Ήθελα καιρό να επισκεφθώ το λεπροκομείο. Είχα δει φωτογραφίες, αφιερώματα από τον τοπικό Τύπο, βίντεο που κυκλοφορούν στο ίντερνετ, αλλά δεν είχα καταφέρει να πάω. Αυτές τις μέρες που πάλι κλειδώθηκα στο σπίτι λόγω των κρουσμάτων του κορωνοϊού σκέφτηκα ότι θα ήταν μια ευχάριστη βόλτα.
Μπαίνοντας στον χωματόδρομο που οδηγεί στο κτίσμα, είδα δεξιά και αριστερά τους τεράστιους ευκαλύπτους να δημιουργούν κάτι σαν στοά που με οδηγούσε στην κεντρική πόρτα. Μετά από λίγα βήματα αντίκρισα την φαγωμένη από τον χρόνο σιδερένια εξώπορτα και ένιωσα το δέος να με διαπερνάει.
Όταν μπαίνει κανείς στο λεπροκομείο σοκάρεται όχι μόνο από την αρχιτεκτονική των κτιρίων αλλά και από τα σημάδια εγκατάλειψης που φωνάζουν την χρόνια απουσία φροντίδας από ανθρώπινο χέρι.
Κοιτούσα τα φαγωμένα από την υγρασία ντουβάρια, τις πεσμένες σκεπές, τα φουσκωμένα και καταστραμμένα σκαλοπάτια...Η βλάστηση έχει καταλάβει κάθε γωνιά των διαδοχικών κτισμάτων, ενώ καθώς περπατάς κατά μήκος του μισοχαλασμένου ψηφιδωτού, που κάποτε στόλιζε τον κεντρικό υπαίθριο διάδρομο του κτιρίου, ακούς τον ήχο του νερού.
Θαύμαζα λοιπόν αυτήν την εγκαταλελειμμένη ομορφιά και για λίγα λεπτά μεταφέρθηκα στο παρελθόν... Είδα τους ανθρώπους από κάθε λογής κάστα να έρχονται εδώ σε αυτόν τον χώρο.. άρρωστοι, αβοήθητοι, απελπισμένοι και να βρίσκουν σε αυτήν την γωνιά της γης φροντίδα, ελπίδα και παρηγοριά.
Τους φαντάστηκα να φροντίζουν τους κήπους και να φουρνίζουν τα ψωμιά τους, να ποτίζουν τους μπαξέδες τους και να τρώνε όλοι μαζί το συσσίτιό τους... Τους φαντάστηκα να κοιμούνται ακούγοντας τον ήχο από το τρεχούμενο νερό του διπλανού ρέματος και το θρόισμα των φύλλων στα δέντρα.
Σκέφτηκα... (ίσως με κάποια τάση ωραιοποίησης του παρελθόντος) ότι αυτοί οι άνθρωποι έζησαν, για όσο καιρό τους απέμενε, με αξιοπρέπεια.
Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι το λεπροκομείο δεν είναι απλά ένας σωρός από ερείπια και θαυμαστά αρχιτεκτονικά ντοκουμέντα. Ίσως είναι ο μοναδικός μάρτυρας της ζωής των ανθρώπων που έζησαν εκεί.
Η ελπίδα τους, το πάθος τους για ζωή, η ανάγκη τους να συνεχίσουν ακόμα και όταν ήξεραν το επερχόμενο τέλος.
Η ανάγκη του ανθρώπου για αξιοπρέπεια στην αρρώστια και στον θάνατο είναι μηνύματα που διαπερνούν όχι μόνο τους τοίχους του λεπροκομείου αλλά και τον καθένα μας σε μια εποχή όχι μόνο υγειονομικής αλλά και ηθικής κρίσης.
Το λεπροκομείο είναι ένα μνημείο του ανθρώπινου ψυχικού σθένους που στους χαλεπούς χρόνους της πανδημικής κρίσης είναι πιο διαχρονικό από ποτέ.