"Λευκόχρυσος" το μαστίχι, "ασήμι" το λάδι;

Παρ, 09/02/2024 - 06:53
Τρέμης Οθων

Θα μπορούσαμε να δώσουμε αυτό το χαρακτηρισμό  του Λευκόχρυσου για το μοναδικό αυτό προϊόν στο νησί μας τη χίο που είναι το μαστίχι και λόγω του χρώματος του που είναι λευκό αλλά και λόγω της τιμής του που είναι κάπως ικανοποιητική γύρω στα80 ευρώ αν δεν κάνω λάθος.

Όμως θα μπορούσαμε επίσης να δώσουμε και το χαρακτηρισμό του ασημιού στο Ελαιόλαδο λόγω των πρόσφατων εξελίξεων( μείωση παραγωγής Ισπανίας, Ιταλίαςκλπ), φθάνοντας η τιμή του  γύρω στα 8,50 ευρώ το κιλό έχοντας ανοδική τάση.

Θέλοντας να σταθούμε λίγο στη παραγωγή ελαιόλαδο στο νησί  και γενικά στη καλλιέργεια της Ελίάς στο νησί μας είναι γνωστό ότι τα ελαιόδενδρα  μέχρι και φέτος ως επί το πλείστον ήταν εγκαταλειμμένα, ακλάδευτα και η συλλογή και παραγωγή ελαιολάδου ήταν σχεδόν μόνο  για ιδία χρήση.

Δικαιολογημένα βέβαια μέχρι τώρα διότι ήταν ασύμφορη η παραγωγή, τα τριφτικά ήταν παλιά 0,50ευρώ και το λάδι πουλιόταν από 2,50 έως 4 ευρώ το ανώτερο, ενώ φέτος πήγαν 0,70 το λιγότερο και το λάδι πουλιέται από 6 έως 8 ευρώ και βλέπουμε του χρόνου.

Αν ρίξουμε το βλέμμα μας μια ματιά με άποψη στα Καμπόχωρα θα δούμε ότι κατά το 80 της εκατό τουλάχιστον είναι ελαιόδενδρα και εγκατελειμμένα, το ίδιο πιστεύω και στα Βορειόχωρα έχει μεγάλο μέρος από ελαιόδενδρα.

Συμπέρασμα η Χίος δεν είναι μόνο το Μαστίχι ,είναι και το Λάδι, είναι και τα Πορτοκαλομαντέρινα του Κάμπου, ήταν και τα Αμύγδαλα παλιά(γινόταν και εξαγωγή αμυγδάλων όπως βέβαια και τα Μαντερίνια Χίου), τώρα που «μύρισε» το λάδι  πιστεύω πολλοί από εμάς να κοιτάξουμε και τα ελαιόδενδρα, τώρα αρχίζει και αξίζει ο κόπος που λένε.

Όσο για τους καταναλωτές και τα ΜΜΕ που παρουσιάζεται το λάδι ως χαβιάρι το αδικούν κατά τη γνώμη μου, γιατί είχαν μάθει στο τζάμπα που λέμε λαϊκά, όποιος έχει πάει να μαζέψει ελιές θα το καταλάβει.

Παιδί δεκαετία του 1970 μαζεύαμε ελιές μία μία από κάτω και με ράβδισμα, η συλλογή ξεκινούσε τον Οκτώβρη και τελείωνε ακόμα και το Μάρτιο όπου και τα ελαιοτριβεία λειτουργούσαν ακόμα.

Η ελιές συλλεγόταν σε τρίχινα τσουβάλια τις αδειάζαμε στις ταράτσες και μετά πήγαιναν στο ελαιοτριβείο σε δόσεις, η εκθλιψη γινόταν με πετσέτες τότες και τρώγαμε έως και 4 οξύτητες λάδι, άμα έκαιγε στο λαιμό τότες δεν το τρώγαμε…

Ναι οι οξύτητες ήταν από 1 μιάμιση οξύτητα έως 2,5 το φυσιολογικό και όσο περνούσε ο χειμώνας και μαζεύαμε από κάτω πήγαιναν και 4 οξύτητες… ω, θα πει κανείς… και όμως αυτό ήταν αγνό παρθένο ελαιόλαδο, όχι ραφιναρισμένο όπως είναι τώρα στα σουπερ μάρκετ και με ποιο οικολογική έκθλιψη σε χαμηλές θερμοκρασίες που δεν καίγονταν οι θρεπτικές ουσίες.

Οι ποικιλίες που έχουμε στη Χίο είναι οι Δαφνοελιές και οι χουρμαδοελιές οι οποίες από δίδουν από 20 έως και 30τοις εκατό μερικές φορές, όταν πρόκειται για χουρμαδοελιές. Δηλαδή στα εκατό κιλα ελιές βγάζεις από 20 έως 30κιλά λάδι μεγάλο ποσοστό ενώ τα κορωνέΙκα που βάζουν τώρα και είναι της μόδας αποδίδουν το ανώτερο έως 18 τοις εκατό με μέσω όρο 14 τοις εκατό. Επίσης τα κορωνέΙκα θέλουν και πότισμα ,πράγμα δύσκολο για το νησί.

Πρέπει να μάθουμε να καλλιεργούμε πράγματα που έχουν προσαρμοστεί στο τοπικό μας μικροκλίμα ας είναι ποιο δύσκολα, αυτά θα πάνε καλύτερα, όπως οι αμυγδαλιές, έχουν εξαλειφθεί οι ντόπιες ποικιλίες για τι δεν φύτευε κανένας έως τώρα, πάς να πάρεις από τα γεωπονικά σου δίνει ένα σωρό μάρκες, και μετά ξεραίνονται για τι δεν εντέχουν στο τοπικό μικροκλίμα.

Συμπέρασμα κατά τη γνώμη μου για να μη πώ μη φυτευέτε άλλες ποικιλίες… συντηρείστε αυτές που έχουμε τις Δαφνοελιές και τις χουρμαδοελιές, μπορεί να είναι ποιο δύσκολες αλλά είναι περισσότερο αποδοτικές και θα σας δικαιώσουν μακροπρόθεσμα.

Όσο για τους καταναλωτές σχετικά με τη τιμή να θυμίσω ότι τις δεκαετίες 1950 60 και 70 το λάδι πλησίαζε τη τιμή του κρέατος… πόσο έχει το κρέας σήμερα... 10ευρώ… πόσο έχει το λάδι 8 ευρώ… τελεία.

Οθων Π. Τρέμης - 08 Φεβ 2024

Άλλες απόψεις: Του Οθωνος Τρέμη