Αγαπητέ Γεώργιε
Με όλο το σεβασμό στο πρόσωπό σου, αν και ηλικιακά νεώτερου από εμένα, και αυτό γιατί αυτές ήταν οι αρχές που μου έδωσαν τόσο οι γονείς μου όσο και οι παιδαγωγοί μου, θα ήθελα να σου πω τα εξής. Μπορεί να μην το καταλαβαίνεις τώρα,αλλά θα έρθει η στιγμή που θα αντιληφθείς ότι παρά τον απογαλακτισμό που επιτυγχάνεται στο πέρασμα του χρόνου ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά τους, οι γονείς πάντα αισθάνονται άσχημα όταν ακούσουν κάτι μειωτικό γι’ αυτά. Αυτή ήταν και η έννοια της αναφοράς μου στον αγαπητό σε μένα πατέρα σου.
Η απάντησή σου ήρθε μια σημαδιακή μέρα. Στις 9-11-89 έπεσε το τείχος του Βερολίνου, που θα έφερνε σύμφωνα με τις δηλώσεις των τότε νικητών την ελευθερία, τη δημοκρατία,την ευημερία σε όλους του λαούς του κόσμου μας και κατά μια άποψη που είχε πολυδιαφημισθεί το τέλος της ιστορίας. Ακόμα ήταν η γιορτή του Αγίου Νεκταρίου, μεγάλη η χάρη του. Επίσης ήταν και η μέρα που στη μεγάλη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας εξελέγη ως νέος πρόεδρος ο Τραμπ, τις δημοκρατικότατες απόψεις του οποίου σίγουρα έχεις διαβάσει. Και τις οποίες σύντομα θα κληθώ να εφαρμόσω, μάλλον με το σουγιά στον κρόταφο.
Μου γράφεις ότι λάθος κατάλαβα και ότι δεν επενέβης στο διάλογο γιατί ήσουν απών και ότι η αναφορά σου ήταν γενικά περί πανηγυρικών λόγων κλπ. Προφανώς πρέπει να ξαναδιαβάσεις τι έγραψες και στα τρία άρθρα σου. Πέραν τούτου ο τρόπος που γράφεις δείχνει κάποιαν μικρή έστω έπαρση. Ακόμα το ότι αρνείσαι να αναλάβεις την ευθύνη των λόγων σου, δείχνει ανάμεσα σε όλα τα άλλα ότι υποτιμάς τη νοημοσύνη των άλλων και έχεις την εντύπωση ότι απευθύνεσαι μάλλον σε ανοήτους.
Γράφεις ότι δεν είσαι αντικομμουνιστής. Σ’ αυτή την περίπτωση μάλλον βρισκόμαστε στο ίδιο στρατόπεδο. Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι πρώτος μου δάσκαλος ήταν ο Βολταίρος, ο οποίος είχε απαντήσει σε κάποιον που του είχε στείλει μια επιστολή, ότι δεν συμφωνεί σε τίποτα από όσα του έγραφε, ότι θα έδινε και τη ζωή του όμως για να έχει το δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα. Μπορούμε λοιπόν ελεύθερα και δημοκρατικά χωρίς τις κομματικές αγκυλώσεις που διαχωρίζουν τους ανθρώπους να συζητήσουμε για τα θέματα που μας απασχολούν. Παραδείγματος χάριν ποιό είναι το συμφέρον της χώρας. Είναι ας πούμε η αποδοχή και πληρωμή από τον ελληνικό λαό ενός χρέους που άλλοι δημιούργησαν ή η πληρωμή του απ’ αυτούς που ωφελήθηκαν. Υπόψη ότι από πρόχειρο υπολογισμό που έκανα εγώ έχω πληρώσει το μερτικό που (δεν) μου αναλογούσε, μαθαίνω όμως ότι χρωστάω άλλα τόσα. Η συμφωνία μας πάνω στη μια ή την άλλη περίπτωση αποτινάζει το ζυγό της δουλείας; Και αυτό τι είναι, δεν είναι πολιτική πεποίθηση και τοποθέτηση; Aν όμως οι μισοί λέμε το ένα και οι άλλοι μισοί το άλλο πως θα πρέπει να αλληλοχαρακτηριζόμαστε; Και ποιός απ’ όλους αυτούς τους λόγους είναι διχαστικός ή ενωτικός;
Δε θα ήθελα να μιλήσουμε για τον Στάλιν που τον έχεις ψωμοτύρι και τον τοποθετείς στο πλευρό του Χίτλερ. Θα ήθελα να απαντήσεις, στον εαυτό σου εννοείται, στο εξής απλό ερώτημα. Οι νεκροί στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ανήλθαν στα 50 εκατομμύρια ανθρώπους περίπου που τα χρεώνονται ο Χίτλερ και ο φασισμός. Που βρίσκονται οι υπόλοιποι; Και γιατί οι μεγάλοι της εποχής εκείνης συνεργάσθηκαν μαζί του για την καταπολέμηση του Χίτλερ, αφού τον ήξεραν. Μήπως αυτοί ήταν σε τελευταία ανάλυση που χρειάζονταν ψυχιατρική εξέταση;
Γνωρίζω τέλος ότι έχεις μια ιδιαίτερη ευαισθησία για τον Πλαστήρα. Τον βλέπεις άλλωστε κάθε μέρα και καλά κάνεις. Και εγώ είμαι περήφανος που ο άνθρωπος αυτός σε μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή για τη χώρα που την είχαν καταστρέψει και οι μεν και οι δε, με τις μεγάλες και ανόητες ιδέες περί μεγάλης Ελλάδας και ότι θα είχαμε τη στήριξη των συμμάχων μας κατά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, στάθηκε όρθιος, όχι μόνος του βέβαια και έσωσε ότι μπορούσε να σωθεί. Δεν μπορώ να ξεχάσω όμως και αυτό που έγραψα, όπως και τα λάθη που έκανε μετά το 1930, ούτε ότι σαν πρωθυπουργός της χώρας, παρά τις εκκλήσεις της παγκόσμιας κοινότητας, επέτρεψε την εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του. Και αυτά δεν γράφονται για να διχάσουν τον ελληνικό λαό, αλλά για να βγάλει τα συμπεράσματά του και ενωμένος να ατενίσει ένα καλύτερο μέλλον.
Και όπως έλεγε ο σοφός πατέρας μου, τα στερνά τιμούν τα πρώτα!
Τέλος να σου θυμίσω ότι στο πρώτο άρθρο σου υπογράφεις ως Πτυχιούχος Σπουδών Ελληνικού Πολιτισμού & Ιστορίας.
Ασφαλώς θα έχεις ακούσει τι λέγεται υπό τύπο αστειότητας από τους πανεπιστημιακούς μας δασκάλους για τους φοιτητές τους. Εμείς, λένε, τους τα διδάσκουμε σωστά, αυτοί τα μαθαίνουν λάθος!
Φιλικά
Γιάννης Νομικός