Η συζήτηση δεν ξεκίνησε από το πουθενά. Το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά την εκλογή Τραμπ, έχουν αρχίσει να ακούγονται φωνές που αμφισβητούν το δικαίωμα στην άμβλωση.
Στις ΗΠΑ αλλά και σε Ευρωπαϊκά κράτη που έχουν ακροδεξιές κυβερνήσεις, όπως στην Ιταλία, οι αναχρονιστικές αντιεπιστημονικές απόψεις προσπαθούν να κερδίσουν έδαφος.
Στην Ελλάδα η συζήτηση για τις αμβλώσεις, ξεκίνησε μετά την τοποθέτηση της κας Καρυστιανού για το θέμα, σε τηλεοπτική συνέντευξη.
Ας αρχίσουμε λοιπόν από κάτι βασικό. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε διαβούλευση. Η άμβλωση είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Η προστασία αυτού του δικαιώματος και η νομιμοποίηση του, δεν καταστρέφει καμία ζωή, αντιθέτως προστατεύει την ζωή της γυναίκας και διασφαλίζει την υγεία της.
Αυτά η Ελλάδα τα έχει λύσει, έτσι πιστεύαμε τουλάχιστον, από το 1986 όταν η Πολιτεία κατοχύρωσε το δικαίωμα στην άμβλωση.
Αλίμονο αν στην Ελλάδα του 2026, αμφισβητηθεί το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει η ίδια για το σώμα της, να επιλέγει πότε και με ποιες προϋποθέσεις θα τεκνοποιήσει, και πως θα ελέγχει την σεξουαλικότητα της. Αν συμβιβαστούμε με αυτό τότε ο μεσαίωνας μας έχει ήδη σκεπάσει και ας προετοιμαστούμε για τα χειρότερα.
Καμία διαβούλευση λοιπόν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, προφανώς ούτε για την άμβλωση. Για το σώμα της γυναίκας, δεν αποφασίζει ούτε ο άντρας, ούτε ο συγγενής, ούτε ο παπάς, ούτε το αφεντικό, ούτε κανένας άσχετος με υπερσυντηρητικές αγκυλώσεις που δεν τον αφορά το θέμα.
Η γυναίκα αποφασίζει η ίδια για το δικό της σώμα. Η μητρότητα δεν μπορεί να είναι καταναγκασμός. Είναι επιλογή. Και η νομιμοποίηση των αμβλώσεων προστατεύει την υγεία της γυναίκας που μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία, σε αντίθεση με αυτό που συνέβαινε τα παλαιότερα χρόνια, που επειδή ήταν παράνομες οι αμβλώσεις γινόντουσαν στα κρυφά και η ζωή της γυναίκας έμπαινε σε μεγάλο κίνδυνο.
Όσο για εκείνους που μιλούν για τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού, θα ήθελα πολύ να τους ακούσω τι έχουν να πουν για τα δικαιώματα των γεννημένων παιδιών, των παιδιών των προσφύγων, που φορτωμένα σε μια βάρκα αντικρίζουν από πολύ νωρίς το μίσος, την αδικία, την υποκρισία και τον πόλεμο.
Στη χώρα μας πρέπει ξανά να θυμηθούμε τα βασικά. Δημοκρατία, θεσμούς, συνταγματική νομιμότητα, κοινοβούλιο, διαφάνεια, δικαιοσύνη, κράτος, ανθρώπινα δικαιώματα.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο, και προφανώς δεν είναι όλοι ίδιοι. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, τότε θα μπορέσουμε να αλλάξουμε, να κάνουμε επιλογές και να βρούμε τις απαραίτητες λύσεις που έχει ανάγκη η χώρα σε όλους τους τομείς.
*Ισίδωρος Λως
Μέλος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ Χίου