Περί Δρομοκαϊτειου και ...Δαφνιού

Τετ, 21/07/2021 - 19:13

Αγαπητέ Γιάννη Τζούμα, επίτρεψέ μου την προσφώνηση, διότι εκτιμώ αυτό που κάνεις, την ενημέρωση δηλαδή, από την οποία ενημέρωση κερδίζεις με τον ιδρώτα σου ένα τίμιο ψωμί και βοηθάς και άλλους εργαζόμενους στον τομέα σου να επιβιώσουν! Όμως, άνθρωποι είμαστε, και κάποια μικρολαθάκια γίνονται, και ευτυχώς δεν πέθανε κανένας μέχρι σήμερα! Στην ιατρική βέβαια, απαγορεύονται τα λάθη, διότι χάνονται ζωές!...

Για να έλθω στο θέμα που μας ενδιαφέρει εδώ, στο φύλλο της εφημερίδας σου («ΑΛΗΘΕΙΑ»), στη σελ. 8 της 5ης Ιουλίου 2021, στην ενότητα «Επικαιρότητα», γράφεις και υπογράφεις ένα μικρό κείμενο με τίτλο: «Στην οδό της… αμαρτίας», όπου αναφέρεσαι στην οδό Δρομοκαΐτη, και εξηγείς ποιος ήταν ο Δρομοκαΐτης! Αντιγράφω λοιπόν επακριβώς: «…Και στην οδό, που φέρει το όνομα του μεγάλου Χιώτη ευεργέτη του έθνους Ζωρζή Δρομοκαΐτη, που δώρισε στην πατρίδα μας, το πρώτο και μεγαλύτερο Ψυχιατρικό κατάστημα, το «Δαφνί», αν δεν είναι μαζεμένη όλη η αμαρτία…» κλπ. (συνεχίζεις και περιγράφεις το δρόμο με τους 5 επίσημους Οίκους Ανοχής – αλήθεια γιατί τις λέξεις «Οίκους Ανοχής» τις γράφεις με… κεφαλαία γράμματα;).

Για να μη… διδάσκονται λάθος οι αναγνώστες της «ΑΛΗΘΕΙΑΣ» διορθώνω (επίτρεψέ μου, γιατί ευρίσκομαι στο Δ.Σ. του «Δρομοκαϊτείου» επί 41 χρόνια ανιδιοτελώς, εθελοντικά, χωρίς μισθό).

Το «Δρομοκαΐτειο» λοιπόν, θεμελιώθηκε (άρχισε) το 1883, με χρήματα που έστελνε ο αείμνηστος Ζωρζής Δρομοκαΐτης από την Τουρκοκρατούμενη Χίο[1] στην τότε κυβέρνηση της Ελλάδας, η οποία του είχε παραχωρήσεις 420 στρέμματα γης(!!!) για να φτιαχτούν οι πρώτες εγκαταστάσεις. Τα 5 πρώτα κτίσματα (τώρα είναι γύρω στα 40) τελείωσαν και παραδόθηκαν προς χρήση το 1887, όμως ο Δρομοκαΐτης είχε εν τω μεταξύ αποβιώσει. Το «Δαφνί» στο οποίο αναφέρεσαι, είναι καμωμένο από κάποια Ελληνική Κυβέρνηση το… 1934(!), και ευρίσκεται επίσης στην ίδια περιοχή με το «Δρομοκαΐτειο» (μετά το Χαϊδάρι σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου), και αρκετός κόσμος «μπερδεύει» τα δύο νοσοκομεία.

Το «Δρομοκαΐτειο» είναι Κληροδότημα, τα τελευταία χρόνια μπήκε στο ΕΣΥ, όμως με προσφυγές μας συνεχίζει να διοικείται από Χιώτες, με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας! Νοσηλεύει γύρω στους 500 ασθενείς εντός, και γύρω στους 2.500 εκτός (εξωνοσοκομειακές δομές). Από τους 500 περίπου εργαζομένους, οι μισοί τουλάχιστον είναι Χιώτες, κυρίως Πυργούσοι.

Την τελευταία 10ετία σας έχω στείλει πάνω από 10 άρθρα με θέματα του «Δρομοκαϊτείου», για κάποιο λόγο(;) όμως δεν τα δημοσιεύετε στην εφημερίδα σας (μένουν στο διαδίκτυο). Από το 1988 έχω δημιουργήσει ένα Σωματείο με την επωνυμία «Οι Φίλοι του Δρομοκαϊτείου», το οποίο βοηθάει και το Ίδρυμα και τους ασθενείς, και εκδίδει και μια ωραία εφημεριδούλα με τίτλο: «Δρόμοι Ψυχής». Μπορείτε όμως κι Εσείς να βοηθήσετε με το δικό σας τρόπο προβάλλοντας το έργο που γίνεται.

Ευχαρίστως να σας φέρω σε επαφή με την Πρόεδρο του Σωματείου κ. Νίκη Σκαρβέλη. Η προσφορά Σας θα είναι σημαντική, διότι η «ΑΛΗΘΕΙΑ» διαβάζεται από πολύ κόσμο!...

Καλή αντάμωση στη Χίο (μας)!

Με Εκτίμηση, Σεβασμό και ΑΓΑΠΗ.

Αναστάσιος Ι. Τριπολίτης, Αγγειοχειρουργός και πρ. Πρόεδρος Δ.Σ. του «Δρομοκαϊτείου» ΨΝΑ

Υ.Γ.(1): Με την ευκαιρία κάνω έκκληση στα Φιλανθρωπικά Σωματεία, και στους συγγενείς και φίλους των νοσηλευομένων στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία, να μας επισκέπτονται τακτικότερα. Η ανθρώπινη παρουσία και επαφή είναι βάλσαμο στην ψυχή των ασθενών και δεν κοστίζει τίποτα σ’αυτόν που την προσφέρει! Τα Ψυχιατρεία ΔΕΝ είναι αποθήκες ψυχών! Ο νοών νοείτω!...

Υ.Γ.(2): Επειδή πολλοί Χιώτες δεν το γνωρίζουν, καλόν είναι να μάθουν ότι συνεχίζεται η Χιακή προσφορά προς το «Δρομοκαΐτειο». Οι οικογένειες των αειμνήστων Καπ. Μιχάλη και Γιάννη Γεμέλων έχουν φτιάξει και μας έχουν προσφέρει δύο θαυμάσια κτίσματα. Τη «Γεμέλειο Νοσηλευτική Σχολή» και το «Γεμέλειο Γηροψυχιατρικό Τμήμα»! Ας είναι αιωνία η μνήμη τους!...

(3) Επισυνάπτεται και το κείμενό μου με τίτλο: «Σωματείο Οι Φίλοι του Δρομοκαϊτείου Θεραπευτηρίου», το οποίο έχει ήδη δημοσιευθεί στον Χιακό Τύπο, σκέφθηκα όμως να το δώσω σε όποιον ενδιαφέρεται για δύο λόγους: ο μεν πρώτος είναι για να τιμήσομε τη μνήμη αυτών που εργάσθηκαν για τον «πλησίον» (τους ασθενείς του «Δρομοκαϊτείου» εννοώ), και ο δε δεύτερος για να τιμήσομε τους εν ζωή ευρισκομένους που δίδουν, που προσφέρουν ανιδιοτελώς, κάποιο μέρος του χρόνου τους, της ζωής τους δηλαδή, για ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, που δεν είναι συγγενείς και φίλοι τους!... Τους ευχαριστώ από το βάθος της καρδιάς μου, όπως ευχαριστώ και ΕΣΑΣ που αφιερώσατε κάποιο χρόνο διαβάζοντας το

 

[1]     Η Χίος ελευθερώθηκε – ως γνωστόν – από τους Τούρκους, το 1912.

Άλλες απόψεις: Του Αναστάσιου Τριπολίτη