Χίος, Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου

Κάθε φορά που βρέχει...

Παρ, 15/11/2019 - 14:54

Κάθε φορά που έβρεχε, όπως καλή ώρα λίγο πριν τις 5 το πρωί, αξημέρωτα, σκεφτόμουν "ευτυχώς που βρέχει τούτη την ώρα, που οι περισσότεροι άνθρωποι κοιμούνται και δεν θα βραχούν, όσοι κυκλοφορούν στο δρόμο υποχρεωτικά". Η επόμενη σκέψη ήταν μακάρι να βρέχει, όσο χρειάζεται να ξεδιψάσει η γη. Να μην γίνουν πλημμύρες, καταστροφές σε καλλιέργειες, να μην παρασύρει η μπόρα τον κόπο, μπορεί και μηνών, ίσως και μιας ζωής, κτηνοτρόφων, αλλά και απλών ανθρώπων που κοιμούνταν αμέριμνοι, μέχρι που η στάθμη του βρόχινου νερού ανέβαινε, απειλητικά. Σε πόσα πλημμυρισμένα μαγαζιά, σπίτια, έχω μπει για να καταγράψω δημοσιογραφικά τις ζημιές! Τότε γεννιόταν το δίλημμα, να συνεχίσεις τη δημοσιογραφική σου δουλειά, ή να αφήσεις το μικρόφωνο, να πάρεις σκούπα, φαράσια, να βοηθήσουν τους πλημμυροπαθείς να σώσουν ό,τι σώζεται. Σου έρχονται κλάματα. Αλλά φοβάσαι πως ακόμη και μερικά δάκρυα αν κυλήσουν από τα μάτια, θα ξεχειλίσει πιο πολύ το κατεστραμμένο σπίτι και η ζημιά θα είναι ακόμη πιο τραγική. Οι απλοί άνθρωποι, άκουγαν από τους "υπευθύνους" που τους επισκέπτονταν μετά την πλημμύρα, πανόμοιες, σαν να ήταν βγαλμένες από το φωτοτυπικό, εξηγήσεις για το πως συνέβη το κακό, πως καταστράφηκε το βιός τους. Όχι μόνο η αυξημένη ποσότητα βροχής, αλλά το ρέμα που εγκιβωτίστηκε, ή του έκλεψαν απερίσκεπτα, χώρο από το χώρο που είχε για να ρέει, έκτισαν... Τα γνωστά επιχειρήματα. Όχι εντελώς αβάσιμα, αν... Οι άνθρωποι, οι απλοί ξέρουν. Οι υπευθυνοανεύθυνοι, όχι. Αοριστολογίες. Μεταθέτουν τις ευθύνες σε αυτούς που έκτισαν στις φλέβες των ρεμάτων, στις υπηρεσίες που έδωσαν την άδεια, που είχαν την ευθύνη του ελέγχου. Εξοργιστικά βαρετή επανάληψη των ίδιων επιχειρημάτων, αλλάζουν μόνο, όχι πάντα, τα πρόσωπα των θυμάτων. Τώρα όλα αποδίδονται στην κλιματική αλλαγή και οι σύγχρονοι Πόντιοι Πιλάτοι, βρίσκουν μπόλικο νερό να πλύνουν τα χέρια τους, να αποποιηθούν των ευθυνών τους. Τόσα χρόνια, πόσες πλημμύρες, η "κακιά" "εκδικήτρια" Φύση, όχι ο ανόητος, αχόρταγος Άνθρωπος... Εμείς δημοσιογράφοι, περιγράφαμε. Από την άλλη πλευρά οι μεν, οι πλημμυροπαθείς, έκλαιγαν το βιός τους, οι άλλοι, οι αιρετοί, οι τεχνικοί έπαιζαν πινγκ πονγκ ευθυνών, σε μια μεγάλη... πισίνα που είχε γίνει η κατοικημένη περιοχή, το φουσκωμένο, οργισμένο ποτάμι... Τούτες τις ώρες, στις μέρες μας δεν μπορείς να μην σκεφτείς τους ανθρώπους που τους κυνηγούν οι σφαίρες, οι εμφύλιοι, ο "πόλεμος της φτώχειας" και στην προσδοκώμενη "Γη της Επαγγελίας" βρήκαν κόλαση όχι από φωτιά, αλλά και ασταμάτητη βροχή. Σκηνές πρόχειρα στημένες, τα νερά να μπαίνουν από παντού, να μουλιάζουν το λιγοστό τους βιός, τις κουβέρτες, τα ρούχα των μωρών, να τα κρυολογούν. Όπως και τους ηλικιωμένους, αρρώστους ήδη, ΑμεΑ, εγκυμονούσες. Πρόσφυγες και μετανάστες πλημμυρίζουν και απελπίζονται το ίδιο. Πως να ζυγιάσεις, την απόγνωση, τη ματαιωμένη Ελπίδα, τα σκοτάδια της μέρας. Υγρασία και βρόχινο νερό που φτάνουν ίσαμε με τα κόκκαλα, τα πιρουνιάζουν. Έξω η μπόρα σταμάτησε. Όχι όμως και η αγωνία τι θα γίνει άμα θα ξαναρχίσει να βρέχει πιο δυνατά. Άμα δεν έχεις νιώσει τη βροχή, την ώρα της δουλειάς να σε μουλιάζει, να τρέμεις από το κρύο και να μην έχεις ρούχα να αλλάξεις, δύσκολο, πολύ δύσκολο, την ώρα που είσαι κάτω από τη ζεστή σου στεγνή κουβερτούλα, να καταλάβεις. Άμα δεν έχεις μάθει να σκέφτεσαι όταν είσαι "βολεμένος" στο στεγνό σου σπίτι, εκείνον που είναι κατεστραμμένος, τότε...Ούτε αυτή η βροχή, ούτε η επόμενη θα μπορέσει να μεγαλώσει το σπόρο της Ανθρωπιάς, της Αλληλεγγύης. Για να μεγαλώσει λίγο λίγο. Να ανθίσει. Πριν την Άνοιξη. Έστω και μετά...

 

 

Υ.Γ.: Λίγο αργότερα σε ένα τηλεφώνημα άκουσα την κορυφαία έγνοια της μέρας. "Είχα αφήσει τα ρούχα έξω και μου βράχηκαν. Πρέπει να τα ξαναπλύνω. Άσε τις βεράντες και τα τζάμια, έγιναν χάλια. Θα θέλουν πάλι καθάρισμα..." Έμεινα άφωνη. Μπορεί να έφταιγε η κλιματική αλλαγή.

Άλλες απόψεις: Της Ευγενίας Κώττη