Μ. Παρασκευή, 18/4/2025
(επίκαιρο)[1]
Ακούμε τακτικά (όχι μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα) για τους Ισραηλίτες, τους Ιουδαίους και τους Εβραίους. Τελευταία μάλιστα με το πρόβλημα της Παλαιστίνης έχει αυξηθεί η συχνότητα και στον Ημερήσιο και στον Διεθνή Τύπο, και γενικώς στα ΜΜΕ (ηλεκτρονικά κλπ.). Έτσι λοιπόν σκέφθηκα, συμβουλευόμενος πάντα το Λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη, να ψάξω το θέμα και να… μεταφέρω τα ευρήματά μου και στους αγαπητούς αναγνώστες μου.
Πάμε λοιπόν: Ισραηλίτης, Ισραηλίτισσα = πρόσωπο που έχει ασπασθεί τον Ιουδαϊσμό. Εβραίος, Εβραία = μέλος του σημιτικού έθνους που θεωρεί ότι κατάγεται από τους Πατριάρχες της Βίβλου – συν. Ιουδαίος. Ιουδαίος, Ιουδαία = ο πιστός της εβραϊκής θρησκείας, ο Εβραίος (κυρ. στην ελληνορωμαϊκή εποχή).
Αγαπητοί Αναγνώστες,
Εγώ απλώς αντέγραψα τον Γ. Μπαμπινιώτη, όμως σας ακούω να μουρμουρίζετε: «Μας φώτισες γιατρέ μου»!...
Συνεχίζοντας τη… γκρίνια μου, αναλύω τη λέξη: Φαρισαίος = θρησκευτικός όρος που δηλοί το άτομο που είναι μέλος της Ιουδαϊκής θεοκρατικής μερίδας που επεδίωκε την πιστή τήρηση του Μωσαϊκού Νόμου, ο τυπολάτρης. Στη σύγχρονη κοινωνία με τη λέξη «φαρισαίος» εννοούμε τον υποκριτή!... Κάποιον δηλαδή που παριστάνει τον καλό, τον θρησκευόμενο, τον τίμιο, ενώ στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο!...
Αγαπητοί Αναγνώστες,
Πέρασε και η Μεγάλη Παρασκευή χωρίς να υπάρξουν νέοι και νέες να ψάλουν τον Επιτάφιο Θρήνο, τουλάχιστον στην εκκλησία που εγώ εκκλησιάζομαι!... Επίσης, δεν υπήρξε (είμαι της παλιάς σχολής) η απαιτούμενη κατάνυξη κατά την ψαλμωδία. Δεν νομίζω ότι είναι σωστό κατά την ώρα της κηδείας του Υιού του Θεού μας να φωτογραφίζομε ή να καταγράφομε με τα «κινητά» μας τη σεπτή τελετή! Τέλος πάντων, υπάρχουν και χειρότερα που δεν λέγονται και βεβαίως δεν γράφονται!...
Και προχωρούμε στο Μεγάλο Σάββατο. Μετά τον εκκλησιασμό μας και αφού μεταλάβαμε (κοινωνήσαμε δηλαδή των Αχράντων Μυστηρίων) και ήπιαμε τον πρωινό καφέ μας σε συγγενικό σπίτι, μεταβήκαμε για τα απαραίτητα πασχαλινά ψώνια στην πόλη της Χίου (το «σουβλιστό» αρνί μάς το προσέφεραν οι συγγενείς μας). Ακολούθως κατευθυνθήκαμε σε παραθαλάσσιο χωριό της νότιας Χίου για το μεσημεριανό μας. Δίπλα μας κάθισε οικογένεια Τούρκων για να γευματίσουν. Να σημειωθεί ότι όπως λέγεται 4.000 Τούρκοι ήρθαν στη Χίο τούτες τις ημέρες για να παρακολουθήσουν το έθιμο των ρουκετών (τον «ρουκετοπόλεμο» όπως συνηθίζομε να τον λέμε)! Να σημειωθεί επίσης ότι στα «νιάτα» μου ήμουν κι εγώ ρουκετοποιός («ρουκετατζής» στην καθομιλουμένη!...).
Αλλά, αγαπητοί αναγνώστες μου, πολύ σας κούρασα πάλι με την πολυλογία μου, επιμένω όμως στη διατήρηση των ηθών και των εθίμων, διότι αν τα ξεχάσομε θα παύσομε να υπάρχομε ως έθνος!...
Χρόνια Πολλά και Καλά, πάντα με Χριστιανική Αγάπη.
Χριστός Ανέστη!