Οι "'Αγγελοι" με τα... γαλάζια

Δευ, 16/05/2022 - 09:06
Ευγενία Κώττη

Πόσες φορές, και δικαίως, έχουμε πει... «Σας ευχαριστώ Γιατρέ μου»; Θυμόμαστε το όνομά του, πόσο συνέβαλε σε όποιο πρόβλημα υγείας μας προέκυψε. Έχουμε το νούμερο του τηλεφώνου του αποθηκευμένο στο κινητό μας.

Πόσο όμως αποτυπώνονται τα ονόματα, τα πρόσωπα των ΝΟΣΗΛΕΥΤΩΝ; Εκείνων που τελικά είναι περισσότερο χρόνο, και ουσιαστικά πιο κοντά μας; Ακολουθούν τις οδηγίες των γιατρών, είναι το άγρυπνο μάτι που παρακολουθεί για κάθε σύμπτωμα, επιπλοκή που μπορεί να εμφανιστεί, ώστε να το μεταφέρουν στον γιατρό. Μας κάνουν νοσηλεία, μας καθαρίζουν, αλλάζουν σεντόνια, μας χαρίζουν το πιο φωτεινό χαμόγελο και ας έχουν φύγει στις 11 το βράδυ και ανέλαβαν βάρδια πάλι στις 7 το πρωί...

Εκείνων των ανθρώπων, ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ επίσης και ας μην έχουν τελειώσει Ιατρική, που μας παραλαμβάνουν από τα επείγοντα.

Προσπαθούν να μας καθησυχάσουν, διαβάζοντας στα μάτια μας όλες τις λεπτές αποχρώσεις των συναισθημάτων που μπορεί να νιώθει ένας ασθενής, ένας τραυματίας, ένας χρονίως πάσχοντας με πολλαπλές νοσηλείες... Κατά την είσοδο στο Νοσοκομείο, στο θάλαμο νοσηλείας, στο χειρουργείο, στην ανάνηψη, στην εντατική, ακόμη κάνοντας μια απλή αιμοληψία...

Οι ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ΓΥΝΑΙΚΕΣ, βρίσκονται κοντά όχι μόνο σε εμάς, αλλά σε αγαπημένα μας πρόσωπα, όταν ειδικά κατά την περίοδο της πανδημίας δεν επιτρεπόταν να είμαστε δίπλα τους. Έχουν φροντίσει τα βρεφάκια, τις εγκύους, τις λεχώνες, τους ασθενείς, τους τραυματίες, τους καρκινοπαθείς, τους ηλικιωμένους μας.

Σε όποιο τμήμα... Σε δημόσια και ιδιωτικά θεραπευτήρια, μαιευτήρια, ή άλλες δομές Υγείας. Ακόμη και στο σπίτι σε κατ’ οίκον νοσηλεία. Με ή χωρίς τη λευκή στολή τους. Πώς να μην πούμε ένα δημόσιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, που παρά τις πολύχρονες ελλείψεις προσωπικού, έδωσαν και δίνουν όλο τους τον εαυτό περιθάλποντας ασθενείς... Τρέχουν ασταμάτητα, «άνθρωποι - μηχανές», για να καλύψουν τα σοβαρά κενά προ και μετά μνημονίων, προ και μεσούσης της πανδημίας.Κάθε μέρα μέσα στο νοσοκομειακό περιβάλλον, σήκωσαν στους ώμους τους την ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση ασθενών κατά την κορύφωση του προσφυγικού.

Ασφυκτικά γεμάτα τα νοσοκομεία επί μακρόν. Βάρδιες χωρίς ανάσα. Εξουθενωμένους ήδη τους βρήκε η πανδημία, με ρεπό και άδειες που δεν είχαν πάρει...Η πανδημία βάρυνε πάνω τους σαν μια... δεκαετία. Φυσικά εισέπραξαν ένα γενναιόδωρο «χειροκρότημα» από την Πολιτεία. Αλησμόνητη, ανέξοδη πράξη «αναγνώρισης» της προσφοράς τους.

Στρατευμένοι στην πρώτη γραμμή, σε έναν «υγειονομικό πόλεμο», όπως είχε χαρακτηριστεί. Ενώ εμείς «μέναμε σπίτι για να μένουμε ασφαλείς», όπως μας προέτρεπε το υπουργείο Υγείας, εκείνοι με κίνδυνο της ζωής τους, των οικογενειών τους, όπως όλοι οι υγειονομικοί, ειδικά όσοι εργάζονταν σε τμήματα που έρχονταν σε επαφή με ασθενείς με κορωνοϊό, ντυμένοι με τις ειδικές προστατευτικές στολές σαν «αστροναύτες», στάθηκαν ηρωικά δίπλα σε μας. Αρκετοί θυσιάστηκαν φροντίζοντας ασθενείς με κορωνοϊό.

Όμως όλοι τους κράτησαν το χέρι στους πάσχοντες που μόνοι τους, χωρίς κανέναν δικό τους άνθρωπο, πάλευαν μια τόσο επικίνδυνη, απρόβλεπτη ασθένεια, μαζί με την μοναξιά τους... Όσοι νοσηλευτήκαμε, είδαμε με τα μάτια μας τη «μάχη» τους στην «πρώτη γραμμή».

Μας έκαναν νοσηλεία, μας κρατούσαν καθαρούς, μας έφερναν το φαγητό, μα πιο πολύ έναν αέρα αισιοδοξίας, ένα χαμόγελο ψυχής που δεν βλέπαμε κρυμμένο πίσω από τη μάσκα που τους έκοβε την ανάσα μετά από τόσες ώρες στους ειδικούς θαλάμους για ασθενείς με κορωνοϊό. Όλοι οι υγειονομικοί!

Οι Νοσηλευτές που έμπαιναν στους θαλάμους covid... εμψυχωτές. Άγγελοι με τα γαλάζια... Χωρίς ποτέ, αν και το δικαιούνται, το διεκδικούν δεκαετίες, να τους αναγνωρίζει η Πολιτεία ότι ανήκουν στα ΒΑΡΕΑ και ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ... Ανεξάρτητα σε ποιο τμήμα υπηρετούν, σε δημόσιες ή ιδιωτικές δομές Υγείας.Πόσες μέρες γιορτινές μοιραστήκαμε μαζί τους... Χριστούγεννα, Πάσχα, της Παναγιάς... Πώς να ξεχάσω ένα βράδυ Μεγάλου Σαββάτου που ανταλλάξαμε το «Χριστός Ανέστη» και το «φιλί της Αγάπης» με τους νοσηλευτές στη Χειρουργική του “Σκυλίτσειου”;

Ή τα περασμένα Χριστούγεννα που οι νοσηλευτές στις κλίνες καραντίνας ασθενών με κορωνοϊό, έφτιαξαν χειροποίητα διακοσμητικά για να δώσουν μια χαρμόσυνη νότα στους θαλάμους. Που «φόρεσαν» την καλή τους διάθεση για να μας ευχηθούν «Χρόνια Πολλά» ανήμερα Χριστουγέννων, σε εμάς, τους ασθενείς COVID, ενώ στο γιορτινό τραπέζι του σπιτιού τους, όπου ήταν τα παιδιά και η οικογένειά τους, η θέση τους ήταν αδειανή. Αυτό το άγγιγμα ψυχής δεν ξεχνιέται...

Αυτοί είναι οι ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ, ΟΙ ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΕΣ... Μακριά από τις οικογένειές τους. Για να γίνουν τις μέρες νοσηλείας μας, «η δική μας»...Ειδικά σε κάποια τμήματα που δυσκολεύονται οι ασθενείς να μετακινηθούν και καλούνται να τους βοηθήσουν να σηκωθούν, να καθίσουν στην καρέκλα, ή είναι καθηλωμένοι και χρειάζεται με ειδικό τρόπο να τους μετακινήσουν για να τους αλλάξουν... Ποιος λογαριάζει αν πονούν πια τη μέση τους; Αν ήδη έχει το σώμα τους αρχίσει να διαμαρτύρεται;...

Άνθρωποι - μηχανές για να προλάβουν, να είναι σε διαρκή ετοιμότητα αν κάτι έκτακτο συμβεί να σπεύσουν, ακόμη και αν χρειαστεί, αν προλάβουν να σώσουν μια ανθρώπινη ζωή, καλώντας τάχιστα τον εφημερεύοντα γιατρό... Με την εργασιακή αβεβαιότητα οι συμβασιούχοι... Με την βεβαιότητα ότι δεν θα αντέξουν μέχρι να πάρουν σύνταξη οι μεσήλικες... Στα 67! Μα αν αντέξουν θα είναι στη θέση των ασθενών...

Έχει σκεφτεί κάποιος υπουργός Υγείας πώς μπορεί για παράδειγμα μια Νοσηλεύτρια να εργάζεται κυκλικό ωράριο, να πηγαίνει εξουθενωμένη σωματικά και ψυχικά στο σπίτι μετά τις 11 το βράδυ για παράδειγμα, άυπνη, κατάκοπη, κουβαλώντας την υπερένταση και το ψυχικό φορτίο των όσων μοιράστηκε με τους ασθενείς και την άλλη μέρα να μπορέσει να είναι άψογη νοικοκυρά, σύζυγος και μητέρα; Ή να πιάσει ξανά δουλειά στις 7 το πρωί, ελλείψει προσωπικούΕιλικρινά;

Οι Νοσηλευτές και οι Νοσηλεύτριες, οι Υγειονομικοί, σύνταξη στα 67; Κανένας εργαζόμενος, πόσω μάλλον οι εργαζόμενοι στο χώρο της Υγείας, δεν θα αντέξει, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του σε αυτή την ηλικία. Με μπαστούνι...

Ίσως ΤΙΜΗ και ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ στον Νοσηλευτή και στη Νοσηλεύτρια. Γιατί μας κράτησαν το χέρι, συντροφιά, μας έδωσαν πίσω τη χαμένη μας αξιοπρέπεια βοηθώντας μας να είμαστε καθαροί αν και καθηλωμένοι. Γιατί μας ρώτησαν με όση καλή διάθεση μπόρεσαν να επιστρατεύσουν, παρά την αφόρητη πίεση του λειτουργήματός τους, όχι τυπικά «πώς είστε σήμερα;». Γιατί με ένα αστείο τους μας έκαναν να γελάσουμε ενώ πραγματικά θέλαμε να κλάψουμε...

Γιατί έτρεξαν γρήγορα όταν κτυπήσαμε το κουδούνι και δεν έφραξε η μία και μοναδική μας φλέβα που έτρεχε ο ορός. Γιατί έψαξαν τον γιατρό όταν πονούσαμε ή δεν νιώθαμε καλά μέσα στη νύχτα... Γιατί όταν μας έβαζαν φλεβοκαθετηράκι, ψάχνοντας εναγωνίως για φλέβα, σήκωσαν τα μάτια, σαν να ζητούσαν συγνώμη και ρώτησαν «μήπως σας πόνεσα;»..Όχι, όχι, δεν μας πονέσατε εσείς, το υπό διάλυση Σύστημα Υγείας μας πονά. Υγειονομικούς και ασθενείς... Και εσείς βάζετε βάλσαμο στις «πληγές» με το φιλότιμο και την προσφορά σας...

Άλλες απόψεις: Της Ευγενίας Κώττη