Αγαπητοί φίλοι, τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε όλοι με αγωνία αλλά και πόνο καρδιάς τις καταστροφικές πυρκαγιές που κατακαίνε τη χώρα μας. Και παρότι δυστυχώς το τραγικό έργο το έχουμε ξαναδεί καθότι παίζεται κάθε χρόνο εδώ και δεκαετίες, σε προσωπικό επίπεδο τα πράγματα φέτος είναι διαφορετικά.
Και πώς να μην είναι διαφορετικά όταν ο τόπος όπου πέρασα όλα τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων δεν υπάρχει πια. Η Κοκκινομηλιά στη Βόρεια Εύβοια, αυτό το μικρό ορεινό χωριό με τα πέτρινα σπίτια όπου γεννήθηκε ο πατέρας μου, χαμένο μέσα σε απέραντα δάση από αιωνόβια πεύκα και έλατα δεν υπάρχει πια. Στη θέση του υπάρχει πλέον ένα άλλο χωριό, με τα μισά του σπίτια καμένα, με την εκκλησία των Ταξιαρχών ολοσχερώς κατεστραμμένη, με παντού γύρω του μαυρίλα, αποκαΐδια κι ανθρώπινο πόνο… Κι όλα αυτά να είναι απλά μια σταγόνα στον ωκεανό από τα 350.000 στρέμματα δάσους που έχουν καεί…
Κι η φράση ‘Άντε ευτυχώς, τη γλυτώσαμε και φέτος τη φωτιά…’ που λέγαμε κάθε Σεπτέμβριο-Οκτώβριο δεν θα ξανακουστεί πια…
Κι εκτός από τον οικολογικό Αρμαγεδδώνα, οι πυρκαγιές προκάλεσαν και τεράστια οικονομική καταστροφή από την απώλεια του φυτικού και ζωικού κεφαλαίου σε μια κατά βάση αγροτική κοινωνία όπου οι άνθρωποι βγάζουν το ψωμί τους ως ρητινοκαλλιεργητές και κτηνοτρόφοι…
Η Χίος δυστυχώς ξέρει από φωτιές…
Στη Χίο, οι μνήμες είναι ακόμα νωπές από την τεράστια πυρκαγιά του 2012 που κατέκαιγε το νησί για 10 μέρες καταστρέφοντας 180.000 μαστιχόδεντρα και συνολικά 150.000 στρέμματα… Χιλιάδες μαστιχόδεντρα κάηκαν και το 2016 ενώ την ίδια χρονιά στη Σιδηρούντα αλλά και το 1998 στο Μελανειός θρηνήσαμε και ανθρώπινα θύματα…
Διδαχθήκαμε όμως κάτι από τις μεγάλες φωτιές του παρελθόντος; Αλλάξαμε κάτι στην προετοιμασία μας για να τις αντιμετωπίσουμε;
Χωρίς να είμαι δασολόγος και χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών, με βάση την κοινή λογική, δυστυχώς, η επόμενη μεγάλη φωτιά στο νησί είναι θέμα χρόνου.
Και μπορεί η ανθρωποθυσία στο Μάτι να ανάγκασε τον κρατικό μηχανισμό να οργανωθεί τουλάχιστον όσον αφορά τις εκκενώσεις οικισμών, ωστόσο ποιά αεροπυρόσβεση θα μας σώσει σε περίπτωση που ξεσπάσει μια φωτιά στο νησί σε συνθήκες καύσωνα, με κανένα 7άρι μποφόρ και καμιά εκατοστή ακόμα πυρκαγιές ανά την επικράτεια... ;
Μήπως για μια φορά προτού αρχίσουμε να καταριόμαστε την κλιματική αλλαγή, το ‘Στρατηγό άνεμο’, τους Τούρκους, τους οικοπεδοφάγους και δεν ξέρω κι εγώ ποιόν άλλον για τις πυρκαγιές, να κάναμε την αυτοκριτική μας και να κοιτάζαμε τι μπορούμε να κάνουμε στο κομμάτι της πρόληψης;
Η Ε.Μ.Χ. μπορεί να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού
Στην Εύβοια, οι ρητινοκαλλιεργητές ζητούσαν εδώ και χρόνια τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών στα βουνά, ωστόσο όλοι οι υπεύθυνοι συστηματικά κώφευαν… Και προφανώς, την επομένη της τωρινής καταστροφής, με τη συνηθισμένη διάχυση ευθυνών της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, κανείς δεν θα είναι υπεύθυνος…
Αντιθέτως, η Χίος έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με την Εύβοια. Έχει την Ένωση Μαστιχοπαραγωγών η οποία έχει και φωνή και δύναμη. Γιατί η μαστίχα κοστίζει 100 ευρώ το κιλό κι όχι μερικά λεπτά του ευρώ όπως το ρετσίνι.
Αξιότιμοι κύριοι της Ενώσεως Μαστιχοπαραγωγών,
Από τα 3.000.000 ευρώ κέρδη προ φόρων της Ε.Μ.Χ. για το οικονομικό έτος 2020, επενδύστε όσα χρειαστούν και χρηματοδοτήστε από μόνοι σας μια μελέτη για το βέλτιστο τρόπο δημιουργίας αντιπυρικών ζωνών στα μαστιχοχώρια και γενικά της πυροπροστασίας τους. Κι όταν πάρετε τη μελέτη στα χέρια σας, πιέστε προς κάθε κατεύθυνση, Δασαρχείο, Περιφέρεια, Δήμο, τοπικούς βουλευτές για να υλοποιηθεί αυτή η μελέτη.
Και εξηγήστε τους τις ολέθριες συνέπειες που θα έχει ένα νέο 2012 ή 2016 για την οικονομία του νησιού της οποίας το ένα πόδι είναι η μαστίχα.
Και μη φοβηθείτε ούτε τις αντιδράσεις από τους μεμονωμένους μαστιχοπαραγωγούς για τις κοπές των μαστιχόδεντρων που θα απαιτηθούν αλλά ούτε και το κόστος από τη μείωση της παραγωγής.
Ως Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου υπήρξατε πάντοτε πρωτοπόροι και είμαι σίγουρος πως και τώρα θα δείξετε το δρόμο…