Πρόλογος στη Γαλλική Έκδοση

Τρί, 14/07/2015 - 10:21

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τα κράτη της Ευρώπης άρχισαν να ξαναχτίζονται πάνω στα συντρίμμια τους, να απαιτούν τις πολεμικές αποζημιώσεις τους και να κάνουν το αυτονόητο. Στην Ελλάδα την ίδια εποχή ξεκίνησε ένας καταστροφικός εμφύλιος μέσα στα συντρίμμια μετατρέποντάς τα σε σκόνη, ειδικά στο επίπεδο της κοινωνικής συνοχής. Οι αριστεροί βασανιζόταν, εξορίζονταν στα ξερονήσια και εδολοφονούντο. Φυσικά αν ήσουν αριστερός δεν μπορούσες ούτε να ονειρευτείς μια θέση στον δημόσιο τομέα.

Αυτό κράτησε μέχρι την κατάρρευση της στρατιωτικής χούντας το 1974. Με την λεγόμενη «μεταπολίτευση» και την λεγόμενη εθνική «συμφιλίωση» αυτό άλλαξε δραματικά, ειδικά μετά την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, οπότε οι αριστεροί άρχισαν να καταλαμβάνουν τον δημόσιο τομέα με την διαφορά ότι και ο δημόσιος τομέας με την ήδη διαμορφωμένη του νοοτροπία άρχισε να καταλαμβάνει τους αριστερούς.

Μιλάω για την εκδίκηση της καρέκλας, δηλαδή την συντηρητικοποίηση και τον εκφασισμό, τα ρουσφέτια, το πελατειακό κράτος με τους κομματικούς στρατούς που έκαναν ηρωικούς, επαναστατικούς σοσιαλιστικούς, αριστερούς εκβιαστικούς απεργιακούς αγώνες τάχα ενάντια στην αντίπαλη κυβέρνηση, ενώ τα σπασμένα τα πλήρωνε και τα πληρώνει ακόμα ο εκτός δημοσίου τομέα Ελληνικός Λαός.

Τα δισεκατομμύρια που δανείστηκε το Ελληνικό Δημόσιο από τις αγορές και έριξε μέσα στην μαύρη τρύπα της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ του τότε δημόσιου αερομεταφορέα π.χ. είναι απίστευτα. Μετά από ηρωικές επαναστατικές, σοσιαλιστικές, αριστερές απεργίες, μετά από ώρες ή και μέρες εξοντωτικής αναμονής στα αεροδρόμια με τους ξένους ταξιδιώτες, αλλά και τον ίδιο τον ελληνικό λαό ιδρωμένο, ταλαιπωρημένο, εκβιασμένο, νικημένο, ανακοινωνόταν ότι και αυτή η απεργιακή κινητοποίηση εστέφθη με επιτυχία…! Οι μισθοί του πολιτικού προσωπικού της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ των αμέτρητων διευθυντάδων, του προσωπικού εδάφους, των ιπτάμενων και όλων των παρατρεχάμενων, του κομματικού στρατού, ακόμη και σήμερα θα φαινόταν εξωπραγματικές. Μπορεί να φαίνεται επώδυνο για τους… Σλοβάκους, όμως όλα αυτά έχουν επιτευχθεί μετά από ηρωικούς, επαναστατικούς, αριστερούς, απεργιακούς αγώνες. Αυτό συνέβαινε και δυστυχώς συμβαίνει ακόμα μέσα σε κάθε δημόσια επιχείρηση και σε όλον τον δημόσιο τομέα.

Φανταστείτε ότι όταν επιχειρήθηκε η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής, να πεταχτεί, δηλαδή, επιτέλους, το μπαλάκι στον ιδιωτικό τομέα γιατί-

παρ’ όλες τις κομματικές τους «υποχρεώσεις», οι πολιτικοί έβλεπαν για δεκαετίες ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει, οι ιδιώτες επενδυτές ανακάλυψαν ότι αν εισέπρατταν τα έσοδα, δηλαδή όλα τα κέρδη της Ολυμπιακής για ένα χρόνο θα έπρεπε να δανειστούν το ίδιο ποσό επί δυο και να τα ρίξουν όλα μαζί μέσα σε μια μαύρη τρύπα, προσπαθώντας να καλύψουν τα έξοδα αυτού του ενός χρόνου. Αυτό άλλωστε έκανε και το ελληνικό δημόσιο.

Αυτή η ηρωική ξεφτίλα αναπαράγει τον εαυτό της μέχρι και τις τελευταίες μέρες γιατί οι πολιτικοί μας δεν λένε την αλήθεια. Δεν θυμίζουν στον ελληνικό λαό αλλά και στον εαυτό τους τον ίδιο τα καμώματά τους. Ελπίζω να μην το κάνουν γιατί είναι ξεδιάντροποι λαϊκιστές και φασίστες αλλά γιατί ντρέπονται. Ελπίζω δηλαδή να ντρέπονται και τους εκλιπαρώ να σταματήσουν, γιατί αν συνεχίσουν έτσι η κατάσταση δεν θα σταματήσει να χειροτερεύει.

Ειλικρινά νιώθω σαν Λιθουανοστολιάς ή Σλοβακοτσολιάς που ενώ έχουν φορτωθεί το ένα τέταρτο του χρέους της Ολυμπιακής τους λέμε ότι επειδή είμαστε υπερήφανος λαός δεν τους ζητάμε να μας χαρίσουν το χρέος. Αντιθέτως, λόγω αξιοπρέπειας απαιτούμε να μην το πληρώσουμε. Τι άλλο να πει κανείς στον Μπαρουφάκη;

Επειδή κάποιος Γάλλος τσολιάς μου ζήτησε να μεταφράσει το παραπάνω κείμενο και μαζί με ένα άλλο που έχει μπει ήδη στην ιστοσελίδα της Αλήθειας να τα δημοσιεύσει στην Γαλλία, πρέπει να εξηγήσω κάτι ακόμα στον Γάλλο αναγνώστη που δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες.

Μετά την μεταπολίτευση είχαμε δικομματισμό. Τα δυο κόμματα που εναλλασσόταν στην εξουσία ήταν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία με ποσοστά 35 έως 45 τις εκατό περίπου που επίσης εναλλασσόταν.

Τότε το ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα μικρό κόμμα της αριστεράς τους 3,5 - 4 τοις εκατό πολυσυλλεκτικό, δηλαδή διαφόρων τάσεων. Το λέει και το όνομά του.

Όταν άρχισε να γίνεται φανερό ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει και οι κυβερνήσεις του δικομματισμού άρχισαν τις περικοπές, τότε το πιο ευνοημένο κομμάτι της κοινωνίας, οι δημόσιοι υπάλληλοι, βγήκαν στους δρόμους με μπόλικα ταραταζούμ και επαναστατικά τραγούδια γραμμένα όμως από ανθρώπους που είχαν βασανιστεί, εξοριστεί ή δολοφονηθεί από δημοσίους υπάλληλους μιας άλλης εποχής, για καινούργιους επαναστατικούς αγώνες ενάντια στον εχθρό δηλαδή τον…. Λαό που τους πληρώνει. Παράλληλα ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να στέλνει ένα συγκεκριμένο μήνυμα ότι οι μισθοί, οι ηρωικώς αποκτηθείσες πρόωρες συντάξεις, όλες οι συντάξεις και ότι έχει κατακτήσει ο δημόσιος τομέας πρέπει να προστατευθούν. Αυτό δημιούργησε ένα δημοσιοϋπαλληλικό ρεύμα από τα άλλα κόμματα προς τον ΣΥΡΙΖΑ που έτσι έγινε κυβέρνηση.

Λέγετε ότι το ΠΑΣΟΚ απλώς άλλαξε όνομα! Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Η αριστερά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι ενάντια σε κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία.

Κατά τα άλλα, οι πρωτεργάτες εκείνων των κινητοποιήσεων είναι σήμερα βολεμένοι από την κυβέρνηση ο δε αρχηγός του κινήματος ‘’Δεν πληρώνω’’ είναι π.χ. διευθυντής και πληρώνεται αδρά από το Λαό. Δεν λέω τον ελληνικό λαό γιατί αυτός δεν έχει να πληρώσει.

Άλλες απόψεις: Του Θανάση Γεωργούλη