Αγαπητέ κ. Γιάννη Τζούμα,
Στην εφημερίδα σας «Αλήθεια» με ημερομηνία 28/3/2016, στη στήλη «Αληθινά», διερωτάσθε: «Ποιος θυμάται τον Γιώργο Γλαράκη;». Και όμως κάποιος τον θυμήθηκε και έκανε πρόταση για να τον τιμήσομε: Προ 10ετίας (και πλέον;) λοιπόν σε κάποια εκδήλωση του «Κοραή» στην Αρχαιολογική Εταιρεία[1], είδα… την προτομή του!!! Μετά από έρευνα (με βοήθησαν οι άνθρωποι της Αρχαιολογικής Εταιρείας, τους οποίους και ευχαριστώ) έμαθα λεπτομέρειες για το βίο του. Προσθέτω λοιπόν ότι αφού διετέλεσε Υπουργός στην Κυβέρνηση Κωλέττη, σε διάφορα Υπουργεία, όταν ο Πρωθυπουργός αρρώστησε βαριά, διετέλεσε και Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός για κάποιο διάστημα!
Μαζεύοντας τότε αυτά τα στοιχεία έγραψα στον «Κοραή» (το «παλαίφατον» σωματείο εννοώ!). Γραμματεύς (και τότε… μόνιμος;) ο κ. Γ. Δανιήλ ο οποίος, κατά τα άλλα, κάνει πολύ καλά τη δουλειά του! Η πρότασή μου ήτο να τιμήσομε τον Γ. Γλαράκη σε κάποια συγκέντρωση του «Κοραή», αφιερώνοντάς του μιαν ομιλία. Μάλιστα, πρότεινα και ομιλητάς (για να μην παρεξηγηθώ) οι οποίοι ήσαν πιο κατάλληλοι από εμένα! Απάντηση: Καμία!!!
Κάποιο διάστημα αργότερα που συνάντησα τον κ. Δανιήλ τον ρώτησα αν έλαβαν το γράμμα μου… Στη θετική του απάντηση και στο σχετικό εύλογο παράπονό μου («γιατί δεν μου απαντήσατε;»), η απάντηση ήταν (επί λέξει): «Γιατρέ μου αν απαντούσαμε σε όσα γράμματα λαβαίνομε δεν θα κάναμε άλλη δουλειά» (περιμένω απάντηση-διάψευσή του). Βέβαια η αλήθεια είναι ότι πράγματι λαβαίνουν περί τα πέντε (!!!) γράμματα το χρόνο! Συμπέρασμα (αποτέλεσμα): Γι’αυτό ο «Κοραής» μαζεύει από 55-80 άτομα στις συγκεντρώσεις του, εκτός βέβαια από τις εκλογές που μαζεύονται… αρκετοί!
Και πάμε στις Εθνικές Εορτές μας και το πώς γιορτάζονται στα σχολεία (τότε και… τώρα). Συνηθίζω και «περνάω» τις Πέμπτες μου στο Δρομοκαΐτειο. Φαίνεται όμως ότι τα έφερε ο… διάολος και τη μία Πέμπτη που επισκέφθηκα τη «Γεμέλειο Νοσηλευτική Σχολή» ήταν… Τσικνοπέμπτη και οι σπουδαστές και οι σπουδάστριες… το γλεντούσαν: φαγοπότι και μουσική, πολλή μουσική! Όταν πήγα, «κόλλησα» κι εγώ για λίγο και τραγουδήσαμε μαζί τους (τέλος καλό, όλα καλά)! Την επομένη Πέμπτη που βρέθηκα εκεί, 24/3/2015 παραμονή του Ευαγγελισμού και της εθνικής μας εορτής, πήγα πάλι στη Σχολή περιμένοντας να βρεθώ μέσα στην αίθουσα που γινόταν ο εορτασμός για την εθνική μας επέτειο επί σειράν ετών…
Όμως… Μεγάλη ησυχία, ημιαργία γάρ. Σε σχετική συζήτηση με τον Πρόεδρο κ. Πρώιο μου ανέφερε για… άνωθεν γραπτές(!) εντολές κλπ. κλπ. πράγματα που έχω υπό έρευνα διότι καθημερινά χάνομε κάτι από τα ήθη και τα έθιμά μας (σημαία, εικονίσματα, εθνικές εορτές κλπ. – βλ. άλλα σημειώματά μου)!
Αγαπητέ κ. Τζούμα,
Σίγουρα κάποιοι με χαρακτηρίζουν γραφικό και άλλοι με μια μοντέρνα λέξη με πολλά «α», όμως δυστυχώς ή ευτυχώς γεννήθηκα και μεγάλωσα (και είμαι περήφανος γι’αυτό) σε ένα νησί που τράβηξε πολλά στη μακραίωνη ιστορία του, έβγαλε πολλούς Αγίους και Αγίες, και βοήθησε με διάφορους τρόπους το Έθνος μας!...
…Και για να μην το ξεχάσω: πολλές από τις εξέχουσες μορφές της ιστορίας μας ήταν (και) ΓΙΑΤΡΟΙ! (Κοραής, Καποδίστριας, Γλαράκης κ.α.). Για να μην ξεχνιόμαστε… Επίσης, – για να μην ξεχνιόμαστε – Γλαράκηδες υπάρχουν ακόμα αρκετοί στη Χίο, πρόσφατα συνήντησα έναν από αυτούς σε κατάστημα της Χίου.
Με την ευκαιρία, ακούγοντας σήμερα (4/4/2016) ΣΚΑΪ, σας άκουσα να απαντάτε σε κάποιες ερωτήσεις στο προσφυγικό θέμα! Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας, ότι αυτοί που μας διοικούν ζουν στον κόσμο τους. Ήταν (είναι) επόμενο οι πρόσφυγες να «εκραγούν» (όταν μάλιστα είναι ανακατεμένες διάφορες εθνικότητες) και τελικά τις ασχήμιες, που φαντάζομαι ούτε οι ίδιοι δεν τις εγκρίνουν, να τις πληρώσει ο τόπος που προσωρινά(;) ευρίσκονται!...
Σας χαιρετώ με την ευχή ο καθένας μας να βρίσκει κουράγιο να κάνει σωστά τη δουλειά του (και νομίζω ότι Εσείς την κάνετε πολύ καλά!...).
Με Εκτίμηση, Σεβασμό και ΑΓΑΠΗ,
…κάποιος «γραφικός» φίλος Σας!
Τάσος Τριπολίτης του Ιωάννη
[1] Ο αείμνηστος Γ. Γλαράκης ήταν και ιδρυτικό στέλεχος της Αρχαιολογικής Εταιρείας!