Αγαπητή Αλήθεια, ακούμε, βλέπουμε, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να καμαρώσουμε για την ίδρυση Ψυχιατρικού τμήματος στο Νοσοκομείο Χίου.
Το ρητορικό ερώτημα δεν είναι για την ανακαίνιση-εκσυχρονισμό της Παθολογικής Κλινικής. Κάτι για το οποίο πιστεύω ότι όλοι χαιρόμαστε και καμαρώνουμε και ασφαλώς εκφράζουμε επαίνους σε ΟΛΟΥΣ όσοι συνέβαλαν και εργάστηκαν γιαυτό.
Το ερώτημά μου αφορά τον χρόνο, -15 ολόκληρα χρόνια - για την Ιδρυση-λειτουργία Ψυχιατρικής Κλινικής, καθώς αναλογίζομε πόσοι συμπατριώτες μας βίωσαν τον Μαρτυρικό Γολγοθά που έζησε η συμπατριώτησά μας όπως το περιέγραψα πριν από 15 χρόνια, 2008!!
Παρακαλώ να συμπεριληφθεί σε αυτό το μύνημά μου και το επισυναπτόμενο, που είχατε δημοσιεύσει.
Απλά να πω ότι ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξε κάποια απάντηση-αντίδραση και απολογία, ως ώφειλαν οι καθ' ύλην Αρμόδιοι!
Μα τι περιμένω; Είμαι τόσο αφελής ή γραφικός;;
Ευχαριστώ πολύ.
Παντελής Πρώιος, Ψυχολόγος
6976643588, pproios@hotmail.com
16/09/2008
Απαράδεκτη συμπεριφορά στους ψυχικά πάσχοντες στο νησί μας
Την Παρασκευή βράδυ περίπου 10.00, επήγαμε στο «Σκυλίτσειο» Νοσοκομείο όπου βρήκαμε μετά από πολύωρη αναζήτηση νεαρή γνωστή μας, η οποία είχε χαθεί από το σπίτι της και είχε μόνη της καταφύγει εκεί σε αναζήτηση «θεραπείας», αν και εμφανώς σε σύγχυση από ψυχιατρικά προβλήματα με ιδιαίτερο άγχος και στρες.
Το Ιατρικό και Νοσηλευτικό Προσωπικό των Επειγόντων Περιστατικών είχαν ήδη κάνει την πρώτη κίνηση εισαγωγής της στην Παθολογική Κλινική και μετά από συνεννόηση με τον θεράποντα ιδιώτη Ψυχίατρό της, που η ίδια είχε αναφέρει, της είχαν χορηγήσει με εντολή του ψυχοφάρμακα.
Όντως, με ανακούφιση την εντοπίσαμε σε δωμάτιο της Παθολογικής, αλλά διαπιστώσαμε ότι δεν είχε πάρει το παρασχεθέν φάρμακο, καθώς ήταν σε μεγάλη σύγχυση και σε υπερδιέγερση με συνέπεια να σηκώνεται, να περιφέρεται άσκοπα, να φωνασκεί και να βγαίνει εκτός κλινικής προς την έξοδο του Νοσοκομείου χωρίς κανένα συγκεκριμένο στόχο.
Το προσωπικό ασφαλείας και ο φύλακας - θυρωρός έδειξαν απαράμιλλο ενδιαφέρον και ανθρώπινη συμπεριφορά και προσπάθησαν να μας βοηθήσουν με συζήτηση και περιποίηση προς την «ασθενή» ώστε να μη βγει εκτός Νοσοκομείου, καθώς η συμπεριφορά και η κατάστασή της ήταν εμφανώς τέτοια που θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή της, αλλά πιθανά και άλλων.
Το ίδιο επικίνδυνη και αδύνατη ήταν η επαναφορά της στο σπίτι της, καθώς από εκεί είχε φύγει και είχε άσκοπα για ώρες περιπλανηθεί πριν καταφύγει με ταξί στο Νοσοκομείο.
Το εφημερεύον ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό των Επειγόντων έκανε πολλές και φιλότιμες προσπάθειες με υπομονή, παρά το φόρτο οξέων περιστατικών, επανειλημμένα για να την πείσουν να πάρει τα φάρμακα που τους είχε συστήσει ο ψυχίατρός της, αλλά εις μάτην.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό δράμα για την ίδια την «ασθενή», η οποία έχρηζε άμεσης και εξειδικευμένης ψυχιατρικής φροντίδας και περίθαλψης, καθώς και για τους συγγενείς της και το προσωπικό του Νοσοκομείου.
Η ώρα είχε φθάσει 2-3 το πρωί, η κατάσταση της ασθενούς επιδεινωνόταν συνεχώς και δε διαφαινόταν καμιά λύση καθότι δεν υπήρχε ψυχιατρική κάλυψη και προσωπικό στο Νοσοκομείο. Και η μόνη λύση ήταν η επέμβαση της Αστυνομίας, της οποίας ο ρόλος θα ήταν να «δέσει» και να βάλει την ασθενή στο χώρο που διαθέτει για κακοποιούς, δηλαδή στο κρατητήριο μέχρι την αποστολή της σε κάποιο Ψυχιατρείο στην Αθήνα.
Αυτή η κατάσταση και η πρακτική, κ.κ. Υπουργοί και Αρμόδιοι είναι επιεικώς απαράδεκτη και βάρβαρη να συμβαίνει τον 21ο αιώνα στην Ελλάδα και την Ευρώπη, που έχουν αναπτύξει από τους πανάρχαιους χρόνους ανθρωποκεντρικούς πολιτισμούς.
Η αντίδραση των συγγενών της ασθενούς ήταν τέτοια που απέτρεψε αρχικά αυτή την απαράδεκτη και μόνη διαθέσιμη λύση. Και εδώ να τονίσω την ευαίσθητη και ανθρώπινη προσέγγιση των υπευθύνων και ανδρών της Αστυνομίας, οι οποίοι από ό,τι φάνηκε συχνά καλούνται να παρέμβουν σαν «από μηχανής θεός» σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Η επιδείνωση της ασθενούς (η ώρα είχε φθάσει 4 π.μ.) και η αδυναμία εύρεσης μιας λύσης εντός του Νοσοκομείου - (στο χώρο που η ίδια η ασθενής μόνη της ενστικτωδώς κατέφυγε παρά τη σύγχυση και την αναστάτωσή της, προσβλέποντας σε μια περίθαλψη και ανακούφιση)-, δυστυχώς ήταν η μόνη σκληρή ελληνική πραγματικότητα.
Αποτέλεσμα ήταν η επέμβαση πλέον της Αστυνομίας, οι υπεύθυνοι της οποίας και πάλι προσπάθησαν με υπομονή να πείσουν την ασθενή να τους ακολουθήσει, πράγμα που πεισματικά αρνήθηκε, γιατί η ίδια είχε επιλέξει το Νοσοκομείο παρά τη σύγχυσή της, με αποτέλεσμα να της περάσουν χειροπέδες, (δεν είμαστε μάρτυρες αυτού του περιστατικού, αλλά στην κατάστασή της μόνο με τη βία θα γινόταν κάτι τέτοιο) και να τη μεταφέρουν δεμένη σε αμαξίδιο με το ασθενοφόρο στο Αστ. Τμήμα σαν «κοινό εγκληματία».
Αυτά κκ Υπουργοί και Αρμόδιοι είναι εγκληματικά και βάρβαρα και όμως συμβαίνουν σήμερα στη Χώρα μας, οι ιθύνοντες της οποίας και όλοι μας σε κάθε περίσταση κομπάζουμε για τον
Πολιτισμό της και την Ανθρωπιστική της Κληρονομιά μας.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι στο Αστ. Τμήμα δεν υπήρχε άδειο κελί και η ασθενής που μετά από τόση ταλαιπωρία και ένταση κατέρεε, δεν είχε κάπου να ξαπλώσει, αλλά να συνεχίσει τη διανυκτέρευση σε μια καρέκλα και ακουμπισμένη σ’ ένα γραφείο, πράγμα που την ερέθισε περισσότερο με αποτέλεσμα να διαμαρτύρεται και να ξεφωνίζει ξεσηκώνοντας τον κόσμο μέχρι το πρωί.
Πληροφορήθηκα ότι το πρωί ο Διοικητής της Αστυνομίας, προς τιμήν του, αξίωσε και απαίτησε να μεταφερθεί η ασθενής στο Νοσοκομείο σε δωμάτιο με τη συνοδεία και κάτω από την φύλαξη ανδρών της Αστυνομίας για «θεραπεία».
Εκεί παραμένει η ασθενής με θεραπευτική αγωγή από Ψυχίατρο του Νοσοκομείου μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες, μετά από εισαγγελική εντολή, για τη μεταφορά της σε Ψυχιατρείο της Αθήνας.
Η καταγγελία και το ερώτημά μου προς τους κ.κ. Υπουργούς και πάντα Αρμόδιο είναι:
Εάν ένας οποιοσδήποτε ασθενής τραυματιστεί, ή κριθεί επείγουσα η κατάστασή του αντιμετωπίζεται είτε στο Νοσοκομείο Χίου ή μεταφέρεται επειγόντως αλλού; Γιατί δεν ισχύει το ίδιο και για τον ψυχικά ασθενή, που η ζωή όχι μόνο του ιδίου είναι σε κίνδυνο, διότι έχει το ακαταλόγιστο των πράξεών του, αλλά συχνά και άλλων, ιδίως οικείων του;
Θα ήθελε κάποιος από τους υπεύθυνους κ.κ. Υπουργούς και Αρμόδιους να δει και να βιώσει αυτό το ΜΑΡΤΥΡΙΟ ενός ψυχικά ασθενούς, που από τη φύση της ασθένειάς του είναι καταφοβισμένος και ευάλωτος, να υφίσταται αυτή την απαράδεκτη και βάρβαρη δοκιμασία, αντί να βρει άμεση εξειδικευμένη φροντίδα και περίθαλψη;;;
Χρόνια ακούμε για ΕΣΥ και για αποκεντρωμένες Υπηρεσίες Υγείας και μάλιστα στις απομακρυσμένες παραμεθόριες περιοχές. Εκτός και αν η Ψυχική Υγεία είναι δευτερεύουσας σημασίας όπως και οι κάτοικοι αυτών των περιοχών και δεν εμπίπτουν στα προγράμματα και τους σχεδιασμούς των Υπευθύνων της πρωτεύουσας!!!
Ευχαριστώ πολύ.
Παντελής Πρώϊος