Παρακαλέσαμε, και ακουσθήκαμε, ώστε εν πομπή, φεύγοντας από εδώ, να πάμε στην αποκαθήλωση του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου Λαγκάδας.
Για μια φορά ακόμα, μνημονεύσαμε όλους όσους έχουν συνδράμει από το υστέρημα τους, ώστε να κρατάμε τον παμπάλαιο Ιερό Ναό, σε αυτή την άριστη κατάσταση. Εξηγήσαμε τους συμβολισμούς της ημέρας, ώστε να γίνουν ευρέως γνωστά τα δρώμενα στα οποία θα συμμετείχαν. Σεβασμός, ευλάβεια και κατάνυξη η απάντηση τους. Επικράτησε απόλυτη τάξη.
Οι καρδιές όλων ευφράνθηκαν. Ένιωσαν, όπως μας είπαν, πρωτοφανή ψυχική ανάταση. Ρίγησαν στο άκουσμα πως ο πρώτος κύκλος, γύρω από την εκκλησιά είναι αφιερωμένος, στις ψυχές αυτών, που κάποτε έζησαν εδώ και τώρα μας ακολουθούν σαν «αόρατη κουστωδία». Ένιωσαν ψυχική ανάταση, σαν είδαν υψωμένο τον Σταυρό του Θείου Μαρτυρίου προς την Ανατολή, την Ιωνία μας και με τρεμάμενα χείλη να ψελλίζω… «για τις ψυχές που έμειναν για πάντα εκεί. Τις Αξέχαστες, μα Σκλαβωμένες Πατρίδες του Ελληνισμού».
Σας εξομολογούμε, αναφορά Μνήμης στον μαρτυρικό θάνατο του Παππού Μιχάλη κάνω και πιστοποιώ πως «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ».
Ελπιδοφόρο μήνυμα συνέχειας η παράδοση του Τιμίου Ιερού σύμβολου, στα χέρια ενός νέου παιδιού. Πάντα λιτός ο ταπεινός επιτάφιος μας. Λίγα αγριολούλουδα, το στόλισμα του. Δεν προκαλούμε με υπερφίαλους, πομπώδεις στολισμούς, προσβάλλοντας το Θείο δράμα και το δράμα φτωχοποίησης ενός ολόκληρου λαού.
Έξω από την θύρα του ναού, στιβαρά χέρια υψώνουν τον επιτάφιο στα ουράνια. Συμβολίζουν την Θεία Σκέπη. Την αγκαλιά του πλάστη που θα διαβούν για να γίνουν δεκτοί στον πάντα φιλόξενο πατρικό οίκο τους.
Κάτω από την φυλλωσιά του Φυτικού Μαθουσάλα, του νησιού μας, του Πρίνου του Άγιου Γιάννη της Κυδιάντας, παραθέσαμε το καθιερωμένο πένθιμο τρατάρισμα με κόλλυβα, πίτες, νηστίσιμα και ότι άλλο επιτάσσει η ημέρα. Αγάντα Γέρο Πρίνε μου. Κάποτε θα στρέψει το αδιάφορο κράτος των Νέο – Ελλήνων την ματιά του προς το μέρος σου.
Ελπίζω να μην είναι πολύ αργά και τότε, να υπάρχεις.
Αφού χαιρετίσω και ευχαριστήσω όλους όσους συμμετείχαν στα δρώμενα, κάνω ειδική αναφορά στους επί εικοσαετία ψάλτες μας κυρίους Κωστή Στεφ. Τσίγκο – Μανώλη Γεωργ. Φύσσα και τον για πρώτη φορά συμμετέχοντα φίλο κ. Λευτέρη Πυκνή.
Στον κ. Δημήτρη Μυωτέρη και την παρέα του.
Στον καρδαμυλίτη αδερφοφίλο μου, καπετάν Αλέκο Εμμ. Καραμούζο και την οικογένειά του.
Τον βρονταδούση φίλο κ. Γιάννη Παληό την οικογένεια και τη μεγάλη παρέα του.
Την οικογένεια Γεωργίου Πάσσα, που συνεχίζει την παράδοση.
Την κ. Αγγέλα Σιδερίδη για την επί χρόνια προσφορά της και τον Εγγονό της Δημήτρη.
Ένα ξέχωρο ευχαριστώ στον καπετάν Μιχάλη Ζαν. Φωτεινό, την οικογένεια και τους φίλους του.
Αλλά και σε όλους εκείνους νέους και παλαιούς προσκυνητές που συμμετείχαν και λάμπρυναν με την παρουσία τους τα δρώμενα της Μνήμης.
Φυσικά τη Σύζυγο μου Φωτεινή Ζουμίδη και την κ. Άννα Πάσσα, νυν Πετρίδη και τον σύζυγο της Νικολή, από τις οποίες ξεκίνησε το έθιμο, όταν ακόμα μικρά κοριτσάκια η γιαγιά τους Φωτεινή, τους πέρασε το μήνυμα ότι όσο ζουν αυτή την ημέρα θα ανεβαίνουν στο ‘’χωριό’’ να ανάβουν «Μέρα που ‘ναι τα καντήλια».
Καλή αντάμωση και του χρόνου στην Άγια μας Κυδιάντα.
Ταπεινά
Μιχάλης Γ. Καριάμης
