Με αφορμή άρθρο με τίτλο «Τα τραγούδια δεν είναι εύκολη υπόθεση», σε σοβαρή πρωινή εφημερίδα («ΕΣΤΙΑ», 26-08-2026) και από σοβαρό άνθρωπο (κ. Δημήτρης Καπράνος), με το οποίο μορφώθηκα και με το οποίο συμφωνώ απολύτως, γράφω κι εγώ λίγα λόγια και τα αφιερώνω στη μνήμη του αείμνηστου τραγουδιστή Γρηγόρη Μπιθικώτση και στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, στην οποία και αναφέρεται το εν λόγω άρθρο!...
Εδώ, αγαπητοί μου Αναγνώστες, νομίζω ότι ξεκίνησα «στραβά» (λάθος νόημα και λάθος τίτλος), διότι τα τραγούδια τα θυμόμαστε κυρίως από τη μουσική τους. Πόσες φορές δεν «συλλάβαμε» τον εαυτό μας να μουρμουρίζει κάποια μουσική, χωρίς να γνωρίζομε πλήρως τους στίχους (το ποίημα) που καλύπτει αυτή η μουσική; Στην πραγματικότητα, εγώ προσωπικά αγαπώ (είμαι ερωτευμένος;) τη μουσική που ευαισθητοποιεί(;) κάποιο κομμάτι του οργανισμού μου!... Κι όταν λέω μουσική, εννοώ τα πάντα, είτε τα «βαριά» λαϊκά (π.χ. «Δραπετσώνα»), είτε τα νησιώτικα (είμαι Χιώτης, για όσους δεν το γνωρίζουν), είτε την όπερα (π.χ. “La donna è mobile”, Verdi), ακόμα όμως και την… εκκλησιαστική μουσική (είμαι και ψάλτης, βοηθός πάντα), χωρίς ιδιαίτερες σπουδές!...
Εδώ, ας μου επιτρέψει ο κ. Καπράνος να χρησιμοποιήσω (να αντιγράψω, στην πραγματικότητα) ένα κομμάτι από το κείμενό του: «Στο κρεβάτι του νοσοκομείου, λίγο πριν φύγει από τη ζωή (σ.σ. αναφέρεται πάντα στη στιχουργό Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου) ζήτησε να ακούσει την "Άμαξα μες στη βροχή". Όπως έλεγε, τό’χε που τό’χε χαρίσει στον Χαράλαμπο Βασιλειάδη, στιχουργό επίσης, τον γνωστό ως "Μπάμπης ο Τσάντας", και τού’βαλε νότες ο Απόστολος Χατζηχρήστος. Το θεωρούσε "δικό της παιδί". Εκατοντάδες άλλα, δικά της, κυκλοφόρησαν με άλλες υπογραφές. Παραθέτω μερικά αθάνατα, πραγματικά λαϊκά τραγούδια: "Στου γιαλού τα βοτσαλάκια", "Τι έχει και κλαίει το παιδί", "Στ’Αποστόλη το κουτούκι", "Είμαστε αλάνια", "Πετραδάκι, πετραδάκι", "Η άστατη", "Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει", "Ηλιοβασιλέματα", "Περασμένες μου αγάπες", "Είσαι η ζωή μου, η αναπνοή μου", "Δυό πόρτες έχει η ζωή", "Όνειρο απατηλό", "Πήρα απ’τη νιότη χρώματα", και το υπέρτατο ζεϊμπέκικο "Είμαι αητός χωρίς φτερά", που έδωσε στο Μάνο Χατζηδάκη.».
Αλλά, αγαπητοί μου Αναγνώστες, πολύ σας κούρασα και πάλι. Θέλω να τονίσω όμως ότι το θέμα «τραγούδια» δεν είναι τόσο απλό. Έχει σχέση με τον κόσμο (τα νησιώτικα π.χ. είναι κυρίως μελαγχολικά, μιλώντας για χωρισμό), τα έχοντα σχέση με βουνά μιλούν για… λεβεντιά κλπ. κλπ. Επίσης, θέλω να τονίσω ότι τα τραγούδια (η μουσική τους) χαλαρώνει τα νεύρα κι έτσι έχομε λιγότερα άσχημα γεγονότα (ο νοών νοείτω). Ακόμα, τα τραγούδια (τα λόγια τους βέβαια) μας μορφώνουν!
Κλείνω λοιπόν το κείμενό μου… ευλογώντας όπως πάντα τα γένια μου, επαινώντας δηλαδή τον τόπο μου, τη Χίο:
ΧΙΟΣ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ
Σαν τη Χίο νησί δεν ξαναείδα
γιατί μοιάζει γαλάζια νεράιδα.
Έχει ομορφιά τρελή παραμυθένια
κι ακρογιάλια γύρω-γύρω δαντελένια!
Θα’σαι πάντα πατρίδα δικιά μου
και θα σ’έχω βαθιά στην καρδιά μου.
Είσαι λουλούδι του Αιγαίου μεγάλο
σαν και σένα νησί δεν είδ’άλλο.!...
Χίος, πανέμορφη και μυρωμένη
Πατρίδα μου γλυκιά κι αγαπημένη.
Μοιάζεις νησάκι μου σαν όμορφη φρεγάδα
σαν λουλούδι στολίζεις την Ελλάδα!
Μοιάζεις νησάκι μου σαν όμορφη φρεγάδα
σαν λουλούδι στολίζεις την Ελλάδα!...
Και για να κλείσω το κείμενο χαμογελώντας, αν θέλει κάποιος να του το τραγουδήσω, δεν θα τον χρεώσω πολλά χρήματα (η φωνή μου είναι αρκετά καλή!...). Σας χαιρετώ!...
Πάντα με Νησιώτικη ΑΓΑΠΗ,
Αναστάσιος Ι. Τριπολίτης
Ιατρός-Αγγειοχειρουργός